کتاب صوتی عشق روی چاکرای دوم

کتاب صوتی عشق روی چاکرای دوم مجموعه‌ای متشکل از ده داستان کوتاه به قلم ناتاشا امیری است که جملگی با توجه به دغدغه‌های زنان در ایران امروز نگاشته شده‌اند. شایان ذکر است که اولین داستان کتاب که عنوان «آن‌که شبیه تو نیست را بر خود» دارد، برنده‌‌‌ی جایزه‌ی صد سالگی صادق هدایت شده است.

درباره کتاب صوتی عشق روی چاکرای دوم:

ناتاشا امیری یکی از داستان‌نویسان توانای ادبیات روز ماست. کتابی که پیش رو دارید مجموعه‌ای‌ست دربردارنده‌ی ده داستان کوتاه شنیدنی از او، که به ترتیب عناوین پیش رو را بر خود دارند:

«آن‌که شبیه تو نیست، ویرگول، همین نزدیکی اما، ششمین نسل با حرف‌های اضافه، من به توان تو، عشق روی چاکرای دوم، غم میان بادهای موسمی، به چهل روایت دخترانه، هاورت ماروت، با تشدید روی جیم.»

این ده داستان از روایتی ساده و زبانی روان برخوردار بوده، و همگی نشان از توجه ویژه‌ی نویسنده به دغدغه‌های زنان در جامعه‌ی ایران دارند. امیری که پیش از این کتاب، با رمانِ «با من به جهنم بیا» توانایی‌های خود در قصه‌پردازی را به رخ کشیده بود، در مجموعه‌ی حاضر، جنبه‌های دیگری از قدرت قلم خود را به نمایش گذاشته است.

کتاب صوتی عشق روی چاکرای دوم مناسب چه کسانی است؟

اثر حاضر را به دو گروه از مخاطبین توصیه می‌کنیم: علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه، دنبال‌کنندگان ادبیات امروز ایران.

با ناتاشا امیری بیشتر آشنا شویم:

ناتاشا امیری (17 شهریور 1349) داستان‌نویس و منتقد ادبی است. او نویسندگی را از حدود سال 1374 و پس از آشنایی با غزاله علیزاده آغاز کرده است. وی در نقاشی و مجسمه‌سازی نیز فعالیت‌هایی داشته. از آثار اوست: «هولا...هولا»، «با من به جهنم بیا»، «عشق روی چاکرای دوم». درباره‌ی امیری ذکر این نکته نیز خالی از لطف نیست که داستانِ «نقش 80»اش یکی از آثار برگزیده‌ی داوران دوره‌ی دوم بنیاد گلشیری بود.

در بخشی از کتاب صوتی عشق روی چاکرای دوم می‌شنویم:

صبح‌ها دنبالم می‌آمد تا به سینما برویم. دیگر انتظار نداشتم با نگاه به تصاویر متحرک فیلم، ادعا کند عین زندگی خودش است: شوهری که با آتش همزنه شومینه به کمر زنش کوبیده و با گواهی پزشک قانونی مجبور شده بود در کلانتری تعهد بدهد و بعد از آن به جای زدن او، ظرف‌های چینی را می‌شکست. در عوض، پشت میز رستوران، زیر ریسه‌های فلفل خشک آویزان از ستون‌های کاشی‌کاری‌شده، می‌نشست و گوش‌هایم را از شربت سان استول و زرده تخم مرغ‌هایی پر می‌کرد که برای اضافه کردن وزن آرمین به او می‌خوراند تا مثل بچه‌های ژینوس سالم و سرحال شود. هرچند خانم به جای رسیدگی به تغذیه و تکالیف مدرسه‌ی آنها، به فکر خریدن کروات برای دوست پسرش بود. به جای پرسیدن پیشنهاد می‌داد: «اینطور آدم‌ها خیر نمی‌بینند، نه؟»