نظر Autumn ✨🪔 برای کتاب صدای آرچر

به نظرم یکی از بیشترین ژانر های که زیر تیغ سانسور محتوا و کشش رو از دست میدن، "ژانر عاشقانه" هست؛ همونطور که تو این اثر آسیب ناشی از سانسور واضحه. . همه چیز تا امکان تو این اثر ساده انگارانه و آسون گرفته شده بود. نمیدونم این بخاطره تفاوت فرهنگی ما با آمریکاست یا مسئله قلم نویسنده اس!. دقیقا شکل اون شهر کوچیک و ساده، ♦ما دختری رو میبینیم که پدرش به قتل رسیده، بهش تجاوز شده و خیلی راحت عاشق میشه اعتماد میکنه و به زندگیش ادامه میده. ♦از طرف دیگه پسری رو میبینم که ۱۹سال از خونه بیرون نزده، با هیچ دختری نبود، و تجربه زندگی نداره و یکباره با اینهمه تغییرات به راحتی کنار میاد. ♦مردی رو میبینم که از اینکه میفهمه پسر عموش برادرشه شوک خاصی نمیخوره. ♦زنی که کینه یک عالم رو داره به راحتی آب خودرن از کارش پشیمون میشه و از شهر میره. ♦مردم شهر تو یه اتفاق سرشون به سنگ میخوره و تازه قدر حضور آرچر رو میدونن. ♦آدمی که کار نکرده انتهای داستان تاجر و مالک زمین های زیادی میشه، ♦ و در انتها مثل تبلیغات تلوزیون یه جین بچه تو ۵ سال به دنیا میارن♦ و مسئله عدم تلکم آرچر انگار که یه شوخی ساده تو گوشه زندگیه. ♦و نمیخوام بگذرم از نکته همیشگی رمان های عاشقانه، یعنی زن و مردی بی نهایت زیبا که معلوم نیست از کدوم سیاره به اینجا فرستاده شدن. . داستان بدی نیست اما متاسفانه نه عمق داره، نه کشش، نه قابل ارتباطه، نه منطق من این حد از ساده لوحی رو پذیراست.