کتاب تندیس ماروسی

کتاب تندیس ماروسی نوشته‌ی هنری میلر سفرنامه‌ای است به یونان. کشوری که از قدیمی‌ترین تمدن‌های بشری است و از گذشته تا امروز با جنگ و بحران، هم‌آغوش بوده و هست. هنری میلر خاطرات خود از سفر به یونان را نگاشته و خوانندگان خود را با تاریخ، فرهنگ و آداب و رسوم این سرزمین کهن آشنا می‌کند.

درباره‌ی کتاب تندیس ماروسی

یونان چه جایی است؟ مردمانش چه شکل و ظاهری دارند؟ قدم زدن در خیابان‌هایی که یک روز سقراط در آن‌ها خطابه می‌گفت چه حسی دارد؟ این‌ها پرسش‌هایی هستند که بتی، هم‌خانه‌ی هنری میلر، در ذهن او به‌وجود آورده است.

بتی دختری است که بسیار سفر می‌کند. هنگامی که از خاطرات سفرهایش می‌گوید، گویی مشغول ترسیم و نقاشی است. تمام جزئیات را به گونه‌ای روایت می‌کند که آدم تصور می‌کند خود در آن شهر و مکان است. توصیفات بتی از یونان، هنری میلر را ترغیب کرد که به‌سوی این سرزمین کهن و باستانی به راه افتد و خود تمام آن صحنه‌ها را ببیند و احساسات گوناگونی را تجربه کند. کتاب تندیس ماروسی (The Colossus of Maroussi) نوشته‌ی هنری میلر (Henry Miller) خاطرات او از سفرش به یونان است.

سفر یونان و ملاقات با تندیس ماروسی

شاید بتی بیش از حد خوشبین است و از هر چیزی لذت می‌برد، زیرا یونان برخلاف آنچه او گفته، جای چندان جالبی نیست. از دیدگاه هنری میلر مردمانش دورو، کلاهبردار و دغل‌باز هستند. از همان بدو ورود میلر، یونان برای او جای جالبی به‌نظر نرسید. رابطه‌ی بین او و نخستین «یونانی» که ملاقات کرد، همچون ارتباط یک کالا و خریدار بود، هنری پول می‌داد و او خدماتی که حتی منصفانه هم نبود.

کتاب تندیس ماروسی برخلاف اغلب سفرنامه‌ها که فرد از ابتدا تا انتها شگفت‌زده و محسور است، با نگاهی منطقی و دقیق کشور یونان را برای ما ترسیم می‌کند. البته تا انتهای سفرنامه تا این حد از یونان بیزار نخواهد ماند و به مرور ما را با جذابیت‌های این سرزمین که در هیچ‌جا تکرار نمی‌شوند، نیز آشنا می‌کند. از سفر هنری میلر به یونان بیشتر از چند روز نگذشته بود که تازه متوجه شد بتی درباره‌ی چه شاهکارها و معجزاتی سخن می‌گوید.

هنری بر روی کشتی سوار شد تا از پیرائیوس به کورفو برود تا دوستش را ملاقات کند. در سیاهی شب درخشش ستارگان و انعکاس نورشان در آب، همراه با سایه‌ی ساختمان‌های قدیمی و آثار کهنی که توی آب موج می‌خوردند و حرکت می‌کردند. بقایای اسکله‌های قدیمی، دیوارهای سنگی رنگ‌باخته و ستون‌های نیمه‌ویران، چون شبح‌هایی ابدی که در تاریکی شب قد برافراشته بودند، تازه به او فهماند یونان چه کشوری است و چرا هر کسی از آن سرزمین باز می‌گردد، تا سال‌ها درباره‌اش حرف می‌زند!

یونان از شکوه دیروز تا آنچه امروز هست

یونان کشور جنگ و جنگاوری است. این موضوع فقط به یونان باستان مربوط نیست. یونانی‌ها تا همین هشتاد سال پیش با ترک‌ها و پیش از آن با عثمانی‌ها بسیار درگیر و در حال جنگ و کشمکش بودند. سفرنامه‌ی تندیس ماروسی نشر قطره از شرایط سیاسی و تاریخی یونان سخن می‌گوید. هنری میلر برای ما روایت می‌کند ارتباط یونانیان با انگلیسی‌ها تا چه اندازه کدر و سیاه است.

