کتاب شوومان: کتاب اول نفرین شدگان ماه

پا گذاشتن به جایی که نباید، آدم سابقی را که در تو بود برای همیشه می‌میراند؛ در کتاب شوومان جلد اول از مجموعه نفرین شدگان ماه اثر نازنین جودت، روستایی سرد و مرموز است که سال‌هاست از نقشه‌ها پاک شده، اما زمزمه‌ی نفرین‌هایش هنوز در بادهای شبانه و در پسِ بارش برف‌ها پیداست. خواننده وارد دنیایی پر از رازهای کهن و موجودات اساطیری ایرانی می‌شود، جایی که سرما پوست‌واستخوانت را می‌سوزاند، ریشه‌ها را می‌خشکاند و آینده را در هاله‌ای از تاریکی و ترس فرو می‌برد. این اثر در چهارمین دوره‌ی جایزه ادبی افسانه‌ها، برگزیده‌ی عنوان بهترین داستان بلند ژانر وحشت شده است.

درباره‌ی کتاب شوومان

در کتاب شوومان اثر نازنین جودت حوریا شمسیا، معلم جوان و کم‌تجربه‌ای که در اوایل دوران خدمتش است، مأمور می‌شود به روستای دورافتاده‌ای در قله‌ی کوهستان به نام شوومان برود؛ روستایی که معلم قبلی‌اش بر اثر سرمای بیش از حد منطقه، ذات‌الریه کرده و مرده است و حالا نوبت حوریاست که برود و جای خالی او را پُر کند. راه رسیدن به شوومان، خود روستا و اهالی‌اش همگی خاموش، مرموز و غرق در تاریکی هستند؛ و برف و سکوت حاکم بر فضا و نگاه‌های پنهانی مردمی که انگار خبر از حادثه‌ای وهم‌انگیز دارند، بیشتر از هر چیز دیگری حوریا را می‌ترساند.

او هنوز چمدانش را کامل باز نکرده، که آخرین تکه‌های باورش هم به اینکه اینجا تنها یک روستای عادی‌ست و هیچ چیز ترسناکی در کار نبوده و نیست، ترک برمی‌دارد و می‌شکند. سکوتی سنگین و غیرطبیعی میان خانه‌ها در چرخش است. پیرها سرهایشان را پایین می‌اندازند و کودکان نگاه‌های معنی‌داری دارند و مهم‌تر از همه، سرمایی‌ست که ذهن را کند می‌کند و قلب را می‌فشارد و یک‌لحظه هم دست از باریدن برنمی‌دارد.

شوومان در دل کابوسی بی امان

حوریا در خانه‌ی شیخِ روستا ساکن می‌شود. شیخ گردنبندی به او می‌دهد که هم از او محافظت می‌کند و هم یادآور چیزی‌ست که حوریا بی آنکه بداند سال‌ها پیش گمش کرده است... این شی کوچک، نقطه‌ی آغاز بیدار شدن خاطراتی‌ست که حوریا تا آن لحظه از تمام آن‌ها بی‌خبر بوده است. و از آن لحظه به بعد هر شب در شوومان چون کابوسی‌ست که بخشی از حقیقت را در خواب‌های حوریا توی جانش می‌ریزد؛ حقیقتی که نشان می‌دهد او تصادفی به این روستا نرسیده و سرنوشتش از سال‌ها پیش در دل این سرزمین نفرین‌شده نوشته شده است.

کتاب شوومان آغاز یک سه‌گانه‌ی تاریک در ژانر وحشت و ماوراءالطبیعه است؛ رمانی که از نخستین لحظه‌ها با فضایی سرد، نمادین و پر از سایه‌های لرزان، روایتی از جنیان، نفرین‌ها، رازهای خانوادگی را به همراه دارد. نازنین جودت با بهره‌گیری از اسطوره‌ها و افسانه‌های ایرانی، به‌ویژه روایت‌های عامیانه درباره‌ی جنیان و موجودات بین‌جهانی، داستانی خلق می‌کند که هم آشناست و هم وحشتناک؛ جهانی که قدم به قدم تو را به سوی هذیان، کابوس و تلاش برای کشف حقیقت می‌کشاند.

