کتاب سایه دزد

کتاب سایه دزد اثر مارک لوی داستان پسری را روایت می‌کند که می‌تواند با سایه‌ها حرف بزند و از رازها، ترس‌ها و آرزوهای پنهان آدم‌ها باخبر شود. این ایده‌ی خلاقانه، روایتی احساسی و عمیق درباره‌ی تنهایی، دوستی و عشق می‌سازد و خواننده را به کشف لایه‌های نادیده‌ی وجود آدمی دعوت می‌کند. نثر روان و فضای خیال‌انگیز کتاب، آن را به تجربه‌ای متفاوت و ماندگار تبدیل کرده است.

درباره‌ی کتاب سایه دزد

اگر تا حالا دلتان خواسته که سر از اسرار نهان آدم‌ها دربیاورید و واقعا بدانید در گوشه‌های تاریک روحشان چه می‌گذرد، احتمالا از خواندن کتاب سایه دزد (The Shadow Thief) از مارک لوی (Marc Levy) لذت خواهید برد. البته این کتاب درباره‌ی یک دزد حرفه‌ای نیست که شب‌ها از دیوار خانه‌ها بالا می‌رود. قهرمان داستان کار عجیب‌تری بلد است: او سایه‌ها را می‌دزدد و با خود می‌برد.

راوی داستان کتاب سایه دزد، پسری خجالتی است که در مدرسه دوست چندانی ندارد و آن‌قدرها به چشم نمی‌آید. او نه قوی‌ترین است، نه محبوب‌ترین. اما یک روز متوجه می‌شود توانایی عجیبی دارد: می‌تواند با سایه‌ی آدم‌ها حرف بزند و سایه‌ها برخلاف صاحبانشان، خیلی هم رک و راست هستند. آن‌ها رازها را می‌گویند، ترس‌ها را لو می‌دهند و گاهی دردهایی را فاش می‌کنند که خودِ آدم‌ها هیچ‌جوره جرئت اعتراف به آن‌ها را ندارند.

دنیای درونی انسان‌ها از نگاه دزد سایه‌ها

از همین جا سفر عجیب ما شروع می‌شود؛ سفری میان تنهایی‌ها، دوستی‌ها، عشق‌های کوچک و بزرگ، و آن آرزوهایی که آدم‌ها سال‌ها با خودشان حمل می‌کنند. کتاب مارک لوی در ظاهر داستانی ساده و فانتزی است، اما زیر این ظاهر بازیگوش، سوال‌های جدی‌ای پنهان شده: اینکه آیا واقعا آدم‌ها همان چیزی هستند که نشان می‌دهند؟ یا اگر بتوانیم حقیقت درونِ دیگران را ببینیم، زندگی آسان‌تر می‌شود یا سخت‌تر؟ و مهم‌تر از همه ما با رازهای دیگران چه کار می‌توانیم بکنیم؟

چیزی که رمان سایه‌دزد مارک لوی را از یک قصه‌ی فانتزیِ صرف جدا می‌کند، این است که دست روی بخش‌های نادیده‌ی درون خود ما می‌گذارد. کتاب آرام‌آرام یادآوری می‌کند که پشت ظاهر معمولی آدم‌ها، دنیایی از ترس‌ها، آرزوها و زخم‌های بی‌صدا پنهان شده؛ چیزهایی که دیده نمی‌شوند، اما زندگی ما را می‌سازند. همین است که داستان، در کنار شیرینی و بازیگوشی‌اش، ته‌مزه‌ای از بلوغ، دلتنگی و انسان‌دوستی دارد و خواننده را وادار می‌کند با مهربانی بیشتری به آدم‌های اطرافش نگاه کند.

مارک لوی با زبانی ساده و طنزی لطیف داستانی می‌گوید که هم لبخند به لب می‌آورد و هم گاهی بی‌سر و صدا قلب را می‌فشرد. کتاب سایه دزد ترجمه‌ی مهتاب وکیل از آن داستان‌هایی‌ست که وقتی می‌خوانیدش، هم حس می‌کنید دارید یک قصه‌ی شیرین می‌خوانید، هم ناگهان می‌بینید دارید درباره‌ی خودتان فکر می‌کنید. شاید به همین دلیل است که بعد از تمام شدن کتاب، ناخودآگاه به سایه‌ی آدم‌هایی که از کنارتان رد می‌شوند نگاه می‌کنید… و با خودتان فکر می‌کنید اگر سایه‌ها حرف می‌زدند، چه چیزهایی می‌گفتند و چه حقایقی را افشا می‌کردند.

