کتاب تجریش

زکریا قائمی در کتاب تجریش، از خاطرات، جدایی‌ها، خانواده و شهر و انسان‌های بی‌حوصله‌اش می‌گوید. روایت اول شخص کتاب، خواننده را به درون ذهن شلخته‌ی شخصیت اصلی‌اش می‌فرستد که از آتلیه، عکس و خیابان‌هایی می‌گوید که به‌ظاهر هیچ ربطی به هم ندارند، اما در نشست در کنار یکدیگر، تصویری از یک زندگی ازهم‌پاشیده را ترسیم می‌کنند.

درباره‌ی کتاب تجریش

کتاب تجریش زکریا قائمی، روایت خطی ندارد و در میان پرسه‌های شخصیت اصلی در آتلیه و کوچه‌پس‌کوچه‌های دوده‌گرفته‌ی شهر، به گذشته می‌رود و رویدادی حسرت‌آمیز را در سالیانی دور، دنبال می‌کند. هر چیزی و هرکسی، خاطرات و مزه‌ها را از ذهن قهرمان قصه بیرون می‌کشد و او را در جریانی مداوم میان حال و گذشته، به حرکت وامی‌دارد.

تماسی تلفنی، بسته‌ای پستی یا حتی نام خیابانی راهی به سال‌های دور در ذهن راوی کتاب تجریش باز می‌کند و او را دوباره در برابر آدم‌هایی قرار می‌دهد که هنوز از زندگی‌اش بیرون نرفته‌اند. زکریا قائمی به روایت قصه‌ای می‌پردازد که بسط و گسترشش در جهت عرضی است و با عمق بخشی به شخصیت و وضعیت درونی‌اش است که داستان، خواننده‌اش را در بر می‌گیرد و او را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

وقتی تجریش به آلبوم خاطرات تبدیل می‌شود

شهر تهران صرفا محل رخدادهای وقایع قصه‌ی کتاب تجریش نیست، بلکه حضورش به‌قدری پررنگ و اثرگذار است که گویی خود یکی از شخصیت‌های محوری داستان و جهت‌دهنده‌ی افکار و احساسات کاراکترهاست. تجریش، ایرانشهر، فردوسی و نارمک و...، مکان‌های روایی صرف نیستند و هرکدام بخشی از زیست شخصی یک‌به‌یک شخصیت‌های قصه هستند. شهر به‌سان آلبوم عکس بزرگی، هر گوشه‌اش چیزی را به یاد می‌آورد.

شخصیت اصلی کتاب تجریش زکریا قائمی عکاس است و شغلش خود، توضیحی از وضعیت روحی‌اش است. عکس، تکه‌ای از زمان را می‌کند و تا ابدیت در خود ثبت می‌کند. تکه‌هایی ثابت از کلیتی دائما در حال تغییر که شبیه به وضعیت شخصیت اصلی، در زمانی مشخص، منجمد شده است.

خرید کتاب تجریش نشر چشمه شما را درگیر روایتی درونی و شخصیت‌محور از فردی می‌کند که نتوانسته دوایی برای تنهایی و حسرت‌هایش بیابد و خیلی وقت است که با روی تلخ زندگی، خو گرفته است.

کتاب تجریش برای شما مناسب است اگر

• علاقه‌مند به آثاری هستید که به‌جای تکیه بر رخدادهای بیرونی بزرگ، از خلال خاطرات و جزئیات زندگی روزمره، داستان شخصیت‌ها را روایت می‌کنند.
• از خواندن داستان‌هایی لذت می‌برید که در آن‌ها شهر صرفا پس‌زمینه‌ی رویدادها نیست و با حضور اثرگذارش، خود بخشی از جریان روایت است.
• به ادبیات معاصر ایران علاقه دارید و به دنبال خرید یک داستان شخصیت‌محور جذاب می‌گردید.

در بخشی از کتاب تجریش می‌خوانیم

عصر کارم را تعطیل کردم و رفتم فردوسی. یک ده‌دلاری خریدم. از این کار خوشم آمد. خسته‌تر از آن بودم که فردوسی تا نارمک را پیاده گَز کنم. یک گلدان بنفشه و یک سنجاق‌سر خریدم؛ برای همسرم و دخترم. خوش بودم، نزدیکی‌های خانه به خودم نهیب زدم که بهتر است این نمایش بیشتر از این کش نیاید.

یاد ده‌دلاری افتادم و تازه یادم آمد که زیر پل‌چوبی داده بودمش به کف‌بینی که کف دستم را نگاه کرد و زن جوانی را دید که دلم را بُرده. نگفت به کجا، ولی نگاهی به اسکناس انداخت و پرسید «عامو! کَن یو اسپیک انگلیش؟»

هنوز زود است که تصمیم بگیرم؛ در مورد بی‌خوابی‌ام حرف می‌زنم. طبیعی‌ است که مردی در وضعیت من خواب درست‌و‌حسابی نداشته‌ باشد. خاطرِ پریشان، تغذیه‌ی نامناسب، سیگار فراوان و میل مفرط به بیداری و مرور خاطرات. همه‌چیز مهیای یک شب بی‌خوابی دیگر است.

این سومین شبی است که خوابم نمی‌برد. ظهرها درِ آتلیه را از داخل قفل می‌کنم، می‌نشینم توی تاریک‌خانه و آن‌قدر در تاریکی دنبال چیزها می‌گردم تا چشمم خسته شود و خوابم ببرد. نگران نیستم که چیزی بشود، اتفاقی بیفتد یا به قراری نرسم.

صبح یکی از همسایه‌ها را دیدم. احوال‌پرسی کردیم و از همسرم سراغ گرفت. به‌وضوح دیدم عمیق‌تر از یک همسایه نگاهم می‌کرد. مثل یک داوطلب پای تلفن آماده نشسته بود که چیزی از او بخواهم. خواستم به روزبه که چهارشنبه‌ها با‌هم قرار هفتگی داریم و مطمئنم هنوز هم می‌آید و می‌رود خبری از من بدهد. نه حوصله‌ی تلفنش را دارم، ‌نه هوای دیدنش را؛ ‌این وسط عذاب‌وجدان هم گرفته‌ام. چند‌بار هم آمده آتلیه که‌ بسته بوده، و یادداشتی برایم گذاشته بود.