بله
امروزه نویسندگی خلاقانه به‌عنوان یکی از روش‌های تازه‌ی نویسندگی مورد استقبال قرار گرفته است. کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ نوشته‌ی استیو می تکنیک‌هایی را برای نویسندگان نوپا ارائه می‌کند تا با تمرین مداوم از روش‌های مرسوم نویسندگی فاصله بگیرند و نوشته‌های زیبایی را خلق کنند.
درباره‌ی کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟
به نظر می‌رسد که نوشتن از وقایع از زندگی کار ساده‌ای باشد، اما همین که نوشتن آغاز می‌شود، متوجه جزئیاتی می‌شوید که در کار شما موثرند و هیچ‌گاه به آن‌ها فکر نکرده بودید. این جزئیات تاثیرگذار نوشته‌ی شما را دگرگون می‌کند و شکلی ادبی به آن می‌دهد. البته ادبی‌نویسی در همه‌ی موارد دلیل بر موفقیت اثر نیست. هر اثر ادبی ویژگی‌های خاصی دارد که باید به نسبت کاربرد آن در زمانه‌ی خود و ارتباط آن با شرایط فرهنگی پیرامون اثر مورد بررسی قرار گیرد. نویسندگی در دنیای کنونی متأثر از پیشرفت امکانات در رسانه‌های گروهی، دچار تحولاتی گشته و روش‌های نوینی مثل نویسندگی خلاق مورد توجه قرار گرفته‌اند. در کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ (Doing Creative Writing) نوشته‌ی استیو می (Steve May) ایده‌های تازه‌ای برای یادگیری نویسندگی خلاق ارائه شده است.
راه‌های بسیاری برای نویسنده‌شدن وجود دارد و حتما شما هم روزی به گذراندن یک دوره‌ی آموزش نویسندگی فکر کرده‌اید، اما نمی‌دانید چگونه باید مسیر پیشرفت را آغاز کنید. در ابتدا ممکن است به خود بگویید مگر می‌شود نویسندگی را آموزش داد؟ و یا محاسبات نویسندگی چیست که از یک معلم باتجربه آن را یاد بگیریم؟ استیو می در کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ با در نظر گرفتن این پرسش‌ها که تقریبا برای تمامی هنرجویان نویسندگی پیش می‌آید، نویسندگی خلاق را به‌عنوان جایگزین شیوه‌های سنتی به مخاطب پیشنهاد می‌کند. او معتقد است که نویسندگی قابل تدریس است و مثل دروس علمی دانشگاهی می‌تواند محاسبات خاصی نیز داشته باشد.
استیو می در کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ قواعد اصلی ساختار یک متن روایی را به شکلی تازه دسته‌بندی کرده است. او از نویسندگان جوان می‌خواهد که با توجه به ظرفیت‌ها و مهارت‌های خاصی که دارند، شروع به نگارش داستان‌ها، یادداشت‌ها و گزارش‌های تحلیلی کنند. او از مخاطب علاقه‌مند می‌خواهد که با تمرین زیاد توانایی خود را در نگارش تقویت کند و در دیدن وقایع روزمره دقت خود را بالا ببرد. در این کتاب روش‌های سنتی و قواعد کلاسیک نویسندگی نیز به چشم می‌خورد. با این تفاوت که استیو می این قواعد را متناسب با نیاز خواننده‌ی امروزی، با لحنی ساده و به دور از کلیشه‌های رایج در تدریس فنون نگارشی تألیف کرده است.
نویسندگان و روزنامه‌نگاران برای تقویت مهارت خود در نگارش متن‌های بلند، تلاش می‌کنند توصیف‌های گزارشی مفصلی را آماده سازند و با تمرین گزارش‌نویسی به صورت مداوم، به نوشته‌های خود حال‌وهوایی واقع‌گرایانه بدهند. استیو می با این روش مخالف است و تمرین‌های گزارش‌نویسی را که بدون اهداف مشخص انجام می‌شوند، بیهوده می‌داند. او در کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ به مخاطب یادآور می‌شود که فراگیری قواعد نویسندگی تنها با در نظر گرفتن ویژگی‌های منحصربه‌فرد هر نویسنده ممکن خواهد بود و استفاده از تمرین‌های نویسندگی برای همه‌ی نویسندگان به شکلی عمومی و بدون در نظر گرفتن تفاوت‌ها، نتیجه‌ی مطلوبی در پی نخواهد داشت.
