کتاب صوتی روح گریان من

کیم هیون هی در کتاب صوتی روح گریان من، داستان واقعی زندگی خود را روایت می‌کند که ناخواسته وارد سازمان جاسوسی کره شمالی می‌شود و خوفناک‌ترین ماموریت‌ها را به سرانجام می‌رساند.

کیم هیون هی در نوجوانی ناخواسته از خانواده‌اش جدا می‌شود و به حزب می‌پیوندد و سخت‌ترین آموزش‌های نظامی را از سر می‌گذراند و در نهایت به عنوان جاسوس به بسیاری از کشورهای جهان سفر می‌کند. وی در کتاب صوتی روح گریان من (the tears of my soul) شنونده را با فراز و نشیب‌های زندگی پرماجرا، دردناک و سرشار از ترس و رنج خود و حکومت مرموز کره شمالی آشنا می‌کند.

کیم هیون هی (Kim Hyon hui)، ابتدا خاطرات دوران کودکی خود را به شکل خلاصه بیان می‌کند و بعد به این اشاره می‌کند که چطور دوران مدرسه و دانشگاه را با موفقیت پشت سر گذاشته و به دلیل ظاهر زیبا و تسلط به زبان ژاپنی بسیار سریع بدون اینکه حق انتخابی داشته باشد عضو سازمان جاسوسی حزب شده و آموزش‌های مختلف را برای تبدیل شدن به یک جاسوس حرفه‌ای شروع کرده است. در تمام این مراحل هیون هی باید هرچه را که به او می‌گفتند اجرا می‌کرد، چون مخالفت با هر دستور مساوی مخالفت با حزب بود و نتیجه آن تبعید، فرستاده شدن به اردوگاه کار اجباری و حتی اعدام بود. اما باید به این نکته اشاره کرد که خود او هم در اثر سال‌ها آموزش و شستشوی مغزی انجام همه‌ی این کارها را افتخار، خدمت به کشور و رهبر عزیز می‌دانست.

او از آموزش‌هایی که دیده می‌گوید، از اتفاقات داخل کره شمالی می‌گوید، از ماموریت‌های جاسوسی و از منفجر کردن هواپیما می‌گوید، از ماجرای دستگیر شدن و در نهایت از محاکمه شدنش می‌گوید.

این کتاب به ۱۱ زبان دنیا ترجمه شده است، بسیاری از مردم جهان پس از چاپ این کتاب بود که با شخصیت کیم هیون هی، جذاب‌ترین جاسوس تاریخ کره شمالی آشنا شدند و او را شناختند.

در قسمتی از کتاب صوتی روح گریان من می‌شنویم:

همان چندباری که در طول دوران آموزشی به دیدار خانواده‌ام رفتم، که هر دو سه سال یک‌بار بیشتر نبود، مادرم همیشه از من استقبال می‌کرد و از این که می‌دید در سلامتی کامل به سر می‌برم خوشحال می‌شد. هر وقت آن‌جا را ترک می‌کردم تمام تلاشش را می‌کرد تا جلو خودش را بگیرد. از رفتن من خیلی غصه می‌خورد. آن موقع زیاد به احساساتش توجه نمی‌کردم. به دنبال مربی همراهم به کمپ آموزشی بر می‌گشتم و از این که برگزیده حزبم احساس غرور می‌کردم. حالا حس می‌کردم مادرم را، زنی که کلی زحمت کشیده بود تا بزرگم کند، ناامید کرده‌ام. از تکبرم خجالت می‌کشیدم و خیلی دیر به اشتباهاتم پی بردم. هیچ حزبی ارزشش را ندارد که بخواهی به خاطرش خانواده‌ات را ترک کنی. مامان منو ببخش. خواهش می‌کنم درکم کن...