معرفی و دانلود کتاب اسارت نامرئی

معرفی کتاب اسارت نامرئی

کتاب اسارت نامرئی اثری به قلم سهیلا خانم رفیعی است که با نگاه روانشناسی به تلفن همراه و تأثیرات آن بر زندگی شخصی و اجتماعی افراد نظر می‌اندازد و در کنار بررسی مزایا و مضرات آن، راهکارهایی برای رهایی از عادتِ استفاده‌ی مدام از گوشی موبایل پیش روی مخاطب خود قرار می‌دهد.

درباره‌ی کتاب اسارت نامرئی

تلفن همراه و تأثیرات آن بر افراد و جامعه یکی از پرچالش‌ترین مباحث روز به شمار می‌آید که تاکنون دغدغه‌مندان بسیاری به آن پرداخته‌اند. سهیلا خانم رفیعی در کتاب اسارت نامرئی با رویکردی روانشناسانه و توصیه‌محور به این مقوله پرداخته است. نویسنده در ابتدا طی روایت‌هایی، زندگی انسان امروز و وابستگی‌اش به تلفن همراه را به تصویر می‌کشد و از مهمانی‌ها و دورهمی‌هایی می‌گوید که به سبب استفاده‌ی مدام از گوشی، صمیمت و جذابیت خود را از دست داده‌اند.

کتاب اسارت نامرئی از رسوایی عصر ما یعنی تنها بودن در اوج ارتباط سخن به میان می‌آورد و زخمی را عیان می‌کند که بر پیکر روابط انسانی ایجاد شده است. پس از آن، سهیلا خانم رفیعی به سراغ بررسی مزایا و مضرات استفاده از گوشی موبایل می‌رود و آن را نعمتی می‌نامد که به بلا بدل شده است. او در عین اینکه این وسیله را ارمغان‌آور انواع اطلاعات مفید و آموزشی و بستری برای شکل‌گیری انواع کسب‌وکارها می‌داند اما روی تاریک آن را نیز نشان می‌دهد و تأثیرات منفی‌ای نظیر اضطراب و افسردگی، اتلاف وقت و فرسایش روابط را برمی‌شمرد.

اگر شما هم سایه‌ی سنگین تلفن همراه را بر زندگی خود احساس می‌کنید، خرید کتاب اسارت نامرئی و مطالعه‌ی روایت‌های آشنا و راهکارهای آن می‌تواند به شما کمک کند تا از عاداتی مثل استفاده‌ی مکرر از موبایل رها شوید و به شکل بهتر و سازنده‌تری از این ابزار بهره ببرید.

ناگفته نماند که انتشارات فروغ سیمرغ، این اثر را به عرصه‌ی چاپ و نشر رسانده است.

کتاب اسارت نامرئی برای شما مناسب است اگر

• احساس می‌کنید به موبایلتان وابسته شده‌اید و در پی راهی برای رهایی از این وابستگی می‌گردید.
• می‌خواهید در عصر دیجیتال با استفاده‌ی درست از تلفن همراه، تعادل ذهنی و ارتباطات خود را حفظ کنید.

در بخشی از کتاب اسارت نامرئی می‌خوانیم

مهمانی‌ها هم دیگر آن حال و هوای قدیم را ندارند. همه دور هم جمعیم: پدربزرگ هم گوشی به دست دارد اخبارها را دنبال می‌کند و هراز گاهی نجوایی بلند و لعنتی می‌فرستد. بچه‌ها در حال بازی با گوشی هستند و سرها خم شده، چشم‌ها به صفحه‌هایی کوچک دوخته شده که دنیایی بی‌کران را جایگزین دنیای کنار دستمان کرده‌اند. هراز گاهی صدایی بلند می‌شود و جوکی را برای همه می‌خواند یا کلیپی را چون دوست داشته به همه نشان می‌دهد.

یک لحظه صدای خنده‌ای می‌آید، سرمان را بالا می‌آوریم، سری تکان می‌دهیم و دوباره به صفحه برمی‌گردیم. انگار می‌ترسیم مبادا یک «لایک» یا یک استوری را از دست بدهیم، غافل از اینکه داریم لبخند روی لب عزیزترین آدم‌های زندگیمان را از دست می‌دهیم. این چه اسارتی است که در شادترین لحظات زندگی، ما را به بند می‌کشد؟ چه زنجیر نامرئییست که ما را از گرمای دست‌های یکدیگر جدا کرده و به سردی شیشه‌های تلفن پیوند زده است؟

مهمانی تمام می‌شود. ما به خانه برمی‌گردیم در حالی که انبوهی از عکس‌ها و استوری‌ها را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده‌ایم تا «ثابت کنیم» چقدر خوش گذرانده‌ایم. اما در دل می‌دانیم: ما آن شب را ندیده‌ایم، نشنیده‌ایم و نچشیده‌ایم. ما فقط اسیرانی بودیم در میان خنده‌ها و گفتگوهایی که از کنارمان گذشتند. این است رسوایی بزرگ عصر ما: در اوج ارتباط، از تنها بودن با خودمان می‌ترسیم، و در جمعی بودن، از حاضر بودن در لحظه عاجزیم.

بدترین زخم این اسارت، بر پیکره‌ی روابطمان است. محبت‌ها آرام و بی‌صدا می‌میرند، بی‌آنکه کسی صدای آخرین نفس‌هایشان را بشنود. مادری با چشمانی منتظر، یک فنجان چای می‌آورد. دستش ساعتی در هوا معلق می‌ماند، در حالی که چشمان من، بی‌حرکت، به صفحه‌ای خیره شده که اخبار غریبه‌ها را نشانم می‌دهد. آن فنجان چای، کم‌کم سرد می‌شود؛ و با آن، گرمای نگاه مادرانه هم سرد می‌شود.