نظر زهره علی پور برای کتاب قلب ضعیف و بوبوک

در قلب ضعیف و بوبوک دیدم که داستایوفسکی چطور از دو سوی زندگی حرف می‌زند: یکی از دل لرزان انسانی که زیر بار شرم و ترس می‌شکند، و دیگری از گورستانی که در آن، مردگان هم با وقاحتِ زنده‌ها حرف می‌زنند.
یکی سوگِ انسانِ ناتوان در برابر وجدان است، دیگری تمسخرِ جامعه‌ای که حتی بعد از مرگ هم دست از ریا برنمی‌دارد.
در جهان، ترحم و طنز سیاه هم‌زمان می‌آیند تا نشان دهند ضعفِ قلب شاید از شدت انسان‌بودن باشد، و پوسیدگیِ روح از عادت به دروغ.
دو داستان کوتاه، اما آینه‌ای بلند روبه‌روی ما.