استیو می در کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ برای داستان‌نویسان جوان شناخت عناصر داستانی را لازم می‌داند و به نویسندگان توصیه می‌کند که با تمرین بسیار ایده‌های خود را به متن‌های خلاقانه تبدیل کنند. او برای داستاننویسی عناصر مختلفی را در نظر دارد که نویسنده باید آشنایی خود را در مورد این عناصر افزایش دهد. استیو می در بخش اول کتاب با طرح چند پرسش عناصر اساسی در داستان را معرفی می‌کند. داستان درباره‌ی چه کسی است؟ چگونه شخصیت اصلی داستان رشته‌ی داستان را تغییر می‌دهد؟ شخصیت اصلی داستان چه می‌خواهد؟ آیا به چیزی که می‌خواهد می‌رسد؟ چه کسی می‌خواهد جلوی موفقیت او را بگیرد؟ این پرسش‌ها درواقع همان عناصر داستاننویسی در پیرنگ‌های شخصیت‌محور است که استیو می با لحنی متفاوت آن را برای مخاطبین علاقه‌مند به داستاننویسی ارائه کرده است.
ایده‌های استیو می در کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ برای نویسندگی در زمینه‌های مختلفی همچون داستاننویسی، روزنامه‌نگاری، فیلمنامه‌نویسی و خلق ناداستان‌ها مناسب است. این کتاب راه‌کارهای مختلفی برای درک موقعیت‌های واقعی و ثبت و ضبط گزارش‌های عمومی دارد. از طرفی استیو می با تکیه بر تجربه‌ی خود در زمینه‌ی نویسندگی، تمرین‌های مفیدی برای خلق ناداستان‌ها دارد. ناداستان یکی از ژانرهای پرطرفدار در ادبیات امروز می‌باشد که وقایع مهم تاریخی و یا حادثه‌های واقعی را طی نوشته‌ای هیجان‌انگیز و با کمک خلاقیت‌های ادبی به مخاطب عرضه می‌کند. امروزه خیلی از نویسندگان تازه‌کار در پی آموختن این نوع از نوشتار هستند و با افزایش کتاب‌ها و تولیدات رسانه‌ای که از فرم ناداستان استفاده کرده‌اند، مخاطبین این گونه‌ی نوشتاری هم رو به افزایش است.
کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ نوشته‌ی استیو می با ترجمه‌ی اعظم ناصری توسط انتشارات افراز منتشر شده است.
کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب برای علاقه‌مندان به نویسندگی خلاق و همچنین دانشجویان رشته‌های ادبیات نمایشی و روزنامه‌نگاری مناسب است.
در بخشی از کتاب چگونه خلاقانه بنویسیم؟ می‌خوانیم
برخی از نویسندگان، مثل کینگزلی امیس، تنها تعداد کمی کلمه در روز می‌نویسند و همان را همین‌طور که پیش می‌روند، ویراستاری می‌کنند؛ بنابراین تا انتهای آن روز، آن‌ها به تمام اهداف و نیات خود رسیده‌اند: اثر کامل، همان‌طور که نوشته‌ها در کتابِ تمام‌شده‌شان ظاهر می‌شود. نویسندگان دیگر ترجیح می‌دهند از طریق یک چرک‌نویس، حتی قبل از این‌که نگاهی به آن بیندازند، تا انتهای کار پیش بروند. این کار از خودسانسوری پیش از بلوغ کار، جلوگیری می‌کند و حس رضایت از یک کار کامل‌شده‌ی عظیم را به نویسنده می‌دهد که نویسنده می‌تواند روی آن کار کند. با وجود این، دیگران یک دوره‌ی میانی را پیش می‌برند، آنچه را نوشته‌اند، می‌خوانند تا حسی از سمت و سوی کار بگیرند، اما ویراستاری زیادی، قبل از این‌که به انتهای کار یا به یک مکث در کار برسند، انجام نمی‌دهند.
در این‌جا بهتر است درباره‌ی آنچه منظور ما از ویراستاری است، به‌روشنی بحث کنیم. یک مدل خیلی معمول (و اغلب فاجعه‌آمیز) از فرایند ویراستاری این دیدگاه است که خفیف (و اغلب بی‌میل) بگویید: «من در ابتدا شروع می‌کنم، در انتها تمام می‌کنم و هرگز بازبینی و تجدیدنظر نمی‌کنم». این چیزی مثل این است که: شما ایده را می‌گیرید، شروع به نوشتن می‌کنید، به انتها می‌رسید و سپس کارتان را مرور می‌کنید و سپس به‌دنبال کلمات «بهتر» و عبارات «رنگین‌تر» جست‌وجو می‌کنید. شما متن خود را «صیقل می‌دهید».
