کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه

یک شب نجات، یک عمر بدهی! وقتی دوستت تنها یک چیز می‌خواهد آیا می‌توانی «نه» بگویی؟ در کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه نوشته‌ی آلیسون ملدرام، ایوا و سیلویا دوستانی هستند از دوران نوجوانی که نجات جان ایوا توسط سیلویا در شب فارغ‌التحصیلی، پیوند میان آن دو را قوی‌تر کرده است. سال‌ها بعد، گویی فرصت جبران به وجود می‌آید، اما آیا خواسته‌ی سیلویا منطقی و منصفانه است؟ ایوا برای جبران گذشته چه تصمیمی می‌گیرد و آیا هر دو دختر نوجوان قدیم که اکنون زنانی بالغ هستند، برای پیامدهای انتخاب‌های خود آماده‌اند؟

درباره‌ی کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه

ایوا هرگز نجات شب فارغ‌التحصیلی را فراموش نکرد. اما حالا که مادر شده است و دوقلوهایش را در آغوش دارد، باید تصمیم بگیرد بدهی‌اش را به دوستی قدیمی بپردازد یا نه؟ این خط داستانی گویای ژانر تریلر روان‌شناختی است که تعلیق و تفکر را در کنار یکدیگر دارد. آلیسون ملدرام (Allison Meldrum) در کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه (The Life I Owe Her) به‌خوبی توانسته از عناصر مختلف استفاده کند تا خواننده را تا پایان داستان با خود همراه کند. سیلویا و ایوا که از نوجوانی با هم دوست بوده‌اند، وقتی سیلیویا جان ایوا را نجات می‌دهد، پیوند ناگسستنی‌تری پیدا می‌کنند؛ اما حالا این پیوند دوستی مورد آزمایش قرار می‌گیرد.

ایوا بین نقش مادری و احساس دِینی که سال‌ها بر دوش کشیده، گرفتار شده است. آیا می‌تواند تصمیم درست بگیرد؟ از طرفی سیلویا در آرزوی مادر شدن، چشم‌انتظار یک فداکاری از طرف دوست خودش است. اما داستان به همین‌جا ختم نخواهد شد. با ورود مایکل، همسر سیلویا، مردی با گذشته‌ای مبهم و شخصیتی سلطه‌گر، داستان رنگ دیگری به خود می‌گیرد. تصمیمی که قرار بود از سر عشق و دوستی باشد، حالا وارد بازی تاریک و خطرناک شده که همه چیز در آن تهدید می‌شود.

داستان از سال 1996 شروع می‌شود؛ زمانی که هر دو 17 ساله هستند و تا 2011 ادامه دارد. آلیسون ملدرام قصه را از زبان هر دو شخصیت روایت می‌کند تا خواننده هم به ادامه خواندن ترغیب و هم با ابعاد مختلف داستان بیشتر آشنا شود. سبک داستان کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه ساده و روان است و نیاز زیادی به تمرکز بالا برای درک داستان وجود ندارد. پایان داستان هم علی‌رغم گره‌هایی که در طول داستان امکان دارد مخاطب را متعجب کند، خوشایند است.

اگر به داستان‌هایی علاقه‌مند هستید که در دل روابط انسانی، انتخاب‌های دشوار، لایه‌های پنهان شخصیت‌ها و تعلیق و هیجان هم اضافه کنند، کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه نوشته‌ی آلیسون ملدرام کتابی است که نباید آن را از دست بدهید. این کتاب یک روایت روان‌شناختی است که هم ضرباهنگ مناسبی دارد و هم مفاهیمی مانند وفاداری، مادر بودن و مرز میان دوست داشتن و کنترل را به چالش می‌کشد. این کتاب را انتشارات راه طلایی با ترجمه‌ی غزال بیگی منتشر کرده است.

نکوداشت‌های کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه

• چه شروع شگفت‌انگیزی. نمی‌توانستم کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه را کنار بگذارم. داستانی است متفاوت با هر چیزی که پیش از این خوانده‌ام. (مارتل مکسول، روزنامه‌نگار، مجری تلویزیون)
• کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه فوق‌العاده است؛ ترسناک و پراضطراب. به یاد داشته باشید که دوستان واقعی هیچ‌وقت شما را رها نمی‌کنند. (کارن سی، منتقد، Booksprout)
• چه اولین کتاب درخشانی از آلیسون ملدرام. واقعاً کتابی بود که نمی‌شد آن را زمین گذاشت، بسیار خوب و جذاب نوشته شده. حتماً آن را به دوستانم توصیه خواهم کرد و بی‌صبرانه منتظر کتاب بعدی او هستم. (کری هاو، خواننده)

کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به رمان‌های روان‌شناختی، پر تعلیق و احساسی مناسب است؛ مخصوصاً کسانی که به داستان‌هایی درباره دوستی، فداکاری و انتخاب‌های دشوار علاقه دارند. همچنین مخاطبانی که روایت‌های چندصدایی و شخصیت‌محور را دنبال می‌کنند، از خواندن آن لذت خواهند برد.

در بخشی از کتاب به خاطر دخترم، دوستی تا مرز فاجعه می‌خوانیم

«مامان! یکی پشت در هست.»

«باشه جوزی، الان می‌آم. اجازه بده.»

سیلویا درحال اتو کشیدن لباس‌های شوهرش بود. حین باز کردن در، موهایش را از صورتش کنار زد. چهره‌ی فرد پشت در، آشنا به نظر می‌رسید.

«سلام، خیلی عذر می‌خوام مزاحمتون شدم. آنجی هستم. دخترم، لارا با دختر شما کلاس اسکیت می‌رفتن. همین خیابون پایینی زندگی می‌کنیم.»

سیلویا با لبخند تصنعی منتظر ادامه‌ی حرفش ماند.

«چون جوزی آدرس خونه‌تون رو به لارا گفته بود، الان اینجام. ببخشید.»

«از آشنایی‌تون خوشحالم آنجی. دوست دارین داخل بیاین؟»

«خیلی ممنونم، نه. کمی عجله دارم و می‌ترسم. فقط می‌خواستم این پیغام رو برسونم. پیغام از طرف بن، پدر رابی هست. هفته‌ی پیش با هم صحبت کردیم و اون متوجه شد مدتیه شما اونجا نمی‌آین. فکر کردیم مریض شدین یا چیزی شده. به‌هرحال بهش گفتم خونه‌مون به شما خیلی نزدیکه و ازم خواست اگه تونستم، این نامه رو بهتون برسونم.»

هر دو به پاکت‌نامه‌ی سفید در دستان آنجی نگاه کردند.

«خیلی ممنونم نامه رو برام آوردین. خیلی محبت دارین.»