نظر آرثئا برای کتاب گذرگاه تاریک

تو بیشتر کتاب عنصر جنایی معمایی کم بود و اون اوایل اتفاقات خیلی سریع بیان شد، برای مثال خیلی کلی از کنار دادگاهی که وینسنت رو به جرم قتل گرت محکوم کرد، گذشت در حالی که کمی توضیحات بیشتر میتونست جذاب باشه. به نظرم بیشترِ داستان رو میشه یه تعقیب و گریز هیجان انگیز در نظر گرفت و فقط آخرای کتاب واقعا جنایی بود. درمورد قاتل هم جوری بود که همون اول میتونستی حدس بزنی ولی نویسنده خیلی تلاش کرده بود گیجت کنه و وانمود کنه حدست اشتباهه. تقریبا تمام مدت سعی داشت با دادن سرنخ های غلط و یا رو نکردن یه سری نکات کلیدی به خواننده بگه "اشتباه حدس زدی"! ولی درحقیقت اولین حدس، درست ترین حدس بود. فکر میکنم کتاب باتوجه به سالی که منتشر شد یعنی ۱۹۴۶ خیلی جذاب و متمایز بوده هم از نظر موضوعی و هم محتوا. حتی الان بعد از ۸۰ سال هم میشه توی دسته ی کتاب های خوب گذاشتش که ارزش خوندن داره. شخصیت وینسنت اوایل داستان برای من گنگ و سرد بود ولی وقتی از گذشته و رابطه ش با همسرش تعریف میکرد رفته رفته فهمیدم که این آدم نمیتونه ذاتا جنایتکار باشه و اتفاقی که آخر داستان در رابطه با اون کلاهبردار افتاد نشون داد پاری (یا درکل هر شخصیتی توی این کتاب) خوب مطلق یا بد مطلق نیست بلکه مجموعه ای از هر دوی این هاست و باتوجه به شرایط ممکنه درصد خوبی و بدی این رفتار تغییر کنه. ولی درنهایت چیزی که دیگران از ما توی شرایط بد میبینن همیشه معیاری برای سنجش و قضاوت ما میشه؛ حتی شاید یه قضاوت اشتباه! درمورد آیرین هم باید بگم از اون دسته آدماست که خیلی کم ازشون پیدا میشه و وجودشون باعث حفظ تعادل داستان میشه؛ بدون وجود آیرین، وینسنت هیچ شانسی برای اینکه یه روز هم بتونه دووم بیاره نداشت. همین حامی و متکی بودن آیرین پاری رو نجات داد.