کتاب لحظه شفق

قصه‌ی غم و امید دختر سیزده‌ساله‌ی ایرانی؛ کتاب لحظه شفق یک رمان اجتماعی خانوادگی نوشته‌ی آسیه علیزاده منفرد است که زندگی دختر نوجوانی به نام مریم را روایت می‌کند. مریم در چارچوب سفت و سخت یک خانواده‌ی سنتی، با مسائلی روبه‌روست که کنار آمدن با آن‌ها فراتر از توان یک نوجوان معمولی است. اما او مانند بسیاری از کودکانی که در محیط‌های آسیب‌زا رشد می‌کنند، راه‌هایی برای ادامه دادن پیدا می‌کند.

درباره‌ی کتاب لحظه شفق

مریم، شخصیت اصلی رمان لحظه شفق، دختری سیزده ساله است که با برادر کوچک‌ترش معین، در خانواده‌ای آشفته زندگی می‌کند. پدرش مردی آبرومند و مردم‌دار است، اما محیط خانه را با سردی و خشونت اداره می‌کند. مریم در این فضا فرصت سوگواری برای مرگ دوست صمیمی‌اش، زینب را ندارد، اما باید با رازی که زینب قبل از مرگش برای او فاش کرده هم کنار بیاید. از طرفی خانواده‌اش برای آینده‌ی او تصمیمی جدی گرفته‌اند: ازدواج.

در اینجا آسیه علیزاده منفرد این داستان غمگین را برخلاف آنچه از چنین ازدواجی انتظار داریم، پیش می‌برد و کمی حس عاشقانه به رمانش اضافه می‌کند.

لحظه شفق، روایتی از بحران نوجوانی

ازدواج در سن پایین، هرچند برای دختری که هنوز خودش را پیدا نکرده و برای شریک شدن دنیایش با دیگری آمادگی ندارد، ترسناک به نظر می‌رسد، اما برای مریم شکلی متفاوت به خود می‌گیرد. آسیه علیزاده در این رمان کوتاه با دیدی متعادل به شرایط یک نوجوان آسیب‌دیده نگاه می‌کند. نوجوانی که در معرض موضوعات تلخ و سنگینی قرار گرفته که حتی بزرگسالان نیز برای هضم آن‌ها نیاز به فضایی امن و همدلانه دارند.

اگر به خواندن رمان اجتماعی ایرانی علاقه دارید، خرید کتاب لحظه شفق اثر آسیه علیزاده منفرد، شما را به دنیای دختران نوجوان ایرانی با آسیب‌های خانوادگی و اجتماعی می‌برد. جایی که دختران کوچک علیه فضای سرد و پرتنش خانواده و محیطشان تاب می‌آورند و رویای آرامش در آینده را می‌بینند. انتشارات مرسل با دغدغه‌ی حمایت از نویسندگان ایرانی، این رمان اجتماعی عاشقانه را منتشر کرده است.

کتاب لحظه شفق برای شما مناسب است اگر

• علاقه‌مند به داستانی درباره‌ی مشکلات زندگی نوجوانان هستید.
• به دنبال یک رمان اجتماعی ایرانی با درون‌مایه‌ی عاشقانه هستید.
• رمان‌هایی با موضوع آسیب‌های اجتماعی را دنبال می‌کنید.

در بخشی از کتاب لحظه شفق می‌خوانیم

بالاخره روز عروسی‌مان رسید. آن‌روز صبح از وقتی از خواب بیدار شده بودم، حالم یک جور عجیبی خوب بود. از اینکه شب به مرتضی محرم می‌شوم و می‌توانم برای همیشه در کنار خودم داشته باشمش خیلی خوشحال بودم، ولی هر لحظه که به اتفاقات بعد از عقد فکر می‌کردم، ترسی گوشه‌ی دلم می‌افتاد که ناخودآگاه حالم را بد می‌کرد و هر بار سعی می‌کردم خودم را آرام کنم.

همان‌طور که زیر دست آرایشگر نشسته بودم و او با وسواس موهای سرم را داخل بیگودی می‌پیچید، نگاهم از داخل آینه‌ی روبه‌رو به جعبه‌ی بزرگ سفیدرنگی افتاد که لباس عروسم داخلش بود. از تصور خودم توی آن لباس آن‌هم در کنار مرتضی با کت و شلوار دامادی، لبخندی گوشه‌ی لبم نشست که از دید ابریشم دور نماند. برای همین پرسید: «چی شده مریم‌جان؟ به چی فکر می‌کردی که همچین لبخند قشنگی روی لبت اومد؟»

گوشه‌ی لبم را گزیدم و گفتم: «هیچی آبجی، چیز مهمی نبود.»

دفعه‌ی اولی بود که ابریشم را این‌جوری صدا می‌کردم. ابریشم که با شنیدن این کلمه از دهن من حسابی خوشحال شده بود، لبخند شیرینی به صورتم زد و دیگر چیزی نپرسید. خدا خدا می‌کردم که همه‌چیز خیلی خوب پیش برود. بالاخره خانم آرایشگر کارش را تمام کرد و قدمی از من فاصله گرفت و بعد از اینکه با دقت تمام صورتم را از نظر گذراند، ماشاءاللهی گفت و به شاگردش اشاره کرد پارچه‌ی روی آینه را بردارد.

قبل از دیدن خودم در آینه، از ذوق و هیجانی که توی چشم‌ها و صورت ابریشم بود، می‌توانستم نتیجه‌ی کار را حدس بزنم. وقتی لباس را پوشیدم و تاج و تور را روی موهایم نصب کردند و کفش‌های پاشنه‌بلند نقره‌ای‌رنگم را به پا کردم، درست شبیه عروسک‌های پشت ویترین شدم، به همان ظرافت و زیبایی. جلوی آینه دور خودم چرخی زدم و با هیجان دستی به دامن لباسم کشیدم و گفتم: «وای، چقدر خوب شدم!»