کتاب صوتی فدایت شوم

کتاب صوتی فدایت شوم نوشته‌ی شرمین نادری ماجرایی را در دوران قاجار از خلال نامه‌های عاشقانه‌ی زنی روایت می‌کند که شوهرش برای سرکوب مشروطه‌‌خواهان می‌رود. نویسنده با ظرافت در بستری تاریخی به دغدغه‌های زنی می‌پردازد که در دورانی پرآشوب زندگی می‌کند و نگران همسر ماجراجویش است.

درباره‌ی کتاب صوتی فدایت شوم:

شرمین نادری با زبان و ادبیاتی قدرتمند داستان زنی به نام طلعت را روایت می‌کند که برای همسر خود نامه‌هایی احساسی می‌نویسد. شوهر او بی‌خبر و بدون خداحافظی برای جنگ با مشروطه‌چی‌ها رفته و طلعت نیز از این موضوع ناراحت است. او در نامه‌ی اول علاوه بر اظهار عشق و نگرانی این حرکت ناگهانی همسر خود را زیرسوال می‌برد. طلعت در نامه‌های بعدی شوهر خود را در جریان اتفاقات خانه، زندگی روزمره‌ی خود و وضعیت فرزندان قرار می‌دهد.

این کتاب جذاب و شنیدنی نثری پخته دارد و شرمین نادری با زیبایی تمام بی‌تابی‌های زنی بادرایت و باهوش را به تصویر می‌کشد که به عاشقانه‌ترین شکل ممکن از همسر خود گلایه می‌کند.

کتاب صوتی فدایت شوم مناسب چه کسانی است؟

اگر به داستان‌های عاشقانه و تاریخی علاقه دارید، کتاب حاضر یکی از بهترین گزینه‌ها برای شما محسوب می‌شود.

با شرمین نادری بیشتر آشنا شویم:

او در سال 1355 در تهران متولد شد و به عنوان نویسنده، شاعر و تصویرگر شناخته می‌شود. این نویسنده‌ی ایرانی در رشته‌ی تصویرسازی تحصیل و مدرک خود را از دانشگاه تهران دریافت کرده است. از میان سایر آثار شرمین نادری می‌توان به مواردی مانند خانجون و بوی ریحون، اشرف جان و رویاهای شهریور، خانجون و کوچه‌ی پریون و... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب صوتی فدایت شوم می‌شنویم:

تصدق وجود مبارکتان شوم، از احوالات اهل خانه بخواهید به حمدالله سلامت هستیم. ناصرجان مشق می‌کنند، مستوره خانم راه رفتن می‌آموزند به طریقه‌ی تمام کودکان تازه سال، شکر خدا. اما احوال محمدتان هیچ خوش نیست، نه این‌که مریضی‌ای به کارشان باشد خدای ناکرده اما دل گیرند دائم احوال شما را می‌پرسند سراغتان را می‌گیرند. راه می‌افتند دور عمارت به جستن سایه‌ی پدر و نمی‌یابند. بعد کبوتروار سر در گریبان می‌برند و غصه‌خوری می‌کنند، طفلکم!

والده‌ی محمودخان درشکه‌چی می‌گوید خدای نکرده دق دارد. مهتر می‌گوید باید خوش را بگیرند. خواهرم شوکت‌الملوک خانم داده برایشان تخم شاه تره و گل گاو زبان دم کنند شاید دلشان باز شود که نمی‌شود. لب نمی‌زنند به خوراک طفلکم! می‌نشینند پای پنجره به نظاره‌ی باران و برف بی‌وقت و خودخوری می‌کند.