کتاب سرنوشت ده: کتاب ششم مجموعه میراث لورین

کتاب سرنوشت ده نوشته‌ی پیتاکوس لور، کتاب ششم از مجموعه‌ی مشهور میراث لورین است؛ رمانی پرحادثه و پرتعلیق که در آن نبرد نهایی میان لورینی‌ها و موگادوری‌ها به نقطه‌ی اوج خود می‌رسد. این بار جنگ نه در سایه، بلکه در نیویورک در جریان است و قرار است سرنوشت زمین در این نبرد فرازمینی مشخص شود. این اثر تخیلی-اکشن با صحنه‌های سینمایی نفس‌گیرش، از پرفروش‌های نیویورک تایمز بوده و تجربه‌ای هیجان‌انگیز برای دوست‌داران داستان‌های پسا آخرالزمانی خلق می‌کند.

درباره‌ی کتاب سرنوشت ده

چهره‌ی خاک‌آلود خبرنگار از تلویزیون در حال منقطع شدن است؛ گزارش‌های زنده از انفجارها و ویرانی‌های گسترده سرتاسر منهتن را نشان می‌دهد. ناپدری دختری نوجوان با لحنی خشمگین سعی دارد صدای وحشت‌زده‌ی او را خاموش کند، اما انفجارهای دهشتناک از پایین ساختمان آغاز می‌شوند. حمله‌ی بیگانگان در محله‌ی هارلم دیگر قابل‌انکار نیست. پیتاکوس لور (Pittacus Lore) در رمان سرنوشت ده (The Fate of Ten) جهانی خلق کرده که در آن وحشت، همدلی و بقا به هم می‌آمیزند؛ جهانی که یک تصمیم اشتباه می‌تواند پایان همه چیز را رقم بزند.

در صفحات ابتدایی رمان سرنوشت ده، دختر پانزده‌ساله‌ای که همراه ناپدری‌اش گرفتار شده، شاهد قتل او می‌شود و با ترس از پلکان اضطراری خانه می‌گریزد. اما خیابان‌های محله پر از مهاجمان است؛ موجوداتی زره‌پوش که مردم را در خیابان به زانو درمی‌آورند. در هنگامه‌ی فرار، دختر با چند موگادوری روبه‌رو می‌شود و وقتی چاره‌ای ندارد، دست‌هایش را به نشانه‌ی تسلیم بالا می‌برد. در آن لحظه، قدرتی فرازمینی در وجودش بیدار می‌شود و سلاح‌های دشمن از دستشان رها می‌شود.

او اشیا و بدن بیگانگان را با نیروی ذهنی‌اش پرتاب می‌کند و با قدرتی که معنایش را نمی‌فهمد، نابودشان می‌سازد. موگادوری‌ها او را با واژه‌ی مرموز «گارد» خطاب می‌کنند و خواننده‌ی داستان سرنوشت ده درمی‌یابد که این بیداری آغاز ظهور نسلی تازه از محافظان لورینی است؛ دختری که بعداً مشخص می‌شود همان ده (Ten) است، گارد جدیدی که حضورش می‌تواند توازن جنگ را تغییر دهد.

سرنوشت ده؛ زمین در آستانه‌ی سقوط

در فصل‌های بعدی رمان سرنوشت ده، راویِ دوم، سم است؛ نوجوانی زخمی که همراه گروهی از بازماندگان جنوب منهتن در حال عقب‌نشینی است. او شاهد نابودی جنگنده‌های زمین به دست هیولایی به نام آنوبیس است. شهر در آتش می‌سوزد، مردم آواره شده‌اند و تلویزیون تصاویر زنده‌ای از تهاجم نیروهای بیگانه به جزیره‌ی منهتن پخش می‌کند.

موگادوری‌ها نه‌تنها می‌خواهند زمین را تصرف کنند، بلکه قصد دارند انسان‌ها را به بندگی خود در بیاورند. پیتاکوس لور خالق داستان سرنوشت ده با هوشمندی این بحران جهانی را از دید چند شخصیت بازگو می‌کند تا حس فروپاشی و آشوب همه‌گیر را باورپذیر سازد. حتی گزارش‌های خبری که میان روایت وارد می‌شوند، مرزی میان حقیقت و تخیل باقی نمی‌گذارند و از فروپاشی جهان انسانی خبر می‌دهند.

