معرفی و دانلود کتاب تعمق در سینما

معرفی کتاب تعمق در سینما

کتاب تعمق در سینما نوشته‌ی کوئنتین تارانتینو صرفا مجموعه‌ای از یادداشت‌های سینمایی یک فیلم‌ساز مشهور نیست؛ بلکه روایتی شخصی و بی‌پرده از تجربه‌ی زیسته‌ی او در دل فرهنگ عامه‌ی امریکا در دهه‌های هفتاد و هشتاد است. در این اثر، تارانتینو نه‌تنها درباره‌ی فیلم‌ها حرف می‌زند، بلکه از خلال آن‌ها تصویری از شکل‌گیری سلیقه، هویت هنری و جهان‌بینی خود ارائه می‌دهد. این کتاب ترکیبی از خاطره، نقد فیلم، تاریخ غیررسمی سینما و پرتره‌ای از آدم‌هایی است که بر ذهن نوجوانی او اثر گذاشتند.

درباره‌ی کتاب تعمق در سینما

کوئنتین تارانتینو (Quentin Tarantino) در کتاب تعمق در سینما (Cinema Speculation) از تجربه‌های شخصی خود آغاز می‌کند؛ از روزهایی که کوئنتین کوچولو فیلم‌های بزرگ‌ترها را می‌دید و بی‌واسطه در معرض خشونت، ضدقهرمان‌ها و جهان اخلاقی پیچیده‌ی سینمای آن دوران قرار می‌گرفت.

تارانتینو تحلیل‌هایش را از موضع یک منتقد دانشگاهی ارائه نمی‌کند؛ او فیلم‌ها را از درون خاطراتش، سالن‌های سینمای محلی، تلویزیون‌های شبانه و واکنش‌های عاطفی تماشاگران بازخوانی می‌کند. به همین علت بیشتر از اینکه با متنی پژوهشی دقیقی طرف باشیم، با صحبت‌های عشق فیلمی رو‌به‌روایم که گویی درحال بازگو کردن اولین آشنایی‌اش با معشوق دل‌ربایش و خاطرات پرشورشان است.

کتاب تعمق در سینما کوئنتین تارانتینو در صحبت‌هایش پیرامون فیلم‌های مختلف مثل بولیت و هری کثیف، سعی می‌کند نشان دهد که چگونه ستاره‌ها، کارگردانان و فضای اجتماعی آمریکا در شکل‌گیری اسطوره‌های سینمایی نقش داشته‌اند. او استیو مک‌کوئین را صرفا نه به‌عنوان بازیگری کاریزماتیک، بلکه به‌مثابه‌ی تجسم نوعی مردانگی سرد و جدی تحلیل می‌کند. در بررسی هری کثیف نیز، کلینت ایستوود به نقطه‌ی تلاقی سیاست، خشونت و قهرمان‌سازی بدل می‌شود. تجربه شخصی تارانتینو از فیلم‌سازی در هالیوود به او دیدی شخصی بخشیده و همین دید در ترکیب با شیوه‌ی نگاه جالبش، توصیفات او از آثار و وقایع را خواندنی کرده است.

تعمق در سینما؛ بازخوانی دهه هفتاد

کتاب تعمق در سینما انتشارات نیماژ در فصل‌های مربوط به فیلم‌هایی مثل بازماندگان و لباس، به مسئله‌ی اقتباس از ادبیات، تفاوت نسخه‌های سینمایی، تغییر لحن میان کارگردانان مختلف و تحول ستاره‌ها در طول زمان می‌پردازد. او نشان می‌دهد که چگونه یک رمان در دست کارگردانان متفاوت می‌تواند به دو جهان کاملا مجزا تبدیل شود، یا چگونه تغییر بازیگر، حس‌وحال یک شخصیت را دگرگون می‌کند.

علاقه‌ی کوئنتین تارانتینو به دهه‌ی هفتاد سینمای آمریکا بر کسی پوشیده نیست و کتاب تعمق در سینما نیز سندی محکم بر این عشق پرشور او به این دهه‌ از تاریخ سینما است؛ او این دهه را به‌عنوان دوره‌ای یگانه در تاریخ هالیوود می‌بیند؛ دوره‌ای که سینمای مولف، فیلم‌های جنایی، آثار تلخ و جدی و شخصیت‌های خاکستری در مرکز توجه قرار گرفتند.

تارانتینو با دقت نشان می‌دهد چگونه این فضا بر شکل‌گیری نگاهش به‌عنوان یک فیلم‌ساز تاثیر گذاشته است. ریشه‌یابی این تاثیرات برای تمامی علاقه‌مندان به آثار این فیلم‌ساز می‌تواند بسیار جذاب باشد.