در دل این فضا، شخصیت‌ها با ظرافتی روان‌شناسانه ساخته شده‌اند. ترس، در این کتاب نیرویی‌ست که در تاروپود هر صحنه جریان دارد و قدم‌به‌قدم با شخصیت‌ها پیش می‌آید و خواننده را هم تحت محاصره‌ی خود درمی‌آورد. نویسنده در کنار این فضاسازی‌ها، از نمادها و نشانه‌های فرهنگی استفاده می‌کند و کابوس‌ها، توهم‌ها و نشانه‌های نفرین را با لایه‌های روانی شخصیت‌ها درهم می‌تند، و همین باعث می‌شود وحشت جاری در داستان سطحی، ساختگی و نمادین به نظر نرسد، و درست همان نقاطی را نشانه بگیرد که احساس امنیت و خیال‌جمعی در آن جای دارد.

اگر به دنبال تجربه‌ای عمیقاً ترسناک، ایرانی و پرتعلیق هستید، کتاب اول مجموعه نفرین شدگان ماه، شوومان از نشر هوپا را بخوانید. داستان این کتاب شما را با خود می‌برد و شاید بعد از آن دیگر هرگز رهایتان نکند.

کتاب شوومان برای شما مناسب است اگر

• عاشق ژانر وحشت و ماوراءالطبیعه هستید و می‌خواهید تجربه‌ای هیجان‌انگیز و پرتنش داشته باشید.
• در رده‌ی سنی 17 تا 30 هستید و به داستان‌های فانتزی با ریشه در اساطیر و افسانه‌های ایرانی علاقه‌مندید.
• از فضاهای سرد، رازآلود و مرموز که ذهن و تخیل را درگیر می‌کند، لذت می‌برید.
• پیچیدگی روان‌شناختی شخصیت‌ها برایتان جذاب است و دوست دارید احساسات و ترس‌های شخصیت‌ها را درک کنید.
• از ترکیب واقعیت و ماوراءالطبیعه لذت می‌برید و دوست دارید خطوط داستانی با افسانه‌ها و نمادهای باستانی درهم تنیده شوند.

در بخشی از کتاب شوومان: کتاب اول نفرین شدگان ماه می‌خوانیم

در کوچه‌ی باریک و دراز یک‌نفس می‌دوم. به راه اصلی که می‌رسم، روی زانوهام می‌نشینم. نفسم سخت بالا می‌آید. صورتم را در برف فرومی‌کنم. حالا می‌فهمم چرا راننده گفت: «ما زیاد سرما و گرما برایمان فرقی نمی‌کند.» در این چند روز چه اتفاقاتی برایم افتاده! باید برای خاله بنویسم دیگر از برف و سرما نمی‌ترسم. باید از خاله خواهش کنم بیاید. اگر او بیاید، می‌تواند احساسی را که به عامر دارم کنترل کند، مثل آن روزها که منتقل شده بودم جنوب. چه روزهای بدی بود. خانه‌ام کنار ساحل بود. شب‌ها صداهای عجیبی از دریا می‌آمد. اوایل اهمیتی نمی‌دادم، ولی هر شب صداها نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدند. یک شب که داشتم از پنجره بیرون را نگاه می‌کردم، دیدم عده‌ای از آب بیرون آمدند. با هم چیزی می‌خواندند، مثل سرودی دسته‌جمعی. کنار پنجره خشکم زده بود. خاله آمد. پرده را کشید. چشم‌هام را چشم‌بند زد و تا صبح کنارم ماند. آن‌ها تا صبح خواندند و گوش‌های من تا صبح سوت کشیدند. دم‌دمای صبح خوابم برد. بیدار که شدم، چشم‌بندم را برداشتم. دیدم به تنه‌ی نخلی بسته شده‌ام. جیغ کشیدم. خاله آمد بازم کرد. دورتادور درخت پر از شمع نیمه‌سوخته و سوخته بود. نمی‌دانستم چه‌کسی مرا از رختخوابم بیرون کشیده و به تنه‌ی درخت بسته. خاله هم چیزی نمی‌گفت. ولی وقتی دید بی‌تابی می‌کنم، سرم را میان دست‌هاش گرفت: «چیزی نیست، حوریاجانم! من کنارتان هستم.» هیچ‌چیزم به آدم‌های عادی شبیه نیست. نمی‌خواهم این را بپذیرم، ولی حقیقت دارد. اتفاقاتی که برای من می‌افتند، طبیعی نیستند. حتی می‌ترسم به‌جز خاله برای کس دیگری تعریفشان کنم. برای همین هیچ دوست صمیمی‌ای ندارم.