کتاب سکوت دختران

کتاب سکوت دختران اثر نوئل وست ایهلی، روایت زنی است که پس از یک تصمیم اشتباه، همراه با چند کودک در چنگ آدم‌ربایان مسلح گرفتار می‌شود. آن‌ها در کانتینری مدفون زیر زمین حبس شده‌اند و هر لحظه با ترس، مرگ و ناامیدی روبه‌رو هستند. کسی نمی‌داند در پایان این رمان معمایی، جنایی و دلهره‌آور چه سرنوشتی در انتظار کودکان است؛ تنها امید باقی‌مانده این است که شاید راهی برای نجات از این مهلکه پیدا کنند.

درباره‌ی کتاب سکوت دختران

جسا ترسید و فاجعه رقم خورد. شاید اگر فقط چند دقیقه بر سر آن پیچ توقف می‌کرد و به جای اعتماد کردن به تابلویی مشکوک، به مسیر خود ادامه می‌داد، حالا همه‌چیز مانند سابق بود و آن کودکان جان خود را در آستانه‌ی نیستی و مرگ نمی‌دیدند؛ اما ترس از دست دادن سوفی به‌خاطر رعایت نکردن یک تابلوی راهنمایی و رانندگی، جسا را در مهلکه‌ای بی‌بازگشت غرق کرده است. کتاب سکوت دختران (Such Quiet Girls) اثر نوئل وست ایهلی (Noelle W. Ihli) ما را به یک وحشت بی‌انتها دعوت می‌کند؛ به درون یک ون تاریک و یک کانتینر مدفون در زمین.

جسا باور کرد که این تابلو را پلیس بر سر این دوراهی گذاشته است. کسی نمی‌داند که او با آزادی مشروط مشغول به کار است و طبق قانون نباید راننده‌ی سرویس کودکان باشد. اگر کوچک‌ترین خلافی انجام دهد، دیگر نمی‌تواند دخترش را که مشخص نیست در جریان پرونده‌ی طلاق، حضانتش به جسا برسد، ببیند. او نمی‌تواند خطر کند و به سمت تابلوی انحرافی می‌پیچد؛ جایی که مرگ، همچون دو مرد با نقاب‌های سیاه و اسلحه‌های پر از گلوله، در انتظار او و کودکان است.

قاتلان مسلح در رمان جنایی نوئل وست ایهلی

دو مرد اتوبوس را متوقف کردند. صورت هیچ‌کدام از آن‌ها مشخص نیست. تهدید آن‌ها به قتل کودکان کاملاً جدی است و بی‌وقفه به در و شیشه‌های اتوبوس می‌کوبند. کودکان جیغ می‌کشند و گریه می‌کنند. جسا وحشت کرده و نمی‌داند باید چه کار کند. او مسئول جان تمام این کودکان است و حالا هم جان خود و هم جان کودکان را در خطر مرگ می‌بیند. نام یکی از کودکان کتاب سکوت دختران، سیج است. 12 سال سن دارد و از خواهر 7 ساله‌اش مراقبت می‌کند. او از باقی دانش‌آموزان آرام‌تر است و می‌خواهد خونسردی خود را حفظ کند.

رمان سکوت دختران اثر نوئل دبلیو ایهلی ما را همراه با کودکان ترسیده و بی‌پناه به هولناک‌ترین جایی می‌برد که می‌توان به آن فکر کرد. آدم‌ربایان، جسا و کودکان را به کانتینری می‌فرستند که مشخص نیست چند متر زیر زمین است؛ ده متر؟ سی متر؟ صد متر؟ انگار این کانتینر که شبیه قبر است، انتها ندارد. جسا هنگام پایین رفتن از پله‌های نردبان تا بیست پله می‌شمارد و دیگر نمی‌داند چند برابر این بیست پله را تا رسیدن به اتاقکی که قرار است دخترها و جسا در آن حبس شوند، می‌پیماید؛ جایی که هر لحظه ممکن است به گور دسته‌جمعی آن‌ها تبدیل شود.

