بله
ماهنامه ندای قلم - شماره 58 منتشر شد. مقاله‌ی از ترکستان تا آزادی نشریات ایرانی منتشره در غربت، نگاهی کوتاه به نمادگرایی اجتماعی سهراب سپهری در «مرگ رنگ»، تاریخچه جاده ابریشم، مقاله‌ی هر رمان، سفری است به عمق یک حقیقت ناگفته و... از جمله عناوینی هستند که در این شماره از مجله می‌خوانید.
«ندای قلم»، عنوان نشریه‌ای است که با استعانت از درگاه ایزد متعال، در زمینه اجتماعی و فرهنگی فعالیت می‌کند و اکنون در سراسر کشور به زبان‌های فارسی، انگلیسی، آذری و ترکی استانبولی ارائه می‌شود. رویکردهای اصلی این نشریه در حوزه علوم انسانی، زیر بخش‌های فرهنگ، هنر، تاریخ و ادب و در حوزه‌های اجتماعی، کتاب و کتاب خوانی، مبانی اقتصاد و محیط زیست، تعیین شده‌اند. در این میان، تلاش خواهد شد با مطالعه و بررسی نیازهای فرهنگی و اجتماعی جدید جامعه و فعال‌سازی ظرفیت‌ها و توانایی‌های مراکز علمی و پژوهشگران، حوزه‌های تعاملی آن‌ها با جامعه پوشش داده شود.
در نشریه ندای قلم، انتشار یافته‌های علمی در راستای مشارکت در فرآیندهای تصمیم‌گیری در حوزه‌های فرهنگ و اجتماع و آثار، حاوی نظریه‌ها، راهکارها و روش‌های جدید، از جایگاه ویژه‌ای برخوردار خواهد بود. همچنین فرهنگ‌سازی در زمینه‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی به ویژه تلاش در راستای نهادینه کردن فرهنگ اندیشه‌ورزی و پرسشگری، ارتقای نرخ سرانه مطالعه و احترام به محیط زیست، از اولویت‌های این نشریه است.
به مفهومی بهتر این ماهنامه می‌کوشد تا بعد پژوهشی و تنظیم آکادمیک آن‌ها را مورد توجه قرار دهد تا از خلاقیت و نوآوری لازم برخوردار باشند.
در بخشی از ماهنامه ندای قلم - شماره 58 می‌خوانیم
سهراب از شب می‌گوید و از تیرگی، از ظلم می‌گوید و تباهی:
:رخنه‌ای نیست در این تاریکی
در و دیوار به هم پیوسته...»
او خود را تنها می‌یابد:
«در این دیار، تنها، تنهاست.»
چه می شود کرد؟ جهان آلوده خواب است. وحشت و ترس در را به روی هر جنبش و حرکت و بانگی بسته است. دیواری همه را احاطه کرده و «شب از وحشت گرانبار است...»
رعد دیگر به بام ابر پا نمی گوید و مار برق از لانه‌اش بیرون نمی‌آید. دیگر زنجیر طوفان بر تن صحرا نمی‌غلتد و حتی ردپای دشمنی روی جاده نمایان نیست: «روی جاده نقش پایی نیست از دشمن...»
پستان شب دیری است که در رگ‌های خود زهر دارد. اما غافل است و نقشه‌های او بی‌حاصل! شب خبر ندارد که هستی پربار من، در منجلاب زهر روییده است. «در نم زهر است کی فکر من زنده
در زمین زهر می روید گیاه تلخ شعر من»
