نمایش صوتی تب

والاس شان در نمایش صوتی تب، نمایشنامه‌ای فلسفی و سیاسی را پیش روی شما قرار می‌دهد و پرسش‌هایی عمیق در رابطه با عدالت و روابط انسانی مطرح می‌کند. این اثر در سال 1991 برنده جایزه Obie برای بهترین نمایشنامه جدید آمریکایی شده است.

درباره نمایش صوتی تب

به راستی چگونه می‌توان به عدالت اجتماعی دست پیدا کرد؟ این پرسشِ راوی بی‌نامِ نمایشنامه‌ی تب (The fever) است که در قالب یک مونولوگ عقاید و افکار ملتهب و پیچیده او را می‌شنوید. او که تاانتها ناشناس باقی می‌ماند، بیمار و تنها در اتاق هتلی دلگیر و در کشوری فقیر قرار دارد. زمانیکه شما کم کم با شخصیت و افکارش آشنا می‌شوید، یک اعدام سیاسی در زیر پنجره‌اش در حال انجام است و بدبختی و فقر در جای جای شهر نمایانگر است.

راوی نمایش صوتی تب، مدام با خاطرات و عذاب وجدان خود دست و پنجه نرم می‌کند و می‌خواهد پاسخی برای پرسش‌های عمیق خود بیابد. اینکه مسئولیت ما در قبال فقرا چیست؟ چطور می‌توان کاری انجام داد تا وضعیت کمی بهبود پیدا کند؟ آیا تمامی این مشکلات زیر سر ثروتمندان و سیاست‌مداران است؟

درواقع والاس شان، نویسنده این اثر، به صراحت بیان می‌کند که داشتن نیت خوب برای محرومان کافی نیست و چنین چیزی از مسئولیت انسان‌ها کم نمی‌کند و نمی‌توانند با چنین افکاری از شر عذاب وجدان خود خلاص شوند. درنهایت راوی می‌تواند جوابی برای پرسش‌های خود پیدا کند و از ضعف‌های درونی‌اش باخبر شود.

درباره‌ی مجموعه نمایشنامه‌های بیدگل

آثاری که ذیل مجموعه‌‌ی نمایشنامه‌های بیدگل به انتشار می‌رسند، عمدتاً آن دسته از آثارند که ضرورت وجودشان در فضای درام امروز ایران احساس می‌شده است. این آثار مورد اشاره، یا تاکنون به فارسی ترجمه نشده بوده‌اند، یا ضرورت بازترجمه‌شان به شدت مورد نیاز بوده است.

نمایش صوتی تب به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

علاقه‌مندان به ادبیات آمریکا و نمایشنامه‌هایی با تم سیاسی از شنیدن این نمایش صوتی لذت خواهند برد.

والاس شان را بیشتر بشناسیم

والاس شان (Wallace Shawn) یکی از برترین نمایشنامه‌نویسان آمریکایی‌ست که در سال 1945 به دنیا آمد. پدر او سال‌ها سردبیر هفته نامه‌ی «نیویورکر» بود، به همین خاطر تمام دوران کودکی و نوجوانی والاس به معاشرت با روشنفکران و نویسندگانی گذشت که از سطح فکری بالایی برخوردار بودند. وی در دانشگاه رشته‌ی تاریخ، فلسفه و اقتصاد را خواند اما بعدها به نمایشنامه‌نویسی روی آورد.

اولین نمایشنامه‌ شان در سال 1975 به اجرا درآمد و اواخر دهه‌ی هفتاد میلادی با چهارمین نمایشنامه‌اش به نام «مری و بروس» توجه منتقدان را به خود جلب کرد. پس از آن بود که اجرای هر نمایشنامه‌اش تحولی نو را در دنیای تئاتر انگلیسی زبان رقم زد.

برخی از نمایشنامه‌‌های والاس نظیر «عمه دن و لمون»، «عزادار اجیر»، «تب»، «علف‌های هزار رنگ» و «شب در رستوران تاک‌هاس» حواشی بسیاری را به دنبال داشتند، به طوری که اجرای یکی، دو تا از آن‌ها حتی در کشور خودش سال‌ها ممنوع بود.

در بخشی از نمایش صوتی تب می‌شنویم

تو کشور خودم من همیشه عاشق این بودم که برم هتل بمونم. راستش یکی از چیزهایی که فکر کنم خیلی دوست دارم اینه که تو یه هتلی تو یه شهر تازه‌ای بخوابم و بعد صبحِ زود که پرنده‌ها دارن میخونن از خواب پا شم و زنگ بزنم پیشخدمت یه قوری گنده قهوه بفرسته بالا و بعد دراز بکشم تو تخت و قهوه‌مو که دارم مزه مزه می‌کنم، تلفن بزنم با دوست‌هام صحبت کنم. من جداً می‌تونم ساعت‌ها همینطوری بشینم پای تلفن و فقط همینجور حرف بزنم و بخندم و باز هم قهوه بخورم و خورشیدو تماشا کنم که می‌آد تو قاب پنجره و تو اتاق اینور و اونور برم. بعد هم پاشم و روزمو شروع کنم. ولی تو یه کشورِ خارجی، تو هتل موندن همیشه ماجراش فرق می‌کنه...