کتاب دعا برای ربوده شدگان

جنیفر کلمنت در کتاب دعا برای ربوده شدگان، راوی داستان زنانی در روستاهای ایالت گورروی مکزیک است که می‌خواهند دختران کوچکشان را از دست کارتل‌های مواد مخدر نجات دهند. این رمان اجتماعی، با نثر تلخ، شاعرانه و در عین حال طنز سیاه خود، توانسته است آیینه‌ای تمام‌نما از رنج‌های زنانی باشد که در دنیایی پرخطر به دنبال زندگی می‌گردند. این رمان، در زمره‌ی کتاب‌های برگزیده‌ی سردبیر نیویورک تایمز نیز قرار گرفته است.

درباره‌ی کتاب دعا برای ربوده شدگان

«مسلماً هیچ‌کس نمی‌خواست خطر بیرون رفتن در دنیایی را به جان بخرد که در آن مردها فکر می‌کردند می‌توانند تو را فقط به خاطر این‌که ناخن‌هایت قرمز است بدزدند.» جنیفر کلمنت (Jennifer Clement) در کتاب دعا برای ربوده شدگان (Prayers for the Stolen) داستانی از رنج زنان مکزیکی در سایه‌ی کارتل‌های مواد مخدر را بازگو می‌کند.

رمان دعا برای ربوده شدگان از دید یکی از دختران روستایی ایالت گوررو به نام لیدی دی روایت می‌شود. مادر او، مانند بسیاری از مادران دیگر، برای محافظت کردن از دخترش، تمام تلاشش را به کار می‌گیرد تا او را به شکلی زشت و پسرانه نشان دهد. موهایش را می‌تراشد، دندان‌ها و پوستش را با ذغال سیاه می‌کند و این نکته را یادآوری می‌کند که هیچ خوش‌شانسی‌ای برای یک دختر در مکزیک، بالاتر از زشت بودن نیست.

جنیفر کلمنت؛ راوی رنج زنان

جنیفر کلمنت با لحنی گزنده و گاه مشمئزکننده، به ساختن جهانی مشغول شده که در آن دختران باید مثل خرگوش در چاله‌های مخفی داخل خانه پنهان شوند و اگر ربوده شوند، به ندرت می‌توان آثاری از آن‌ها پیدا کرد. در رمان دعا برای ربوده شدگان، او سرنوشت لیدی دی را دنبال می‌کند. دختری که نمی‌خواست در زمره‌ی ربوده شدگان باشد اما این مسئله سختی‌های زندگی زنانه را برایش کمتر نکرد.

این رمان اجتماعی با ترجمه‌ی روان میچکا سرمدی، در مجموعه‌ی جهان نوی نشر چشمه به چاپ رسیده است. با خرید کتاب دعا برای ربوده شدگان، به دنیایی سفر خواهید کرد که با وجود زشتی و تباهی‌اش، هنوز امید به زندگی و بقا در آن می‌درخشد.

جوایز و افتخارات کتاب دعا برای ربوده شدگان

• برنده‌ی جایزه‌ی بزرگ Lectrices Lyceenes de ELLE؛
• فینالیست جایزه‌ی پِن فاکنر برای بخش داستان؛
• برگزیده‌ی سردبیر نیویورک تایمز؛
• در لیست بهترین کتاب‌های آیریش تایمز؛
• در فهرست کوتاه جایزه‌ی فمینا؛
• و...

نکوداشت‌های کتاب دعا برای ربوده شدگان

• رمانی تاثیرگذار که دختری نوجوان و صمیمی روایتش می‌کند. دختری که در نواحی مرزی مکزیک که تحت کنترل کامل کارتل‌های مواد مخدر است، بزرگ می‌شود. رمان دعا برای ربوده شدگان، تاثیرگذار و آزاردهنده است ولی در عین حال خالی از امید نیست. این کتاب هنگام انتشارش سزاوار تحسین و توجه بسیار بیشتری بود. (کازوئو ایشی گورو، نویسنده‌ی برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبی)
• با وجود تلخ بودنش، زیبا نوشته شده. نثر جنیفر کلمنت روشنگر و اصیل است. جمله‌ها کوتاه و مینیمال‌اند اما به طرزی درخشان می‌توانند شخصیت‌های پیچیده و سرگذشت‌های احساسی عمیق را در چند کلمه‌ی شاعرانه و زنده جای دهند. تصویر او از مکزیک امروز، اندوه‌آور است؛ محیطی خطرناک و آسیب‌زا برای زنان. اما تصویرش از لیدی‌دی و امتناع او از تبدیل شدن به یکی از دختران ربوده‌شده، جسورانه و تاثیرگذار است. (ایتنه فری، ساندی اکسپرس)

