هر دو داستان جذابیت خودش داشت و قطعا ارزش خواندن داره
داستان اول از لحاظ روانی ملموس بود از این جهت که ممکن ما هم در برهههایی از زندگی چنین خودخوری و اورتینکی تجربه کنیم با اینکه نویسنده روان پریشی شخصیت داستان خیلی حاد و پررنگ نشون داده بود.
داستان دوم عمیق تر بود و تلنگری به آدم میزد مخصوصا قسمتی کهیکی از مردهها گاهی میگفت کاش کمی بیشتر زنده بودم.
داستان اول از لحاظ روانی ملموس بود از این جهت که ممکن ما هم در برهههایی از زندگی چنین خودخوری و اورتینکی تجربه کنیم با اینکه نویسنده روان پریشی شخصیت داستان خیلی حاد و پررنگ نشون داده بود.
داستان دوم عمیق تر بود و تلنگری به آدم میزد مخصوصا قسمتی کهیکی از مردهها گاهی میگفت کاش کمی بیشتر زنده بودم.