کتاب صوتی گداها همیشه با ما هستند

کتاب صوتی گداها همیشه با ما هستند اثر توبیاس وولف، دربردارنده‌ی هفت داستان کوتاه و شنیدنی است که به روایت برخی رویدادهای روزمره‌ی زندگی می‌پردازند؛ رویدادهایی که درون شخصیت‌ها را دگرگون می‌کنند و نشان‌دهنده‌ی مفاهیم بزرگی هم‌چون شکست، زوال و حسرت‌ هستند.

درباره‌ی کتاب صوتی گداها همیشه با ما هستند:

این کتاب صوتی، مجموعه داستانی جذاب و حیرت‌آور است که از همان ابتدا شما را شگفت‌زده می‌کند و تا پایان به دنبال خودش می‌کشاند. تمام داستان‌ها روایت‌هایی ساده از لحظاتی معمولی هستند که بدون حوادث عجیب و غریب پیش می‌روند و در خلال این لحظات، ناگهان کاراکترها به فروپاشیِ درونی بزرگی دچار می‌شوند.

توبیاس وولف در کتاب صوتی گداها همیشه با ما هستند با ایجاد صحنه‌های شگفت‌انگیز، با روح و روان شما بازی می‌کند و شما را به گونه‌ای به سمت داستان‌ها می‌کشاند که تمام موقعیت‌های داستان پیش چشمان‌تان به نمایش گذاشته می‌شود.

در داستان گداها همیشه با ما هستند که عنوان کتاب نیز از آن برگرفته شده، شخصیت اصلی راسل نام دارد که به شدت پایبند به اخلاقیات است و کاری خلاف قانون انجام نمی‌دهد. روزی راسل با مردی بسیار پولدار شروع به بحث می‌کند و با او بر سر ماشینش شرط می‌بندد، مرد ثروتمند بازی را می‌بازد و ماشین را به راسل می‌دهد. اما راسل پس از دریافت ماشین با استرس اینکه آن مرد روزی به سراغش بیاید و ماشین را از او بگیرد یا بلایی سرش بیاورد، زندگی خود را می‌گذراند.

شنیدن کتاب صوتی گداها همیشه با ما هستند، به چه کسانی پیشنهاد می‌شود:

شنیدن این کتاب صوتی به تمام افرادی که به داستان‌های کوتاه علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.

توبیاس وولف را بیشتر بشناسیم:

توبیاس وولف (Tobias Wolff) در سال 1945 در آلاباما دیده به جهان گشود. او در واشینگتن بزرگ شد و برای مدتی در پالو آلتو، کالیفرنیا برنامه‌های داستان‌نویسی و ادبیات را تدریس می‌کرد. مجموعه داستان‌های کوتاه او بود که سبب شهرت وی شد.

او در کنار ریموند کارور، ریچارد فورد، آن بیتی و سایر نویسندگان مینی‌مالیست از جمله پیشتازان داستان کوتاه امروز آمریکا به شمار می‌رود و سه بار موفق به دریافت جایزه اُهنری شده و به خاطر مجموعه داستان‌های کوتاه، رمان‌ها و همچنین خاطراتش تقدیر شده ‌است.

در بخشی از کتاب صوتی گداها همیشه با ما هستند می‌شنویم:

«داشتند ظرف می‌شستند، زنش می‌شست و او خشک می‌کرد. شبِ پیش او شسته بود. برخلاف بیشتر مردهایی که می‌شناخت، او واقعاً کمک کردن در کارهای خانه را دوست داشت. چند ماه پیش اتفاقی شنیده بود که یکی از دوستانِ زنش به‌خاطرِ داشتنِ چنین شوهرِ باملاحظه‌ای به او تبریک می‌گفت، پیش خودش فکر کرده بود من سعی‌امو می‌کنم. کمک کردن در شستن ظرف‌ها یکی از کارهایی بود که با انجام دادنش نشان می‌داد چه‌قدر باملاحظه است. باهم دربارهٔ مسائل مختلفی حرف زدند و به‌دلیلی گفت‌وگوشان کشید به این‌که آیا سفیدپوست‌ها می‌توانند با سیاه‌پوست‌ها ازدواج کنند یا نه. مرد گفت با در نظر گرفتن همهٔ جوانب فکر می‌کند این‌کار درست نباشد. زنش پرسید: «چرا؟» بعضی وقت‌ها زن ابروهایش را درهم می‌کشید، لب پایینش را می‌گزید و به چیزی خیره می‌شد. مرد وقتی او را با این قیافه می‌دید، می‌فهمید باید دهانش را ببندد، اما هیچ‌وقت این‌کار را نمی‌کرد.»