کتاب یاشار

کتاب یاشار داستان عاشقانه‌ای است نوشته‌ی فرزانه فولادی که در فضای روستاهای شمال و طبیعت زیبای آن اتفاق می‌افتد. راوی داستان علی، پزشک و خواننده‌ای موفق است که در شبی بارانی به دختری به نام رها کمک می‌کند. اما وقتی می‌فهمد رها به ایران آمده تا خانه‌باغ قدیمی‌شان را از مادر علی بخرد، با او دشمن می‌شود. علی هم‌زمان بااینکه دغدغه‌ی محیط‌زیستی و حفظ ظاهر بومی روستا را دارد، پیوندی عاطفی با خانه‌باغ دارد.

درباره‌ی کتاب یاشار

فرزانه فولادی در داستان یاشار با تصویرسازی‌های قوی از محیط طبیعی شالیزارها و جنگل‌های شمال ایران بستر جذابی ساخته برای روایت داستان دو جوان که برای ارتباط با هم از ابتدای آشنایی به مشکل خورده‌اند. علی پدرام، که هم پزشک است و هم در رشته‌ی موسیقی فعالیت جدی دارد، عقاید سفت و سختی درباره‌ی حفظ چهره‌ی بومی روستاها، به‌ویژه روستای خودشان دارد.

علی در یک شب بارانی در یکی از جاده‌های شمال کشور دختری به نام رها را می‌بیند که ماشینش خراب شده. به او کمک می‌کند تا به مقصدش برسد، اما مقصد رها جایی است که علی را می‌رنجاند! رها با مادر علی قرار دارد و می‌خواهد خانه‌باغی که علی خاطرات زیادی با آن دارد را بخرد. رها خارج از کشور زندگی کرده و به‌تازگی به ایران آمده. او دختری مرفهی به نظر می‌رسد و همین مسئله علی را نسبت به او بدبین کرده. او دلش نمی‌خواهد خانه‌ی خاطراتش به ویلایی لوکس و بی‌احساس تبدیل شود.

از دشمنی تا یک داستان عاشقانه

داستان با رابطه‌ی سرد و پرتنش علی و رها آغاز می‌شود اما به مرور با کنار رفتن لایه‌های شخصیتی هر دو، ارتباطی ظریف و عمیق بینشان ایجاد می‌شود؛ تا آنجا که علی می‌فهمد با پیش‌داوری‌هایش راه را برای شناخت واقعی رها بسته و دلبستگی‌اش به گذشته، مانع پذیرش تغییرات و حتی عاشق شدنش شده! اما حالا همه‌چیز تغییر کرده...

خرید کتاب یاشار می‌تواند برای علاقه‌مندان به داستان‌های احساسی و رمانتیک لذت‌بخش باشد؛ آن‌هایی که به ارتباط بین آدم‌ها و لایه‌های درونی‌شان اهمیت می‌دهند. انتشارات چوپان این رمان عاشقانه نوشته‌ی فرزانه فولادی را منتشر کرده.

کتاب یاشار برای شما مناسب است اگر

• به رمان‌های عاشقانه با کشمکش‌های زیاد علاقه دارید.
• دوست دارید یک داستان با موضوع محیط زیست در بستر شمال ایران بخوانید.
• یک داستان احساسی با زمینه‌ی اجتماعی می‌خواهید.
• می‌خواهید یک رمان عاشقانه‌ی ایرانی بخوانید.

در بخشی از کتاب یاشار می‌خوانیم

دیوارهایی سیمانی فعلی که فقط چندسالی بود دور زمین کشیده شده بود اولین پرچم‌های علم‌شده برای نابودی گذشته بود. بچگی من، هیچ دیواری را در مزارع و خانه‌های شمال سراغ نداشت.

رها هنوز در حیاط جلویی خانه ایستاده بود و از اشراف سمت جنوبی آن به مزارع برنج و جنگل‌های انتهای جلگه بخاطر قرار گرفتن روی تپه، لذت می‌برد. زمین در پایین تپه به یک جویباری دائمی منتهی می‌شد که صدای شرشر دائمی آب آن، گوش را نوازش می‌کرد و منظره‌ زیبایی هم می‌ساخت.

من که دیدم رها متوجه‌ی حضور من نشد درب ساختمان را باز کردم و به آشپزخانه رفتم پارچ آبی آوردم و مشغول آب دادن کوزه‌‌‌های شمعدانی و حسن‌یوسفی شدم که مادرم در جاگلدانی‌های نرده‌ها آویزان کرده بود.

بعد از پله‌ها پایین آمدم و به سراغ چاه آب که در انتهای حیاط بود رفتم، پمپ حوض آبی سه طبقه‌ی وسط حیاط را روشن کردم. صدای شرشر آب تنها صدایی بود که سکوت مطلق را می‌شکست. رها برگشت و نگاه کرد. چشمانش رنگ آبی دریا بود که سیاهی مژگانش تضاد چشمگیری در آن خلق کرده بود.

گفت‌: “خیلی زیباست. عجب موقعیتی داره... خیلی عالیه...”و همان‌طور که به طرف من آمد ادامه داد‌: “بیخود نیست نمی‌خواین بفروشینش...”

من بی اختیار سرم را به طرف نیوشا برگرداندم. داشت به طرف ما می‌آمد. اخم کردم. نیوشا نگاه مرا که دید شانه‌هایش را بالا انداخت.

رها ادامه داد‌: “خب نیوشا برام توضیح داد که شماها از اینجا خیلی خاطره دارین. حق دارین. منم بودم همین‌قدر عصبانی بودم.”

بعد در مقابل نگاه حیران من لبخندی زد و درحالی‌که به تنه‌ی صیقلی درخت راش دست می‌کشید گفت‌: “حداقل 50 سالش هست.”