کتاب صوتی تاک کوچولو

کتاب صوتی تاک کوچولو اثر هانس کریستین آندرسن از مجموعه دختر کبریت فروش، روایتی از کمک کردن به یکدیگر است، زیرا کوچک‌ترین و ناچیزترین کمک ما به دیگران، به زیبایی دوچندان به زندگی خودمان بازمی‌گردد و حتی اگر کسی آن را به یاد نیاورد، از چشم پروردگار پنهان و دور نمی‌ماند.

هانس کریستین آندرسن (Hans Christian Andersen)، نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس معروف اهل دانمارک است و او را پدر افسانه‌های نو نیز می‌نامند. او حدود 220 داستان تخیلی نوشته و داستان‌هایش به 150 زبان ترجمه شده‌ و هم‌چنان میلیون‌ها نسخه از آن‌ها در سراسر جهان چاپ می‌شود.

داستان‌های هانس کریستین آندرسن به عنوان داستان‌های پریان معروف است که در فضایی خیال‌انگیز و گاه فانتزی، درون‌مایه‌هایی اخلاقی را شرح می‌دهد، هرچند برخی از داستان‌های وی رویکردی اجتماعی و واقع‌گرایانه نیز دارند.

شناخته‌ترین اثر او «دخترک کبریت فروش» است که داستان آخرین روز زندگی دخترک کبریت فروش دوره‌گردی را بیان می‌کند. او این داستان را براساس واقعیتی تلخ و با لحنی تأثیرگذار و رویکردی افشاگرانه و انتقادی می‌نویسد و با بیانی غیرمستقیم و داستانی، پرده از بیدادگری اقتصادی و اجتماعی جامعه طبقاتی اروپای آن روز برمی‌دارد.

دیگر آثار او عبارت‌اند از: پری دریایی کوچولو، پری جنگلی، بندانگشتی، جوجه اردک زشت، زندگی من، ملکه برفی و لباس جدید امپراتور و... .

در قسمتی از کتاب صوتی تاک کوچولو می‌شنویم:

سرآخر مادرش آمد خانه و گوستاواى کوچولو را از او گرفت. اما هوا بفهمى نفهمى تاریک بود و آن‌ها پولى براى خرید شمع نداشتند تا پسرک بتواند درسش را بخواند. تاک کوچولو نشست کنار پنجره و سعى کرد در نور کم‌سو درس بخواند.
مادرش که داشت از پنجره بیرون را نگاه مى‌کرد گفت: «پیرزنِ رخت‌شوى و اتوکشِ تو کوچه نا ندارد راه برود و با این حال و روز ناچار است از تلمبه آب بکشد و آن را راه درازى ببرد. تاک، پسر خوبى باش، برو آب را برایش ببر.»

تاک کوچولو تندى دوید رفت به پیرزن کمک کند. به خانه که برگشت هوا تاریک بود؛ دیگر حتى خواستن شمع هم بى‌مورد بود، چون وقتِ خوابِ تاک بود. تختخواب او نیمکتى بود در اتاق نشیمن؛ همان‌جا دراز کشید و سعى کرد آنچه را آموزگارش درباره شهرهاى بزرگ و کوچکِ شیلند گفته بود به یاد بیاورد. کتاب جغرافى را گذاشته بود زیر بالشش، چون کسى به او گفته بود که این کار به او کمک مى‌کند درس‌هایش را یاد بگیرد گرچه به این‌جور توصیه‌ها زیاد نباید اعتماد کرد.
پسرک سخت در فکر فرورفته بود که یکدفعه حس کرد انگار کسى دارد نرم‌نرمک چشم‌ها و بعد لب‌هایش را مى‌بوسد. احساس کرد که انگار در آن واحد هم خواب است و هم بیدار. پیرزن رخت‌شوى و اتوکش داشت مهربانانه او را نگاه مى‌کرد. گفت: «اگر به علت کمکى که به من کردى فردا دَرسَت را بلد نباشى مایه خجالت و گناه مى‌شود. من کمکت مى‌کنم و خداوند هم به هر دو ما کمک خواهد کرد.»

در همین دم، کتاب زیر بالش او، چنانکه انگار جان گرفته باشد، بنا کرد به حرکت کردن؛ و بعد مرغى از آن پرید بیرون.
غدغدکنان گفت: «من از شهر کوگه آمدم! غد! غد!»