معرفی و دانلود کتاب فتح تل آویو در امجدیه: شرحی بر مسابقه فوتبال ایران و اسرائیل در جام ملت‌های آسیا 1347

معرفی کتاب فتح تل آویو در امجدیه: شرحی بر مسابقه فوتبال ایران و اسرائیل در جام ملت‌های آسیا 1347

کتاب فتح تل آویو در امجدیه نوشته‌ی امیرحسین احمدآبادی به یکی از مناقشه‌برانگیزترین لحظات تاریخ فوتبال ایران می‌پردازد؛ رقابت ایران و اسرائیل در مسابقات جام ملت‌های آسیای سال 1347 که با پیروزی دو بر یک ایران به پایان رسید. این رقابت از معدود مسابقه‌های رسمی کشور ایران با اسرائیل پیش از ممنوعیت انجام هرگونه رقابت ورزشی با این کشور بود و این پیروزی نه فقط یک پیروزی ورزشی بلکه به‌مثابه‌ی یک برتری سیاسی اجتماعی برای ایران به حساب می‌آمد.

درباره‌ی کتاب فتح تل آویو در امجدیه

ورزش فوتبال به‌خاطر همه‌گیری‌اش، همیشه ورزشی محبوب نزد قدرتمندان و سیاست‌مداران برای ترویج و اشاعه‌ی حداکثری ایدئولوژی سیاسی‌شان بوده است. از جام جهانی 1934 گرفته که قهرمانی ایتالیا در آن بدل به ابزاری برای تبلیغ سیاست‌های فاشیستی حزب حاکم ایتالیا تحت رهبری موسلینی بود تا همین آخرین جام جهانی که در قطر برگزار شد و نقشی مهم در معرفی این کشور به‌عنوان کشوری رو به پیشرفت و ترقی ایفا کرد.

امیرحسین احمدآبادی در کتاب فتح تل آویو در امجدیه سعی داشته تا از لنز جامعه‌شناسی سیاسی و با نگاهی به تاریخ معاصر ایران و روابط پرتنش ایران با اسرائیل، یکی از مهم‌ترین رویدادهای ورزشی بین این دو کشور را به تفصیل مورد بررسی و کاوش قرار دهد و سعی کند به خوانندگانش درکی کامل از شرایط پیرامون این مسابقه ارائه دهد.

ورزش به‌مثابه‌ی کنش سیاسی

محبوبیت فوتبال آن را به گزینه‌ای جذاب برای تسویه حساب‌های سیاسی میان کشورها و گروه‌های عقیدتی در طول زمان بدل کرده؛ به‌طور مثال جنگ فوتبال معروف بین السالوادور و هندوراس در سال 1969 که در آن تنش‌های مرزی میان دو کشور در جریان یک مسابقه فوتبال، شدت گرفت و بدل به یک جنگ تمام‌عرضی چندروزه شد. یا فریادهای مشترک طرفداران دو تیم رقیب ویداد و راجا در دربی کازابلانکا در نقد حاکمیت مراکش، از آن لحظات جاویدان در تاریخ فوتبال است.

ظهور سیاست‌های حزب کارگر بریتانیا از دل تشکل‌های صنفی مربوط با تیم‌های کارگری اتحادیه‌ی فوتبال بریتانیا نیز نمونه‌ای از این دست بازی‌های سیاسی در فوتبال است. رقابت ایران و اسرائیل در جریان مسابقات جام ملت‌های آسیا نیز از آن رخدادهای معروف تاریخ فوتبال است که در هم تنیدگی پیچیده‌ی این ورزش را با فرهنگ و اجتماع نشان می‌دهد و مشخص می‌کند که چگونه درگیری‌ها و مسائل روز سیاسی سبب می‌شود یک مسابقه‌ی فوتبال، رخدادی فراتر از یک رقابت ورزشی باشد.

این کتاب با ترکیب فوتبال، جامعه‌شناسی سیاسی و تاریخ به منبعی درخور توجه برای علاقه‌مندان بدل گشته و توسط نشر خوب در ایران منتشر شده است.

کتاب فتح تل آویو در امجدیه برای شما مناسب است اگر

• مشتاقید درخصوص یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ فوتبال ایران بیشتر بدانید.
• به ورزش فوتبال و ارتباط آن با جامعه‌شناسی سیاسی علاقه‌مندید.
• مطالعات بینارشته‌ای برایتان جذاب است و بررسی تاریخ معاصر ایران از خلال رخدادهای اجتماعی را دوست دارید.

در بخشی از کتاب فتح تل آویو در امجدیه: شرحی بر مسابقه فوتبال ایران و اسرائیل در جام ملت‌های آسیا 1347 می‌خوانیم

در 29 نوامبر 1948 برابر با 8 آذر 1326 قطعنامۀ 181 طی جلسه‌ای در مجمع عمومی سازمان ملل رأی به تقسیم فلسطین به دو منطقۀ عرب و یهودی داد. 33 رأی موافق، 13 رأی مخالف و 10 رأی ممتنع منجر به تصویب قطعنامه شد. نام ایران در لیست مخالفین این مصوبه در کنار اعراب خاورمیانه، پاکستان، ترکیه، افغانستان، یونان، هند و کوبا بود. از مخالفت تا روابط سیاسی بین دو کشور طی یک سال بعدی، راهی عجیب و اجتناب‌ناپذیر حداقل به زعم حاکمیت ایران طی شد تا ایران در سال‌های آخر دهۀ چهل و اوایل دهۀ پنجاه به متحد منطقه‌ای اسرائیل در جهان اسلام تبدیل شود. برای هر دگردیسی‌ای شرایطی لازم است که باید ایران آن روزها را از نظر گذراند. البته که در این مجال به بررسی دقیق عوامل نمی‌پردازیم، اما برای رسیدن به شناختی نسبی از ایران آن روزها و اینکه چه سلسله عواملی در 29 اردیبهشت 1347 در پی بازی ایران و اسرائیل منجر به وقایع بعد از بازی شد، اشاره به بعضی اتفاقات و عوامل دور از لطف نیست. ایران دومین کشور اسلامی بعد از ترکیه بود که اسرائیل را به‌صورت دفاکتو، یعنی موقتی و با سطح مناسبات پایین، به رسمیت شناخت.

پس از اعلام موجودیت اسرائیل در بهار سال 1327، موشه شرتوک وزیر خارجۀ اسرائیل، تلگرافی با عنوان «دولت موقت اسرائیل» به وزیر امور خارجۀ ایران زد و با یادآوری خاطرۀ تاریخی نجات قوم یهود به دست کورش هخامنشی، از پادشاهی ایران درخواست کرد تا اسرائیل را به رسمیت بشناسد و بدین‌وسیله کار بزرگ کورش کبیر را تکرار کند. باتوجه‌به حضور یهودیان تبعۀ ایران در این سرزمین، دولت ایران نماینده‌ای را برای بررسی و تهیۀ گزارش از وضعیت آن‌ها به اسرائیل اعزام کرد. پس از ترور نافرجام شاه در بهمن 1327 که منجر به دستگیری و تبعید آیت‌الله کاشانی به لبنان شد، به‌علت احساس عدم امنیت ایران از سوی کشورهای عربی همسایه به‌واسطۀ روابط نامطلوب با این کشورها و درنهایت به رسمیت شناخته شدن اسرائیل از سوی ترکیه، و همچنین غیرعرب بودن ایران و اسرائیل، در اسفند 1328 دولت ایران به‌صورت موقت اسرائیل را به رسمیت شناخت.