کتاب خانه تسخیرشده من: کتاب اول مجموعه آرمنته جن زده

انجی سیج در جلد اول مجموعه‌ی خود، کتاب خانه تسخیرشده من، داستان دخترکی را روایت می‌کند که به همراه عمو و عمه‌اش و همچنین چند خفاش، یک زره تسخیرشده و روح یک پسربچه، در خانه‌ای متروکه و ترسناک زندگی می‌کند. آرمنته عاشق این است که با یک روح یا دراکولا در زیرزمینِ خانه روبه‌رو شود، اما تابه‌حال موفق نشده. تصمیم عمه برای فروش خانه در مقابل عشق آرمنته به این عمارت قرار می‌گیرد و ماجراهای فانتزی و هیجان‌انگیزی را رقم می‌زند.

درباره‌ی کتاب خانه‌ی تسخیرشده‌ی من

آرمنته دخترکی است که با عمو و عمه‌ی خود در خانه‌ای جن‌زده زندگی می‌کند. پدر و مادر آرمنته زمانی که او کودک بود، برای شکار دراکولا به ترانسیلوانیا رفته و هرگز برنگشته‌اند. آرمنته عاشق زندگی کنار خفاش‌های عمو دراک و عنکبوت‌های چاق و تپل عمارت است و همین باعث می‌شود تمام قوایش را به کار گیرد تا با تصمیم عمه تبی برای فروش خانه، مخالفت ورزد. در این راه، زرهی به نام سِرهوریس و روح پسربچه‌ای به نام ادموند یاری‌رسانش خواهد بود. انجی سیج (Angie Sage) داستان کتاب خانه‌ی تسخیرشده‌ی من (Araminta Spookie 1: My Haunted House) را در فضایی خیالی و فانتزی، با چاشنی وحشت نگاشته است. این کتاب جلد اول از مجموعه کتاب‌های آرمنته‌ی جن‌زده است.

آرمنته عاشق این است که به دنبال روح و دراکولا در زیرزمین خانه بگردد؛ هرچند تابه‌حال یکی‌شان را هم پیدا نکرده، اما به‌هرحال او دوست دارد شانسش را امتحان کند؛ به همین دلیل رفتن از این خانه‌ی جن‌زده اصلاً فکر خوبی به نظر نمی‌رسد. کتاب خانه‌ی تسخیرشده‌ی من شرح مبارزه‌ی مخفیانه‌ی آرمنته با عمه‌ی بداخلاقش است. او به‌طور پنهانی تمام مشتری‌ها و مأمور معاملات ملکی را از خانه فراری می‌دهد؛ آن هم با نشان دادن تنها گوشه‌ای از اسرار خانه‌ی جن‌زده‌یشان. او مصمم است در این خانه بماند و آرزوی بلندپروازانه‌ی دیدن یک روح را محقق سازد. حالا عمه تبی یا هرکس دیگری که بر سر راهش قرار گیرد، هدفِ نقشه‌های حیله‌گرانه‌اش می‌شود.

بالاخره یک مشتری پیدا می‌شود؛ زنی جادوگر به نام برندا، به همراه شوهرش بَری و دخترشان وندا. آن‌ها عجیب‌وغریب‌ترین مشتری‌های خانه‌ی جن‌زده هستند. آرمنته علی‌رغم تمام دسیسه‌هایی که به کمک ادموند و سرهوریس برنامه‌ریزی کرده، موفق نمی‌شود خانواده‌ی عجیب‌وغریب را از خانه فراری بدهد. او هرچه در توان دارد رو می‌کند؛ کاسه‌های ژله‌ای چسبناک را چپه می‌کند، عنکبوت‌های بزرگ و مودار را روی سر آن‌ها ولو می‌کند، خفاش‌ها را در آسمانِ خانه پرواز می‌دهد، اما نتیجه‌ای که حاصل می‌شود، گفتن یک جمله از زبان برندای جادوگر است: «فوق‌العاده است. این خانه‌ی رؤیاهای ماست!» حالا آرمنته رقیبی سرسخت برای خانه‌ی جن‌زده‌ی خود پیدا کرده؛ وندا کوچولو و پدر و مادرش که به‌شدت از دیدن این بیغوله به وجد آمده‌اند!

برای خواندن ادامه‌ی داستان، کتاب خانه‌ی تسخیرشده‌ی من را با ترجمه‌ی مهرداد مهدویان تهیه و مطالعه کنید. این کتاب از سوی نشر افق روانه‌ی بازار شده است.

