کتاب همه کاره و هیچ کاره

معرفی کتاب همه کاره و هیچ کاره

کتاب همه کاره و هیچ کاره مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه به قلم آلبرتو موراویا است که زندگی آدم‌های معمولی ایتالیا را با زبانی ساده و صمیمی به تصویر می‌کشد. این داستان‌ها با نگاهی دقیق و طنزی ظریف، دغدغه‌هایی مثل مشکلات اقتصادی و روابط انسانی را روایت می‌کنند که برای هر خواننده‌ای ملموس است.

درباره‌ی کتاب همه کاره و هیچ کاره

کتاب همه ‌کاره و هیچ‌ کاره (Nuovi racconti romani) مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه آلبرتو موراویا (Alberto Moravia) است. در این اثر شاهد زندگی آدم‌های معمولی در ایتالیا هستیم که نویسنده با زبانی ساده و روان آن‌ها را به تصویر کشیده است. ویژگی اصلی داستان‌های این مجموعه سادگی و بی‌آلایشی آن‌هاست. شخصیت‌هایی که در این قصه‌ها حضور دارند بسیار شبیه آدم‌های اطراف ما هستند و همین موضوع باعث می‌شود خواننده از همان صفحه اول با کتاب ارتباط برقرار کند.

آلبرتو موراویا در این اثر تلاش کرده است زندگی را همان‌گونه که هست نشان دهد؛ بدون اینکه بخواهد آن را پیچیده کند یا با کلمات سخت خواننده را خسته کند. نام کتاب، همه کاره و هیچ کاره، از یکی از داستان‌های اصلی آن گرفته شده است. این داستان درباره مردی به اسم سرافینو است که بعد از جنگ مدام شغل عوض می‌کند. او سعی می‌کند در هر کاری موفق باشد اما در هیچ‌کدام مهارت خاصی پیدا نمی‌کند. برادرش به او می‌گوید که او همه‌کاره و هیچ‌کاره است؛ یعنی چون در همه کارها دستی دارد ولی در هیچ‌کدام متخصص نیست، عملاً هیچ‌کاره محسوب می‌شود.

در کنار این داستان، قصه‌های دیگری مثل خوش‌شانسی، حرف‌زدن بلد نیستند، بهار، زندگی آسوده، طبیعیه و جبران هم در مجموعه داستان کوتاه همه کاره و هیچ کاره آمده است. داستان‌ها کوتاه، خوش‌خوان و بسیار صمیمی هستند. آلبرتو موراویا توانسته حالات روانی آدم‌ها را به قدری خوب نشان دهد که گاهی وقت‌ها از دیدن شباهت احساسات آن‌ها با خودمان تعجب می‌کنیم.

داستان‌هایی بدون مرز در همه کاره و هیچ کاره

نکته جالب در کتاب همه کاره و هیچ کاره اینجاست که مشکلات شخصیت‌ها برای همه افراد بسیار آشنا و ملموس است. نگرانی برای آینده، تلاش برای داشتن زندگی راحت‌تر و درگیری با مسائل اقتصادی یا خانوادگی، موضوعاتی هستند که انگار در همه جای دنیا یکسان است. داستان‌های این کتاب طنزی دارند که با شیرینی خاص خود باعث می‌شود خواندنش حال و هوای آدم را عوض کند.

آلبرتو موراویا در مجموعه داستان همه کاره و هیچ کاره نشان داده است که برای نوشتن یک داستان عالی نیازی به پیچیدگی‌های عجیب و غریب نیست. کافی است نگاه درستی به زندگی داشته باشی و آدم‌ها را خوب بشناسی. داستان‌های این کتاب متنوع هستند و هرکدام ماجراهای متفاوتی را روایت می‌کنند که باعث می‌شود از خواندنش خسته نشوید.

