کتاب پشیمانی

کتاب پشیمانی اثر سهیلا رفیعی مجموعه‌ای از دلنوشته‌هاست که با زبانی شاعرانه و تأثیرگذار، به یکی از عمیق‌ترین احساسات انسانی یعنی پشیمانی و درگیری با گذشته می‌پردازد. این اثر با تبدیل پشیمانی به شخصیتی زنده و سخنگو، مخاطب را وارد فضایی می‌کند که در آن مرز میان واقعیت، ذهن و خاطرات محو می‌شود.

درباره‌ی کتاب پشیمانی

سهیلا رفیعی در کتاب پشیمانی، این حس را به‌صورت موجودی زنده و سخنگو ترسیم کرده و با بیان استعاری درباره‌ی این احساس و تأثیر آن بر گذشته، از ذهن و زندگی انسان سخن می‌گوید. در این اثر، پشیمانی نه صرفاً یک احساس، بلکه موجودی زنده و بی‌رحم است که مدام انسان را به اشتباهات، سکوت‌ها و تصمیم‌های از‌دست‌رفته بازمی‌گرداند و زندگی و آرامش او را به چالش می‌کشد.

کتاب پشیمانی سهیلا رفیعی از لحنی شاعرانه و تکنیک جان‌بخشی به مفاهیم ذهنی استفاده و جملات کوتاه اما ماندگاری خلق کرده که در مرز میان دلنوشته خاص، نثر فلسفی و متن شاعرانه حرکت می‌کند. نویسنده با این کتاب اضطراب، فقدان و زخم‌های درونی انسان را به تصویر می‌کشد، احساسات خویشتن را منتقل و خواننده را به همذات‌پنداری دعوت می‌کند.

در مجموع، سهیلا رفیعی در این متن فلسفی زیبا در مورد زندگی می‌گوید و با نثری احساسی و تأمل‌برانگیز، خواننده را به مواجهه با گذشته و زخم‌های پنهان ذهن دعوت می‌کند. این کتاب نه‌تنها یک متن ادبی، بلکه تجربه‌ای روانی و درونی است که می‌تواند مخاطب را برای مدتی درگیر فضای خود نگه دارد. با خرید کتاب پشیمانی انتشارات فروغ سیمرغ از دلنوشته‌های تاثیرگذار آن لذت خواهید برد.

کتاب پشیمانی برای شما مناسب است اگر

• به دلنوشته‌های خاص و تاثیرگذار و متن‌های فلسفی زیبا در مورد زندگی علاقه‌مندید.
• از نثرهای شاعرانه و روان‌شناختی که بر انتقال احساسات تمرکز دارند، لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب پشیمانی می‌خوانیم

پشیمانی آرام آرام خودش را به زیر پوست خاطره‌هایت می‌کشد.
او حالا دیگر، تنها یک صدای بیرونی نیست.
او نفس‌کشیدن در فاصلهٔ میان “بودن” و “نبودن” توست.
گاهی، خود را در هیبت یک عکس قدیمی نشان می‌دهد:
لبخندی در قابی زردرنگ که پشتش دنیایی از
“نشدن‌ها” پنهان است.
گاهی در قالب بوی یک خیابان بارانی ظاهر می‌شود؛
بویی که ناگهان تو را بیست سال به عقب پرتاب می‌کند،
به روزی که می‌توانستی راهت را عوض کنی… و نکردی.
هر پشیمانی یک قلب تپنده دارد.
قلب “آن عشق اعتراف‌نشده”…
قلب “آن فرصت ازدست‌رفته”…
قلب “آن کلمه‌ای که باید گفته می‌شد و در گلو خشکید”…