کتاب دور عزیز اثر فاطمه معیا؛ رمانی نامه‌نگارانه درباره یک عشق

کتاب دور عزیز نوشته‌ی فاطمه معیا یک رمان عاشقانه‌ی ایرانی، از زبان گیسو، معلم مدرسه، است که همزمان با تعطیلی مدارس، از اواخر خرداد تا اواخر شهریور، درباره‌ی روزمرگی‌ها، عاشقی‌ها و لحظات تلخ و شیرین زندگی خود می‌گوید. این کتاب به صورت یادداشت‌های شخصی و گفت‌وگو‌های مجازی نگاشته شده و در شمار رمان‌های نامه‌نگارانه قرار می‌گیرد.

درباره‌ی کتاب دور عزیز

گیسو معلم مدرسه است، ویراستاری می‌کند و در فصلنامه‌ای مطلب می‌نویسد. اما از بین کارهای مختلفی که انجام می‌دهد، کار در فصلنامه برای او معنی دیگری دارد. او عاشق سردبیر فصلنامه، آقای سرمدی است و این همکاری، فراتر از کار، لذت زندگی و عاشقی را برای او به همراه دارد. کتاب دور عزیز نوشته‌ی فاطمه معیا یک داستان عاشقانه‌ی ایرانی است که به سبک نامه‌نگاری و در قالب یادداشت‌های شخصی و مکالمه‌های مجازی روایت می‌شود.

داستان در تعطیلات تابستانه‌ی مدارس اتفاق می‌افتد و شخصیت اصلی داستان معلمی است که از دغدغه‌ها، زندگی روزمره، مسئولیت‌ها و تجربه‌های خود در فضای مدرسه سخن می‌گوید. پرداختن به چنین شخصیتی، تصویری آشنا و ملموس برای بسیاری از مخاطبان خلق کرده که چالش‌ها و اتفاقات مشابه و مشترکی را تجربه کرده و می‌کنند.

دور عزیز؛ عاشقانه‌ای به سبک نامه‌نگاری

فاطمه معیا روایت خود را در قالب رمان نامه‌نگارانه پیش می‌برد و با بهره‌گیری از یادداشت‌ها و گفت‌وگوهای مجازی، لایه‌های مختلف زندگی و ذهن شخصیت‌ها را آشکار می‌کند. نویسنده در یادداشت‌ها از زبانی احساسی و شاعرانه و در مکالمات مجازی از زبان رایج در شبکه‌های اجتماعی استفاده کرده است. این شیوه‌ی روایت و روش خاص نویسنده در به‌کارگیری زبان باعث می‌شود روایت بسیار نزدیک به تجربه‌های روزمره و احساسی باشد و درک موقعیت‌های عاشقانه به‌راحتی میسر شود.

با خرید کتاب دور عزیز نشر ستاک از مطالعه‌ی یک داستان عاشقانه‌ی ایرانی لذت ببرید.

کتاب دور عزیز برای شما مناسب است اگر

• به داستان‌های عاشقانه علاقه‌مندید.
• مطالعه‌ی یک رمان نامه‌نگارانه در بستر فضای مجازی برایتان جذابیت دارد.

در بخشی از کتاب دور عزیز می‌خوانیم

ساعت 21:22 دقیقه - یادداشت شخصی
«من هر وقت دیر کردم، پشیمون شدم.»
این جملۀ رها من رو به فکر برد...
اگر نگم و «دیر شه»، چی؟
اگر «حسرت نگفتن»، یه عمر باهام موند چی؟
اولین قدمِ گفتن، بازشدنِ «لب» ه... باید یه‌بار روبه‌روش بشینم و صاف... جوری که به چیزی فکر نکنم جز «گفتن»، بگم!
اما اگر کسی ‌رو دوست داشته باشه چی؟!...
نمی‌دونم چیه این حس لعنتی که نمی‌ذاره لب‌هام باز شن... اما‌ می‌دونم اگر نگم، یه‌عمر حسرت می‌خورم.
صدای خیابون نمی‌آد...
از این طبقه و این پنجره، فقط «گاهی» صداهایی از خیابون شنیده می‌شه... بس که بالاییم...
شاید هم به‌خاطر اینه که تهِ یه کوچۀ فسقلی حبس شدیم و صداها، نمی‌تونن ناخن به دیوارها بکشن و بیان تا طبقۀ ما و پشت پنجره بشینن.
شاید هم امشبِ خرداد، عین دلِ من، بی‌تصمیم و خاموش مونده...
نکنه آدم‌های دیگه‌ای هم گوشه‌وکنار این محله... دودل و صبور، نشسته‌ن تا فرشتۀ تصمیم‌شون برسه و چیزی رو به کسی «بگن»!
...
حالا امشب رو‌ صبر می‌کنم تا فردا...
همین‌که حسم‌ رو توی نامه ‌نوشتم و سبک شدم، غنیمته.