یونانیان با غرور ملی خود، نگاهی تحقیرآمیز به انگلیسی‌های خودشیفته و نژادپرست دارند و از هرگونه تعامل با این استعمارگران بیگانه پرهیز می‌کنند. این روحیه مستقل و عدم تمکین یونانیان، از دیدگاه هنری میلر بسیار ارزشمند است و علاقه او به این ملت را عمیق‌تر می‌سازد. کتاب تندیس ماروسی با ترجمه مهبد ایرانی‌طلب، دریچه‌ای به دنیای غنی فرهنگ، آداب و رسوم و غذاهای یونانی می‌گشاید و تجربه‌ای منحصربه‌فرد را برای علاقه‌مندان فراهم می‌آورد.

خرید کتاب تندیس ماروسی هنری میلر شما را به کوچه‌های یونان می‌برد؛ به جایی که از افلاطون گرفته تا باغ‌ها زیتونش انتظار ما را می‌کشند تا حداقل از طریق این سفرنامه، بتوانیم آن‌ها را در ذهن خود ترسیم و تصور کنیم.

کتاب تندیس ماروسی برای شما مناسب است اگر

• به خواندن خاطرات افرادی که به سفرهای گوناگونی می‌روند و از طریق خاطره‌نویسی ما را با شهری که به آن سفر کرده‌اند آشنا می‌کنند، علاقه دارید.
• دوست دارید از طریق کتاب و داستان، با قصه‌هایی روبه‌رو شوید که شما را با وضعیت فرهنگی، اجتماعی و جغرافیایی یونان آشنا می‌کند.
• از خواندن سفرنامه‌ها لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب تندیس ماروسی می‌خوانیم

یک روز صبح اردو را برچیدیم تا به کالامی بازگردیم. آن روز به گونه‌ای غریب دَم‌دار و گرفته بود و ما می‌بایست دو ساعت کوه‌نوردی کنیم تا به دهکده‌ای کوهستانی برسیم که اسپیرو با ماشین در آن، منتظر ما بود. نخست می‌بایست روی باریکه‌ای شنی می‌دویدیم، زیرا حتی با صندل‌هایی که به پا داشتیم، باز شنِ داغ پای‌مان را می‌سوزاند. پس از آن پیاده‌رویِ سخت و درازی در بستر خشکیده‌ی رودخانه‌ای آغاز شد که قلوه‌سنگ‌هایش بوته‌ی آزمایشی بود برای حتی، نیرومندترین مچ‌ها. سرانجام به گذرگاهی رسیدیم که به بالای کوه می‌رسید، و در واقع گذرگاه نبود بلکه گونه‌ای آبکند بود که حتی یابوهای کوهستانی را که ما بارهای‌مان را پشت‌شان گذاشته بودیم، عاجز کرد. در تمام مدتی که از کوه بالا می‌رفتیم، نغمه‌ای غریب از بالا به ما خوشامد می‌گفت. هم‌چون مِهی سنگین که از دریا برخیزد، ما را در چین‌های حسرت‌برانگیز خود گرفت و ناگهان قطع شد.

چند صد گام دیگر که بالا رفتیم به مکان بی‌درختی رسیدیم که در وسط آن خُمره‌ی غول‌آسایی پُر از مایعی زهرآگین جای داشت که حشره‌کش درختان زیتون بود و زنان جوانی آن را هم می‌زدند و آواز می‌خواندند. ترانه‌ای که می‌خواندند ترانه‌ی مرگی بود که به گونه‌ای بی‌همتا با آن منظره‌ی مه‌آلود درمی‌آمیخت. این‌جا و آن‌جا، ابرهای بخار مانند از هم باز شده بودند و دسته‌ای درخت یا صخره‌ای دندانه‌دار را آشکار می‌ساختند که بازتاب آن ترانه‌ی مسحورکننده را هم‌چون دسته‌ای از سازهای بادی می‌نواختند. هر از چندگاهی، گستره‌های فراخ و آبی از دریا، گویی پس از طوفانی بزرگ، از میان مِه سر می‌کشید، اما نه در سطح زمین، بلکه جایی میان زمین و آسمان. خانه‌ها هم، آن‌گاه که سفتی و انجمادشان در میان سراب می‌ترکید، به نظر معلّق در فضا می‌رسیدند.