کتاب صوتی آداب دنیا

روایتی معمایی از پروندهٔ قتلی عجیب‌ و رازآلود! یعقوب یادعلی، نویسندهٔ پرحاشیهٔ رمان‌های فارسی در کتاب صوتی آداب دنیا داستان رازآلود پلیس توبیخ شده‌ای را روایت می‌کند که رسیدگی به یک پروندهٔ غیرعادی را بر عهده می‌گیرد.

درباره کتاب صوتی آداب دنیا:

برخی از رمان‌ها با حذف عناصری همچون زمان و مکان و قاعده و قانون مخاطب خود را از قواعد دنیای عادی دور می‌کنند. این داستان‌ها شما را مثل بادبادکی سبکسال در آسمان خیالتان رها می‌کنند و به شما اجازه می‌دهند که آزادانه به هر سو پرواز کنید. کتاب آداب دنیا یکی از این رمان‌ها است که یعقوب یادعلی، نویسندهٔ آن تا پایان داستان تعلیق را حفظ می‌کند و شما را با انبوهی از سؤالات، معماها و سردرگمی‌ها آزاد می‌گذارد.

شخصیت اصلی این رمان به دنبال مردی است که ناپدید شده است. او در این بین به ویلایی پا می‌گذارد که ساکنین عجیبی دارد. آن‌ها با ظاهر ساده خود، رازهای عجیبی را نزد خود حفظ کرده‌اند. در این بین حسی آشنا دوباره در دل او زنده می‌شود و وی را دگرگون می‌کند. چراکه اتاقی در آن ویلا وجود دارد که باز کردن آن ممنوع است.

لحن شاعرانهٔ نویسنده در روایت داستان ابعاد خشن آن را تا حدی کمرنگ کرده و هرچه به پایان رمان نزدیک می‌شوید، از شاعرانگی آن نیز کم می‌شود. درونمایهٔ اصلی کتاب صوتی آداب دنیا معمایی و اجتماعی است و شما را مدام با اتفاقات عجیب و غیرقابل پیش‌بینی‌اش غافلگیر می‌کند. داستان‌هایی که در این رمان دنبال می‌کنید همچون کلافی در هم پیچیده به هم گره خورده‌اند و در پایان به نوبت گره‌گشایی می‌شوند.

پای‌بندی یادعلی به سبک واقع‌گرایی، مانع حضور عناصر متافیزیکی در این اثر نمی‌شود و شما می‌توانید چهره‌های عجیب پنهان در شخصیت‌ها را مشاهده کنید. تمامی این چهره‌ها هرچه داستان جلوتر می‌رود، از سایه بیرون می‌آیند و اتفاقات ریز و درشتی را با خود به همراه می‌آورند. این داستان چند وجهی و رازآلود دومین رمان از نویسنده به شمار می‌آید.

یادعلی پیش از این در اولین رمانش «آداب بیقراری» موفق به دریافت جایزه هوشنگ گلشیری شد. اما چیزی نگذشت که این رمان جنجال‌هایی برای او به همراه داشت. به عقیده برخی این اثر باعث نشر اکاذیب بوده و شامل محتوای توهینی به قومیت‌ها است و این موضوع موجب بازداشت و محاکمهٔ نویسنده شد.

کتاب صوتی آداب دنیا مناسب چه کسانی است؟

اگر به رمان‌های معاصر فارسی با ژانر پلیسی و معمایی علاقه دارید، شنیدن رمان آداب دنیا می‌تواند مورد پسند شما واقع شود.

یعقوب یادعلی را بیشتر بشناسیم:

این نویسنده معاصر و فیلم‌ساز برجسته در سال 1349 در نجف‌آباد اصفهان به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در رشته فیلم‌سازی ادامه داد و بعد از فارغ‌التحصیلی فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان کارگردان صداوسیما شروع کرد. یعقوب یادعلی در داستان‌هایش نوعی تعلیق را به همراه ابهام به کار می‌گیرد که این موضوع او را به یک نویسندهٔ تجربه‌گرا تبدیل کرد.

وی برای نوشتن کتاب «آداب بی‌قراری» جایزه هوشنگ گلشیری را از آن خود کرد. اما چند وقت بعد به علت انتقادات شدیدی که نسبت به لحن نوشتارش که به قوم لر شبیه بود، دستگیر شد و به مدت دو ماه در زندان به سر برد و بعد از آن دوباره نیز یک سال به زندان محکوم شد. از جمله دیگر آثار یادعلی می‌توان به «احتمال پرسه و شوخی»، «مثل تنی پشت و رو شده» و «حالت‌ها در حیاط» اشاره کرد. این نویسندهٔ برجسته و توانا در سوم اسفند سال 1400 از دنیا رفت.

جوایز و افتخارات یعقوب یادعلی:

- برنده مسابقه بزرگ داستان عصر پنجشنبه برای داستان «مثل تنی پشت و رو شده»
- برنده جایزه هوشنگ گلشیری برای کتاب «آداب بی‌قراری»
- انتخاب کتاب «احتمال پرسه و شوخی» به عنوان کتاب سال نویسندگان و منتقدان مطبوعات
- انتخاب داستان «تیمسارها و دکه» به عنوان تک داستان برگزیده از سوی داوران

در بخشی از کتاب صوتی آداب دنیا می‌شنویم:

نوعی از غلط کردن هست که جنم می‌خواهد. ژن دارد. روش و منش می‌طلبد و جا و مکان. جایی دنج و پرت که به هیچ دردی نخورد جز غلط کردن. آذر اهل این حرف‌ها نبود. ژنش را نداشت. درعوض هروقت نیاز داشت خودش را به غلط کردن بیندازد، میرفت می‌نشست کنار یک صخره که به اندازهٔ قد یک آدم از زمین بیرون زده بود و بقیه اسمش را گذاشته بودند صخرهٔ آذر.

گاهی آن‌جا می‌نشست رو به سیفی‌کاری‌ها و مزرعه و چشم‌انداز کوه، آتش کوچکی درست می‌کرد، کتابی دست می‌گرفت و می‌خواند و نمی‌خواند تا وقتی که آفتاب بنشیند به نوک کوه. آن وقت بود که کتاب را می‌بست. دست‌ها را چفت می‌کرد روی پاهای نیمه جمع شده‌اش و آنقدر نگاه میکرد تا گرگ و میش عصرگاهی به سیاهی بزند و او بتواند به ذهنش مجال جولان بدهد دربارهٔ غلط‌های کرده و نکرده، بهانه‌ها، هیجان‌ها و غصه‌های این روزهایش را نشخوار کند.

مثل حالا که داشت با چوبی آتش را هم میزد و بی‌دلیل یاد مادرش افتاد و ورنپریده گفتن‌هایی که از زبانش نمی‌افتاد. باز آتش را هم زد و خیره شد به جرقه‌های کوچکی که توی آن غروب می‌پریدند توی هوا و غیب می‌شدند.