بله
با کتاب صوتی یخه اثر هانس کریستین آندرسن از مجموعه دختر کبریت فروش، درمی‌یابید که هیچ‌کس از سزای عملش مبرا نیست، اگر انسانی بدکردار باشد سرگذشت او زبان به زبان می‌گردد و به یاد سپرده میشود تا عبرت آیندگان گردد.
هانس کریستین آندرسن (Hans Christian Andersen)، نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس معروف اهل دانمارک است و او را پدر افسانه‌های نو نیز می‌نامند. او حدود 220 داستان تخیلی نوشته و داستان‌هایش به 150 زبان ترجمه شده و هم‌چنان میلیون‌ها نسخه از آن‌ها در سراسر جهان چاپ میشود.
داستان‌های هانس کریستین آندرسن به عنوان داستان‌های پریان معروف است که در فضایی خیال‌انگیز و گاه فانتزی، درون‌مایه‌هایی اخلاقی را شرح می‌دهد، هرچند برخی از داستان‌های وی رویکردی اجتماعی و واقع‌گرایانه نیز دارند.
شناخته‌ترین اثر او «دخترک کبریت فروش» است که داستان آخرین روز زندگی دخترک کبریت فروش دوره‌گردی را بیان می‌کند. او این داستان را براساس واقعیتی تلخ و با لحنی تأثیرگذار و رویکردی افشاگرانه و انتقادی می‌نویسد و با بیانی غیرمستقیم و داستانی، پرده از بیدادگری اقتصادی و اجتماعی جامعه طبقاتی اروپای آن روز برمی‌دارد.
دیگر آثار او عبارت‌اند از: پری دریایی کوچولو، پری جنگلی، بندانگشتی، جوجه اردک زشت، زندگی من، ملکه برفی و لباس جدید امپراتور و... .
در قسمتی از کتاب صوتی یخه می‌شنویم:
القصه، روزها گذشت و آخرسر گذرِ یخه به کُپه کاغذ پاره‌هاىِ کارخانه کاغذسازى افتاد. کاغذ پاره‌ها میهمانى بزرگى برپا کردند، کتان‌هاى نرم در یک دسته ایستادند و کتان‌هاى زبر و خشن در دسته دیگر، راه و رسم این عالم همین است دیگر. تمام کاغذ پاره‌ها علاقه داشتند گپ بزنند و حرف‌هاى زیاد هم داشتند، اما یخه از همه بیشتر روده درازى کرد، چون کشته و مرده لاف زدن بود.
گفت: «من نامزدهاى زیادى داشتم! راستش، زن‌ها دست از سرم برنمى‌داشتند. از طرفى، براى خود آقایى بودم و خیلى خوب آهار برمى‌داشتم. هم شانه داشتم و هم چکمه‌کش، گرچه از هیچ کدام هرگز استفاده نکردم. کاش آن روزها مرا مى‌دیدید که دگمه مى‌خوردم و تو گذاشته مى‌شدم. هیچ وقت اولین نامزدم را فراموش نمى‌کنم. یک کمربند بود، خیلى نرم و لطیف و قشنگ بود، من باعث مرگش شدم؛ خودش را به خاطر من در طشت رختشویى غرق کرد. بعد بیوه‌اى بود سرشار از شور و هیجان، اما من ترکش کردم. این زخمى که مى‌بینید، یک ستاره باله به من زد؛ شیدا و بی‌رحم بود. شانه خودم یکدل نه صد دل عاشقم بود و به همین علت تمام دندان‌هایش را از دست داده بود گمان مى‌کنم از شدت گریه بود. آه بله، کیف دنیا را کرده‌ام! و بار بزرگى بر وجدانم سنگینى مى‌کند. اما مطلبى که از همه بیشتر ناراحتم مى‌کند فکر کردن به بند جوراب است یعنى کمربند و عاقبت غم‌انگیز اوست در طشت رختشویى. سزایم این است که کاغذ بشوم، کفاره گناهم را پس مى‌دهم.»