درباره‌ی مجموعه کتاب آرمنته‌ی جن‌زده

مجموعه کتاب‌های آرمنته‌ی جن‌زده، ماجراهای خانه‌ای متروکه و قدیمی را روایت می‌کند که وجود روح و دراکولا در آن طبیعی به نظر می‌رسد. دخترکی به نام آرمنته به همراه عمو و عمه‌ی خود در این عمارت و البته در کنار خفاش‌ها و عنکبوت‌ها زندگی می‌کند. زمانی که عمه تصمیم می‌گیرد از خانه نقل مکان کنند، تازه ماجراهای کتاب‌ها شروع می‌شود. آرمنته مخالفِ سرسخت این تصمیم است و برای ماندن در این خانه‌ی هیجان‌انگیز دست به هر کاری می‌زند. انجی سیج نویسنده‌ی این مجموعه است که پیش‌تر نیز با مجموعه‌هایی نظیرِ «سیپتیموس هیپ» و «تادهانتر مون» شهرت و محبوبیت کسب کرده بود. نشر افق این مجموعه را با ترجمه‌ی مهرداد مهدویان منتشر کرده است.

نام دیگر کتاب‌های این مجموعه‌ی پنج‌جلدی عبارت است از: «شمشیری در گروتو»، «قورباغه‌ربایی»، «توله دراکولا» و «ارواح پرستار».

نکوداشت‌های کتاب خانه‌ی تسخیرشده‌ی من

• آرمنته قهرمانی سرسخت و مقاومت‌ناپذیر است. (Junior)
• یک کتاب خنده‌دار، سرگرم‌کننده و پر از شبح و رمز و راز! (هفته‌نامه ناشران)
• خانه تسخیرشده من رمانی سرگرم‌کننده برای خوانندگانی است که از خواندن داستان‌های ترسناک لذت می‌برند! (مجله کتابخانه مدرسه)

کتاب خانه‌ی تسخیرشده‌ی من برای چه کسانی مناسب است؟

این کتاب برای رده‌ی سنی کودکان 9 تا 12ساله و همچنین نوجوانان علاقه‌مند به رمان‌های هیجان‌انگیز، داستانی جذاب و خواندنی به حساب می‌آید.

در بخشی از کتاب خانه تسخیرشده من: کتاب اول مجموعه آرمنته جن زده می‌خوانیم

این شد که دست‌به‌کار شدم تا در مخفی را پیدا کنم. به‌ نظرم رسید شاید در مخفی بین قاب‌بندی‌های چوبی زیر راه‌پله باشد، چون وقتی به آن ضربه می‌زنید گرومپ‌گرومپ صدا می‌کند. ولی پیدا کردن در مخفی آن‌قدرها که فکر می‌کردم آسان نبود، چون تمام قاب‌بندی‌ها با رنگ قهوه‌ای ضخیمی خوب پوشانده شده بود. عمه تَبی با رنگ قهوه‌ای موافق بود. وقتی قاب چوبی را خوب برانداز کردم، چیزی مثل جاکلیدی دیدم. با تهِ کلید، رنگ رویش را ساییدم و دیدمش: یک جاکلیدیِ کوچولوی برنزی درست به اندازه‌ی کلید برنزی کوچولوی خودم. کلید توی جاکلیدی جا شد. کلید را توی جاکلیدی چرخاندم و اتفاق جالبی افتاد: در مخفی باز شد. چراغ‌قوه‌ام را روشن کردم و نور را توی درگاهی انداختم. درست همان ریختی بود که راهروهای مخفی هستند، تاریک، خاکی و واقعاً مرموز. احتمالا‌ً سال‌ها هیچ‌کس آن تو نرفته بود. چه عجیب، من آن‌موقع واقعاً داشتم می‌رفتم تو. تک و تنها. نمی‌گویم آن‌موقع از بودن عمه تَبی آن‌جا حال می‌کردم چون تنها کسی بود که نمی‌خواستم ببینم، ولی بدم نمی‌آمد دوستی یا کسی همراهم بود. نکند فکر کنید از تنهایی رفتن توی راهرو می‌ترسیدم؟ کاملا‌ً عادت دارم کارهایم را خودم تنهایی انجام بدهم و هیچ خیالی نیست. اصلا‌ً خیالی نیست.

حالا موضوع کلاف نخ را می‌گویم. جانم برای‌تان بگوید وقتی گذرتان به راهرویی مخفی می‌افتد باید سر کلاف نخ را به جایی ببندید. موقع جلو رفتن هم کلاف نخ را باز کنید تا موقع برگشتن، بتوانید راه‌تان را پیدا کنید. پشت در مخفی یک میخ بود و من سر نخ را بستم به آن. چه عالی! در را هم بستم تا عمه تَبی متوجه نشود. چراغ‌قوه را روشن کردم و توی راهرو راه افتادم. همین‌طور که جلو می‌رفتم، کلاف نخ را هم باز می‌کردم.