کتاب صوتی سوزن رفوگری

با کتاب صوتی سوزن رفوگری اثر هانس کریستین آندرسن از مجموعه دختر کبریت فروش، درمی‌یابید که ارزش اشیای اطرافتان به زرق و برق نیست، بلکه قدر و قیمت‌شان توسط کارآیی‌ آن‌ها مشخص می‌شود. انسان‌ها نیز همانند اشیا هستند و از روی غرور و تکبر به شایستگی دست نمی‌یابند.

هانس کریستین آندرسن (Hans Christian Andersen)، نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس معروف اهل دانمارک است و او را پدر افسانه‌های نو نیز می‌نامند. او حدود 220 داستان تخیلی نوشته و داستان‌هایش به 150 زبان ترجمه شده‌ و هم‌چنان میلیون‌ها نسخه از آن‌ها در سراسر جهان چاپ می‌شود.

داستان‌های هانس کریستین آندرسن به عنوان داستان‌های پریان معروف است که در فضایی خیال‌انگیز و گاه فانتزی، درون‌مایه‌هایی اخلاقی را شرح می‌دهد، هرچند برخی از داستان‌های وی رویکردی اجتماعی و واقع‌گرایانه نیز دارند.

شناخته‌ترین اثر او «دخترک کبریت فروش» است که داستان آخرین روز زندگی دخترک کبریت فروش دوره‌گردی را بیان می‌کند. او این داستان را براساس واقعیتی تلخ و با لحنی تأثیرگذار و رویکردی افشاگرانه و انتقادی می‌نویسد و با بیانی غیرمستقیم و داستانی، پرده از بیدادگری اقتصادی و اجتماعی جامعه طبقاتی اروپای آن روز برمی‌دارد.

دیگر آثار او عبارت‌اند از: پری دریایی کوچولو، پری جنگلی، بندانگشتی، جوجه اردک زشت، زندگی من، ملکه برفی و لباس جدید امپراتور و... .

در قسمتی از کتاب صوتی سوزن رفوگری می‌شنویم:

سوزن به تمسخر گفت: «برق! آه، متکبر بودند. پنج برادر بودند: اصلا مادرزادى انگشت بودند؛ و با اینکه از نظر اندازه با هم زیاد فرق داشتند، کنار یکدیگر در یک ردیف ایستاده بودند. فقط انگشت شست هیچ شباهتى به انگشت‌هاى دیگر نداشت. کوتاه بود و خپل و مفصلى در پشتش بود، بنابراین مى‌توانست خم بشود. به علاوه همیشه از دیگران کناره مى‌گرفت. مى‌گفت که اگر از دست مردى قطع گردد، دیگر او نمى‌تواند دریانورد بشود. چهار انگشتِ دیگر تنگ یکدیگر بودند. انگشت اول، همیشه به چیزى اشاره مى‌کرد و اگر آشپز مى‌خواست بفهمد که چاشنى غذا خیلى تُرش است یا زیاد شیرین، این انگشت را فرو مى‌کرد تو بشقاب یا دیگچه؛ و هر وقت چیزى مى‌نوشت، همین انگشت راهنماىِ قلم مى‌شد. انگشت بعدى از همه درازتر بود و از بالا به دیگران نگاه مى‌کرد. انگشت سوم انگشترىِ زرینى دور شکمش بود؛ و چهارمى کارى نمى‌کرد و بى‌سبب نبود که به خود مى‌بالید. آن‌ها شب و روز می‌لافیدند و گزافه مى‌بافتند! و تنها کارى که خوب انجام مى‌دادند همین بود! و آخر سر هم من شیرجه رفتم تو ظرف‌شویى.»