خرید کتاب سایه دزد انتشارات افراز یعنی قدم گذاشتن به روایتی که از دل یک ایده‌ی خیال‌انگیز، به دغدغه‌های کاملا انسانی می‌رسد. مارک لوی بدون پیچیده‌گویی، از تنهایی، عشق، خاطره و امید حرف می‌زند و نشان می‌دهد گاهی آنچه آدم‌ها پنهان می‌کنند، از آنچه بر زبان می‌آورند واقعی‌تر است.

کتاب سایه دزد برای شما مناسب است اگر

• به رمان‌های فانتزی با حال‌وهوای احساسی و انسانی علاقه دارید.
• از داستان‌های شخصیت‌محور درباره‌ی تنهایی، دوستی و عشق لذت می‌برید.
• دوست دارید کتابی بخوانید که هم سرگرم‌کننده باشد و هم شما را به فکر درباره‌ی احساسات و درونیات آدم‌ها وا دارد.
• به رمان‌های پرفروش و محبوب ادبیات معاصر فرانسه علاقه دارید.

در بخشی از کتاب سایه دزد می‌خوانیم

لوک بی‌هیچ شکی، موفق شده بود ارزان‌ترین ماشین کرایه‌ای شهر را شکار کند. یک استیشن قدیمی که هر یک از گلگیرهایش به یک رنگ بود. در نبودِ محافظ رادیاتور، دو چراغ جلو که توسط یک رادیاتور زنگ‌زده از هم جدا شده بودند، یک جفت چشم با انحراف آشکار را مجسم می‌کردند.

وقتی سوفی برای سوار شدن به این کوه آهن پاره از خود تردید نشان داد، لوک گفت: خوب، یک کمی لوچ هست ولی موتورش خِرخِر می‌کند و صفحه ترمزهایش هم نو هستند. هرچند که کلاچش کمی قرچ‌قروچ می‌کند، اما ما را به سلامت می‌رساند و تازه خواهید دید که خیلی هم جادار است.

سوفی ترجیح داد عقب بنشیند. درحالی‌که درِ ماشین را با قیژقیژ وحشتناکی می‌بست گفت: شما را آن جلو تنها می‌گذارم.

لوک سوییچ را چرخاند و مسرورانه به سمت ما برگشت. حق داشت؛ موتورش خرخر دوست‌داشتنی‌ای می‌کرد.

کمک فنرها هرگز تعویض نشده بودند و کوچک‌ترین تغییر مسیری، چنان بالا و پایینمان می‌انداخت که انگار در میدان سوارکاری بودیم. بعد از پنجاه کیلومتر، سوفی التماس کرد که در اولین جایگاه پمپ بنزین توقف کنیم. بی‌هیچ تعارفی، مرا بیرون انداخت. ترجیح می‌داد همچنان شانسش را در جایگاه مرگ امتحان کند تا این‌که مجبور باشد با هر حرکت فرمان، از این پنجره به آن پنجره سر بخورد و حالت تهوعی را که روی صندلی عقب احساس می‌کرد، تحمل کند.

از فرصت استفاده کردیم و باک بنزین را پر کردیم و هر کدام قبل از آن‌که دوباره به جاده بزنیم، یک ساندویچ نوش‌جان کردیم.

درباره‌ی بقیه‌ی سفر چیزی به یادم نمی‌آید. به راحتی دراز کشیدم و با تکان‌های گهواره‌وار جاده، در خوابی عمیق فرو رفتم. گاهی پیش می‌آمد که لای چشمانم را باز می‌کردم، سوفی و لوک گرم صحبت بودند. صدای آن‌ها هم در تکان‌های گهواره‌ام سهیم می‌شد و دوباره به خواب می‌رفتم.