تعمق در سینما و جادوی سالن‌های نمایش

کوئنتین تارانتینو سینما را نه یک تجربه‌ی فردی، بلکه رخدادی اجتماعی می‌داند. به همین علت بخشی از تعمق در سینمای او، به تماشاگران می‌پردازد. تماشاگران پرشوری که به عشق دیدن آثار سینمایی فیلم‌سازان محبوبشان، سالن‌های تاریک را پر می‌کنند و دوباره و دوباره تحت تاثیر جادوی پرده‌ی نقره‌ای قرار می‌گیرند. تارانتینو از تجربه‌ی جمعی دیدن فیلم در سالن‌های شلوغ، از واکنش‌های تماشاگران و از انرژی مشترکی سخن می‌گوید که میان پرده و صندلی‌ها شکل می‌گیرد.

خرید کتاب تعمق در سینما برای تمامی علاقه‌مندان به تاریخ سینمای آمریکا، طرفداران فیلم‌های تارانتینو، این کتاب خواندنی وتامل‌برانگیز است؛ اثری که نشان می‌دهد چگونه یک تماشاگر می‌تواند از دل سالن‌های تاریک، با چشمانی محسور و شوری آتشین، به یکی از مهم‌ترین فیلم‌سازان معاصر بدل شود. این کتاب توسط مازیار فکری ارشاد به فارسی ترجمه شده و انتشارات نیماژ آن را منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب تعمق در سینما

در بخشی از کتاب تعمق در سینما می‌خوانیم

از همون لحظه به بعد، هر وقت فلوید می‌اومد خونه، برای من مثل یه تعطیلات واقعی بود. چون بالاخره می‌تونستم با کسی درباره‌ی فیلم‌ها حرف بزنم که دقیقاً بفهمه چی می‌گم. وقتی فلوید می‌اومد، مثل کنه بهش می‌چسبیدم. اما در همین مدت، به سختی فهمیدم که فلوید آدم قابل‌اعتمادی نیست و نمی‌شه روش حساب کرد. حداقل دو بار وقتی اومد خونه‌ی ما، خودش رو بامعرفت نشون داد و گفت شنبه‌ی بعد می‌آد دنبالم و من رو می‌بره سینما.

واااای، فکر کردم، نه فقط حرف زدن درباره فیلم‌ها با فلوید، بلکه واقعاً رفتن باهاش سینما حتماً خیلی حال می‌ده. اما شنبه که شد، خبری از فلوید نبود. نه زنگ زد، نه عذر خواست، نه هیچ بهونه‌ای آورد، فقط نیومد. یا فراموش کرده بود، یا اصلاً براش مهم نبود. خیلی هیجان‌زده بودم. اگه دیدن فلوید مثل تعطیلات بود، این قرار بود کریسمس باشه. هرچی زمان گذشت و من پشت آیفون آپارتمان منتظر بودم که زنگ بزنه، ساعت‌ها گذشت و بالاخره فهمیدم نمی‌خواد بیاد. عصبانی نبودم، شکسته‌دل بودم. فهمیدم فلوید اون‌قدر که فکر می‌کردم آدم خوبی نیست. حتی به خودم به‌عنوانِ یه بچه فکر نمی‌کردم، ولی خودم هم می‌دونستم با یه بچه این‌طوری نباید رفتار کرد. اما فلوید رو بخشیدم و دفعه بعد که اومد، خونسرد بودم.

چند وقت بعد، دوباره قول داد من رو ببره بیرون. من‌هم گفتم «آره، باشه.» و بدون این‌که بدقولی‌ قبلی رو یادآوری کنم، وقتی رفت، طوری یادش دادم که بفهمه ما برنامه داریم و من منتظرم. گفت: «البته، مشکلی نیست. شنبه می‌بینمت.»

ولی اون لعنتی دوباره نیومد! اما این بار دلشکسته نشدم. احساس بدی داشتم، ولی خرد نشدم. اون موقع بود که واقعاً فهمیدم فلوید چه‌جور آدمیه. وقتی دوباره اومد خونه، تلافی نکردم. حرفی نزدیم و با این‌که با هم صحبت‌های خوب و جالبی داشتیم، من هنوز از حرف زدن باهاش لذت می‌بردم. فقط می‌دونستم نباید باهاش برنامه بذارم. چون بزرگ‌سالی بود که نمی‌شد روش حساب کرد (به خودم هم قول دادم وقتی بزرگ شدم، هیچ وقت این کار رو با یه بچه نکنم).

فهرست مطالب کتاب

یادداشت مترجم
وقتی کوئنتین کوچولو فیلم‌های بزرگ‌ترها رو می‌دید
بولیت
هری کثیف
بازماندگان
گریز
لباس
ساموراییِ درجه دو
هالیوودِ نو در دهه‌ی 70
مؤلف‌های ضدِ جریان پسا دهه‌ی 60 در برابر بچه‌های عشقِ فیلم
خواهران
دیزی میلر
راننده‌ی تاکسی
گمانه‌زنی سینمایی
اگه به‌جای مارتین اسکورسیزی، برایان دی‌پالما راننده‌ی تاکسی رو کارگردانی می‌کرد چی می‌شد؟
غرش رعد (1997)
کوچه‌ی پارادایز
فرار از آلکاتراز
هاردکور
خانه‌ی سرگرمی
درباره‌ی فلوید