اقتباس سینمایی از کتاب دعا برای ربوده شدگان

فیلم دعا برای ربوده شدگان اقتباسی وفادارانه به کارگردانی تاتیانا هوئنزو (Tatiana Huezo)، محصول سال 2021 است. این فیلم سینمایی توانست توجه جشنواره‌های بین‌المللی را جلب کند و در بخش «نوعی نگاه» (Un Certain Regard) فستیوال کن برنده‌ی جایزه شود. همچنین با رقابت در بخش بین‌المللی اسکار، جایگاه خود را به‌عنوان اثری جدی، تثبیت کرد.

کتاب دعا برای ربوده شدگان برای شما مناسب است اگر

• به رمان‌های رئالیستی که به شرح رنج‌های زنان می‌پردازند علاقه دارید.
• ادبیات آمریکای لاتین برایتان جذاب است.
• می‌خواهید رمانی اجتماعی از یک نویسنده‌ی آمریکایی - مکزیکی بخوانید.
• موضوع کارتل‌های مواد مخدر برایتان جذاب است.

در بخشی از کتاب دعا برای ربوده شدگان می‌خوانیم

وقتی چاله به اندازه‌ی کافی گود شد جسد را داخل آن انداختیم و رویش را با خاک پوشاندیم. به دست‌هایم نگاه کردم. خاک آن‌قدر ‌عمیق زیر ناخن‌هایم رفته بود که تا هفته‌ها ‌هیچ شست‌و‌شویی تمیزشان نمی‌کرد.

بعد از تمام شدنِ کار، مادر گفت «هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تو به دنیا اومدی تا جنازه‌ا‌ی رو با من دفن کنی، این یکی توی طالعم نیومده بود.»

در بیست‌سالگی روزی در آکاپولکو به پیش‌گویی پول داد تا از آینده برایش بگوید. پیشگو در خیابان اصلی شهر اتاقکِ کوچکی داشت بین دو مشروب‌فروشی. مادر می‌گفت آگهیِ زن جذبش کرده بود که می‌گفت «فقط آدم‌های ‌بخت‌برگشته از طالع خود خبر ندارند.»

توریست‌هایی ‌را با ملیت‌های مختلف می‌دید که به زن پول می‌دادند تا به حرف‌هایش گوش دهند. می‌دانست خودش هم مجبور است روزی پیشِ او برود اما سال‌ها طول کشید به خودش جرئت دهد وارد اتاقک شود و برای شنیدنِ آینده‌اش پول بدهد.

مادرم گفت «من چیزی بیشتر از یه سرخ‌پوست دهاتی نبودم، اون زن پولِ من رو بوسید و زمزمه کرد، پول نژاد و کشور نداره، وقتی رفت تو جیبم دیگه نمی‌دونم کی بهِم داده بودش.»

بارها این تجربه را تعریف کرده بود. پیشگو در واقع هیچ‌چیز را پیش‌بینی نکرد. هر اتفاقی برایش می‌افتاد این جمله را تکرار می‌کرد؛ «این یکی توی طالعم نیومده بود.»

با گذشت سال‌ها، ناامیدی عمیق‌تر در دلش ریشه می‌کرد چرا که متوجه شد هیچ‌کدام از حرف‌های زن درست از آب در‌نمی‌آیند.

یک روز گفت «به حرفم گوش کن لیدی‌دی، یکی از آخرِ‌هفته‌هایی ‌که در آکاپولکو هستیم می‌ریم سراغِ پیشگو و پولم رو ازش پس می‌گیریم.»

بعد از ریختن آخرین توده‌ی خاک روی جنازه‌ی پسرک، مادر گفت «بیا براش دعا کنیم.»