کتاب درخت سوخته در باران: گزارشی منظوم از دعای ابوحمزه

کتاب درخت سوخته در باران، برداشت شاعرانه‌ی ناصر حامدی از دعای ابوحمزه‌ی ثمالی است. در واقع او در این کتاب فرازهای مختلف دعای ابوحمزه را به شعر درآورده. به نظم درآوردن کتاب‌ها و دعاهای مذهبی کار بدیعی نیست، اما این کتاب با کارهای مشابه خود، تفاوت‌های قابل‌توجهی دارد.

درباره‌ی کتاب درخت سوخته در باران

دعای ابوحمزه ثمالی را یکی از یاران امام سجاد به این نام (ابوحمزه ثمالی) از ایشان نقل کرده است. نقل شده که امام سجاد این دعا را در سحرهای ماه رمضان می‌خوانده و به همین مناسبت شیعیان نیز این دعا را در سحرهای ماه رمضان می‌خوانند. محتوای این دعا بسیار غنی است و در کنار دیگر مطالب، شامل مضامینی عرفانی نسبت به صفات خداوند و راز و نیاز با او هم می‌شود. همین غنای عرفانی و احساسی، دست‌مایه‌ی مناسبی برای ناصر حامدی شده است تا برداشت شاعرانه‌ای از این دعا را در کتاب درخت سوخته در باران ارائه کند.

عنوانی که ناصر حامدی برای کتاب خود برگزیده است، خودش گویای نکات زیادی است: «درخت سوخته در باران؛ گزارشی منظوم از دعای ابوحمزه». او قصد ترجمه‌ی دقیق و کاملی از این دعا را نداشته است؛ بلکه تنها حس و حالی که خود دریافت می‌کرده را با ما در میان گذاشته است.

مقدمه‌ی این کتاب را سیدمهدی شجاعی (Seyyed Mahdi Shojaee) نوشته است. او در یادداشت خود با ظرافت و دقت به نکات متمایز و درخشان کار ناصر حامدی اشاره می‌کند. موارد قابل‌تحسین کتاب درخت سوخته در باران از نظر سیدمهدی شجاعی در این چند دسته می‌گنجند: انتخاب این دعا برای خلق شعر، پرهیز از ادعای ترجمه، زنده نگاه داشتن عنصر خیال (به‌عنوان مهم‌ترین عنصر در شعر) در این برگردانی و محدود و مقید نکردن خود به چارچوبی تنگ که باعث انتقال بهتر روح کلی دعا شده است.

کتاب درخت سوخته در باران را انتشارات کتاب نیستان در حوزه‌ی شعر منتشر کرده است.

کتاب درخت سوخته در باران مناسب چه کسانی است؟

کسانی که برداشت‌های عارفانه و شاعرانه از دین را می‌پسندند، از مخاطبان کتاب درخت سوخته در باران هستند. این کتاب برای مخاطبانی که به شعر و ادعیه‌ی مذهبی علاقه دارند نیز مناسب خواهد بود.

با ناصر حامدی بیشتر آشنا شویم

ناصر حامدی متولد سال 1355 در گیلان است. او در رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی تحصیل کرده و به تدریس این رشته مشغول می‌باشد. ناصر حامدی از دوره‌ی نوجوانی به سرودن شعر پرداخته است و در انجمن‌های شعر و ادبیات نیز حضور فعالی دارد. اغلب اشعار او مانند شعر درخت سوخته در باران مذهبی یا عاشقانه هستند. از دیگر اشعار او می‌توان به «از تو چه پنهان» و «قطار روم – خراسان» اشاره کرد.

در بخشی از کتاب درخت سوخته در باران: گزارشی منظوم از دعای ابوحمزه می‌خوانیم

قسم بر عشق تا جان دارم‌ ای دوست
به چشمان تو ایمان دارم‌ ای دوست

به خوان خویش راهم ده الهی
پناهم ده پناهم ده الهی

خداوندا! لبی ‌تر مرحمت کن
دلی لبریز باور مرحمت کن

برای پر زدن در آسمانت
پرو بالی رهاتر مرحمت کن

مبادا شاخه‌ای خشکیده باشم
بهارانی فراتر مرحمت کن

به هر گل راز گفتم زود خشکید
گلی از باغ دیگر مرحمت کن

خداوندا! سر آغازم تو بودی
سر انجامی معطر مرحمت کن

فقیرم، اعتمادم بر در توست
دلم تنها، سرم زیر پر توست