در یکی از صحنه‌های محوری، تصاویر تلویزیونی، نبرد نفس‌گیر نه (Nine) و پنج (Five) را پخش می‌کنند. خبرنگاران آن دو را «جوانان فرازمینی» می‌نامند و جهان برای نخستین‌بار چهره‌ی واقعی گاردها را می‌بیند. در کنار آن‌ها نام جان اسمیت نیز پخش می‌شود؛ همان گاردِ شماره‌ی چهار و قهرمان اصلی مجموعه که اکنون در میدان نبرد سازمان ملل حضور دارد. این صحنه پیوند آشکاری میان کتاب‌های پیشین و رمان سرنوشت ده برقرار می‌کند و نشان می‌دهد که سرنوشت انسان‌ها و لورینی‌ها به هم گره خورده است.

میراث لورین؛ قدرتی که در میان ویرانی زاده شد

در بخش‌هایی از کتاب سرنوشت ده، مفهومی به نام میراث (Legacies) معرفی می‌شود؛ توانایی‌های ویژه‌ای که در نوجوانی در وجود گاردها بیدار می‌شود. همان قدرت‌هایی که به دختر هارلم امکان داد با حرکت دست، دشمنان را متلاشی کند و سم با نیروی دورجنبانی بتواند اشیاء را جابه‌جا نماید. نویسنده با نثری پرکشش، پیدایش این قدرت‌ها را نشانه‌ی بیداری امید در بحبوحه‌ی سقوط زمین می‌داند؛ انرژی لورینی‌هایی که روزی محافظان بشریت خواهند شد.

خرید کتاب سرنوشت ده با ترجمه‌ی پیمان اسماعیلیان و چاپ نشر افق شما را به جهان آشفته‌ی نیویورکِ ویران‌شده و نبرد حماسی لورینی‌ها با موگادوری‌ها می‌برد؛ جایی که بیداری گارد جدید، «ده»، نشانه‌ی آغاز امید تازه‌ای برای زمین است.

کتاب سرنوشت ده برای شما مناسب است اگر

• شیفته‌ی رمان‌های علمی‌تخیلی اکشن و ماجراجویی هستید.
• به دنبال قهرمانان نوجوان با قدرت‌های ماورایی و کنش‌های سینمایی هستید.
• جلدهای پیشین مجموعه‌ی میراث لورین را خوانده‌اید و حال علاقه‌مندید بدانید سرنوشت شخصیت‌ها به کجا می‌انجامد.

در بخشی از کتاب سرنوشت ده: کتاب ششم مجموعه میراث لورین می‌خوانیم

دنیلا می‌گوید: «توصیه‌ی خوبیه.» اما از جایش جنب نمی‌خورد. «بد شد که جواب هیچ‌کدوم از سؤال‌هام رو نمی‌تونی بدی.» «ببین، من نمی‌دونم چرا میراث به دست آورده‌ای، ولی خیلی شگفت‌انگیزه. خیلی خوبه. شاید سرنوشت بوده. می‌تونی کمک کنی جنگ رو ببریم.»

دنیلا خرناسی می‌کشد. «جدی؟ من قرار نیست بجنگم، جان اسمیت مریخی. من فقط سعی دارم زنده بمونم. اینجا آمریکاست، آره، عمو! وظیفه‌ی ارتشه که با این بیگانه‌های زپرتیِ خاکسترشو طرف بشه. اون‌ها ما رو به این فلاکت انداختن، همین و بس.»

ناباورانه سر می‌جنبانم. اصلاً فرصتی نیست همه‌ی چیزهایی را که درباره‌ی موگادوری‌ها باید بداند برایش توضیح بدهم، یعنی فناوری‌های برترشان، نفوذشان در حکومت‌های کره‌ی زمین و تعداد بی‌شمارِ جنگجوها و هیولاهای خُم‌زاد یک‌بارمصرفشان. برای سایر گاردها هرگز لازم نبود از این توضیحات بدهم. ما همیشه می‌دانستیم چه خطراتی تهدیدمان می‌کنند و با همین درک از مأموریتی که در زمین داشتیم بزرگ شده‌ایم. اما دنیلا و سایر گاردهای زمینیِ تازه‌ازراه‌رسیده که احتمالاً همین اطراف هم حضور دارند... اگر برای مبارزه آمادگی نداشته باشند، چه؟ یا اگر نخواهند بجنگند؟

انفجاری زمین زیر پایمان را می‌لرزاند. انفجار چند تا چهارراه آن‌طرف‌تر رخ داده، اما باز هم به‌قدری قوی است که آژیر دزدگیر خودروهای اطراف را فعال می‌کند و دندان‌های مرا هم به هم می‌کوباند. دودی غلیظ که سیاه‌تر از تاریکی شب است از سمت شمال به هوا می‌رود. انگار عمارتی فروریخته است.

سم می‌گوید: «جدی می‌گم. یه چیزی داره می‌آد سمت ما.»

انفجار دیگری از نزدیک‌تر ظن سم را تأیید و تصدیق می‌کند. نومیدانه به دنیلا رو می‌کنم.