نقد، بررسی و نظرات کتاب سازندگان - دنیل پولانسکی

شخصیت های این کتاب حیواناتن و کتاب در سبک وسترن و فانتزی هستش. گروهی از افراد (حیوانات) که قبلا طی یه کودتا بهشون خیانت شده دوباره جمع می شن تا انتقام بگیرن. نقطه قوت داستان از نظرم اینه که دلیل واضح این جمع شدن رو از ابتدا به خواننده نمی گه. با شخصیت پردازی شروع می کنه و به مرور، وقتی گروه حرکتش رو شروع می کنه، خواننده رو در جریان اتفاق های گذشته هم قرار میده. به نظر میاد نویسنده با انتخاب شخصیت های حیوان سعی در نمادپردازی داره، که هرچند شاید به اندازه کتابی مثل قلعه حیوانات تو ذهن من باقی نمونه، در نوع خودش خوبه. و البته من پیام نویسنده رو خوب درک نکردم، یا بهتر بگم پایان دیگه ای رو انتظار داشتم. که شاید برمی گرده به اینکه این سبک کتاب ها (وسترن طور) خیلی سلیقه م نیست. با این حال خوندنش تجربه متفاوتی بود.

جالب بود. ترجمه ی روان، قلم زیبای نویسنده و پیش بینی ناپذیری کتاب شما رو مشغول خوندن می کنه، پایان غیرمنتظره و تلاش برای حدس زدن پایان و اینکه خائن چه کسی است شما رو وادار می کنه ادامه بدید و در نهایت با رد کردن جملات زیبا و شخصیت پردازی جالب به پایان می رسید. به نظرم نویسنده داشته وضعیت خیلی از انسان ها رو بین عده ای از حیوانات نشون می داده. اگر هم بخوام زیباترین جملات کتاب رو از نظر خودم بگم به این بخش اشاره می کنم: گرتود پرسید: «عشق چقدر از غریزه برتره؟ بألاخره همه ی ما حیوانیم. یه حیوان چقدر می تونه دربرابر طبیعتش بایسته؟» همه چیز در سیاهی فرو رفته بود که سینابا پرسید: «و طبیعتمون چیه؟» اما آن سوال به قدری واضح بود که نیازی به جواب نداشت.

- " نمیتونی به یه پرنده اعتماد کنی "+ " به هیچکس نمیتونی اعتماد کنی "، کاپیتان شروع کرد به گفتن داستان: یه زمانی دو برادر بودند این اولین تجربه ی من بود که کتابی میخوندم با شخصیت و کرکترهایی غیرانسان، برام جالب بود اینکه کاپیتان (موش) به دنبال ارتباط برقرار کردن با دوستای قدیمی ای مثل جغد، سمندر و.. برای گرفتن انتقام بود. واقعیت هر فصلی که میگذشت بیشتر ترغیب میشدم تا به انتها برسم و ببینم چی میشه، حدس های زیادی برای پایانش میشد زد و پایانی غیرقابل پیش بینی داشت. در کل به عنوان اولین تجربه ی خوندن کتاب هایی با شخصیت حیوانات، کتابی بود که واقعا من رو به فکر فرو برد و دیالوگ های دوست داشتنی ای هم داشت که نمیشه ندید گرفت.

من خیلی طرفدار ژانر فابل (کتاب هایی که کرکترهاشون حیوانات هستن) نیستم، اما اگر کسی از این قبیل کتاب ها لذت ببره، میتونه براش قشنگ باشه. ترجمهٔ خوبی داره و در کل هم قلمش پخته است. شخصیت سازی جالبی هم داره و ویژگی های انسانی رو بصورت خلاقانه ای به انواع حیوانات نسبت داده. البته بنظرم کمی پلات زود جمع شد و نویسنده می تونست بیشتر بپردازه و توضیفات بیشتری هم بکنه.

سبک نوشتاری: پولانسکی دیالوگ ها رو عالی می نویسه. طنز خشک، سیاه و تیزش فوق العاده ست. هم خنده دارِ، هم تلخ و گاهی خیلی غم انگیز. ریتم: خیلی سریع و بدون اضافه گویی پیش می ره. مناسب کساییه که حوصله داستان های طولانی ندارن ولی می خوان چیزی عمیق و خوش ساخت بخونن.

من عکس جلد کتاب رو دیدم و فکر کردم یه داستان فانتزی آیا آخرالزمانی باشه اما یه قصه معمولی وسترن بود که کاراکترها حیوون بودن. زیاد با داستان ارتباط برقرار نکردم و داستان جذبم نکرد. هرچند داستان هم زیاد گیرایی نداشت.

داستان زیبایی داشت.