تریلر آدم‌ربایی سکوت دختران؛ نفس‌گیر، تاریک و بی‌رحم

نوئل وست ایهلی در رمان سکوت دختران فرصت زیادی به ما نمی‌دهد. دو مرد نقاب‌پوش که یکی از آن‌ها قبلاً راننده‌ی اتوبوس کودکان بوده، ممکن است به محض گرفتن پول از خانواده‌ی کودکان، گروگان‌ها را بکشند. سیج تنها کودکی است که می‌خواهد راه فراری پیدا کند. او با روی هم چیدن هر وسیله‌ای که در کانتینر وجود دارد و بالا رفتن از آن‌ها، به درِ بالایی اتاقک نزدیک می‌شود.

اگر سیج بتواند بگریزد، ممکن است همه نجات پیدا کنند؛ اما اگر او راهی به سمت بیرون باز نکند، شاید این کانتینر آخرین چیزی باشد که کودکان و جسا در زندگی خود می‌بینند. با خرید کتاب سکوت دختران نشر شبنا به یک اتاق وحشت دعوت می‌شوید؛ اتاق یک کانتینر که صدها متر زیر زمین است و هر لحظه ممکن است دو مرد مسلح شما را به کام بکشانند.

در نکوداشت رمان سکوت دختران اثر نوئل وست ایهلی

• داستان جنایی سکوت دختران که شاهکار نوئل وست ایهلی است، از فصل اول مرا جذب کرد. به همه‌ی شخصیت‌های آن وابسته شدم و تا انتهای رمان نتوانستم آن را زمین بگذارم. (فریدا مک فادن، نویسنده پرفروش نیویورک‌تایمز)

کتاب سکوت دختران برای شما مناسب است اگر

• به کتاب‌های معمایی و ادبیات جنایی علاقه دارید و می‌خواهید در یک پرونده‌ی گروگان‌گیری قرار بگیرید.
• از خواندن رمان‌های ترسناک که موجب می‌شوند تا خود را در فضایی هولناک تصور کنید و برای قرار گرفتن در چنین شرایطی آماده باشید، لذت می‌برید.
• می‌خواهید ترس و دلهره را تجربه کنید و خطر و مرگ را در برابر چشمان خود ببینید.

در بخشی از کتاب سکوت دختران می‌خوانیم

او با قاطعیت اصرار کرد: «هوا تاریک شده. هیچی ندیده.» و دستش را به نشانهٔ قول شرف بالا برد.

وقتی سوئیچ را از استارت خودرو بیرون آوردم قلبم به‌شدت می‌تپید، از ماشین پیاده شدم و به دنبال اَندی در مسیر ناهمواری که به انتهای اردوگاه منتهی می‌شد، یعنی شروع مسیر پیاده‌روی و محل اصلی اردو، راه افتادم. این‌طرف لیتل‌ادی پر از اتاقک توالت و پوشش گیاهی بود، با یک تابلوی «بسته است» و زنجیری در سراسر مسیر.

اندی غرغری کرد و گفت: «کوله‌پشتی یک‌کم کوچیکه. زنیکهٔ عوضی، امیدوارم همهٔ پول رو آورده باشی.»

آهسته گفتم: «هیسسس.» کسی آن نزدیکی نبود. اردوگاه جدید چهارکیلومتر دورتر نزدیک جاده خاکی اصلی بود. هرکسی هم که برای پیاده‌روی شب بیرون می‌رفت، احتمالاً از مسیرهای مشخص‌شده عبور می‌کرد، مثل بول‌کریک؛ اما در سکوت شب صدا می‌پیچید و لزومی نداشت رفتار احمقانه‌ای از ما سر بزند.

آرام گفتم: «مطمئنم همه پول رو آورده.» نمی‌خواستم دوباره اَندی بداخلاق بشود. «می‌خواد بچه‌هاش برگردن.»

تا این حرف را زدم، بلافاصله فهمیدم حرف نسنجیده و بی‌جایی زدم.

هنوز تصمیم نگرفته بودیم با بچه‌ها و راننده چه‌کار کنیم، گرچه تمام مسیر، سر این موضوع بحث کرده بودیم.