اگر به دنبال داستان‌هایی هستید که با آن‌ها احساس نزدیکی کنید و در عین حال از ادبیات لذت ببرید، خرید کتاب همه کاره و هیچ کاره و مطالعه‌ی آن گزینه‌ی خوبی است. نشر چشمه این مجموعه داستان کوتاه را با ترجمه‌ی زهره بهرامی چاپ روانه‌ی بازار کرده است.

کتاب همه کاره و هیچ کاره برای شما مناسب است اگر

• به دنبال داستان‌های کوتاهی هستید که بتوانید در هر فرصت کوتاهی یکی از آن‌ها را بخوانید.
• دوست دارید قصه‌هایی درباره‌ی زندگی آدم‌های معمولی و مشکلات واقعی آن‌ها بخوانید و با شخصیت‌هایش احساس نزدیکی ‌کنید.
• می‌خواهید یکی از کتاب‌های آلبرتو موراویا را بخوانید و از قلم ساده و بی‌تکلف او لذت ببرید.

در بخشی از کتاب همه کاره و هیچ کاره می‌خوانیم

بعد از صبحانه از نو فرار می‌کردیم تا به او برسیم. شب اگر او را ندیده بودیم خوشحال نبودیم. مثل قبل توی خرابه دور هم جمع می‌شدیم، فقط این‌که حالا فلیچتّو هم بود. چه‌کار می‌کردیم؟ ورق بازی می‌کردیم و او چندتا بازی را هم که بلد نبودیم یادمان داد. یا این‌که مدام لاف می‌زدیم و تک‌تک آن‌چه را تعریف می‌کردیم که فکر می‌کردیم راه سریع و بدون ‌زحمت ثروتمند شدن است. فلیچتّو گوش می‌کرد، پیپش مابین دندان‌هایش بود، چشمان آبی آسمانی‌اش نیمه‌باز، آرام و دوست‌داشتنی بود؛ و بعد او هم چیزهایی تعریف می‌کرد. اما داستان‌هایش واقعی بودند، از دزدان خیابانی، راهزن‌ها و تنه‌لش‌های ویتربزه، جایی که او متولد شده بود. داستان‌هایی بودند از زمان‌های گذشته، اما آن‌قدر وحشتناک که نفس آدم بند می‌آمد، پر از مرده‌های به ‌قتل‌رسیده و سرقت‌های مسلحانه. فلیچتّو یا همه‌ی آن‌ راهزن‌ها را به‌خاطر می‌آورد، یا این‌که وقتی پسربچه بود شخصاً‌ با آن‌ها آشنا شده بود، و یا شنیده بود پدر و پدربزرگش درباره‌شان صحبت می‌کردند. و او عقیده داشت حالا دیگر مردانی مثل آن‌ها به‌دنیا نمی‌آمدند. این را با لحنی پریشان و توهین‌آمیز گفت، گویی بگوید: پس شماها حتا مرد هم نیستید.

فلیچتّو مثل شکر همیشه شیرین به‌نظر می‌آمد، یا بهتر بگویم آرام بود، درست شبیه به آن قدیس‌های چوبی نقاشی‌شده‌ای که با دستان متصل به‌هم و چشمانی رو به آسمان بر محراب‌های کلیسا قرار دارند. اما بعضی لحظات هم می‌توانست شرور بشود. مثل آن روز که به مائوریتسیو که از همه‌ی ما کوچک‌تر اما در عین حال باهوش‌تر بود، فقط به این‌ خاطر که حرف او را تکذیب کرده بود گفت: «اگه جای پدرت بودم می‌زدم تو سرت، می‌زدمت.»

فهرست مطالب کتاب

سیلوانو و رومیلدو
همه‌کاره و هیچ‌کاره
چه‌قدر قیمتیه
کِِرم
عملیات پاسکوالینو
خوش‌شانسی
جبران
ختم روزگار
رازگویی
زندگی آسوده
دست از سرم بردار
طبیعیه
حرف زدن بلد نیستند
نَه یکی پنج‌تا
بهار
قشنگ‌ترین چیز
میزی از چوب درخت گلابی
نفهم‌ها
خوش‌شانسی ایره‌نه