کتاب نقش رهبران دینی در صیانت از برنامه جامع پروردگار برای هدایت بشر

کتاب نقش رهبران دینی در صیانت از برنامه جامع پروردگار برای هدایت بشر نوشته‌ی علی سعیدی شاهرودی، حمیدرضا حاتمی و قاسم حبیب زاده، درباره‌ی حضور و تأثیر پیشوایان دینی در زندگی انسان‌ها و راهنمایی آنان سخن می‌گوید.

درباره‌ی کتاب نقش رهبران دینی در صیانت از برنامه جامع پروردگار برای هدایت بشر:

مسئله ضرورت حکومت از مسائل بنیادین و اساسی فلسفه سیاست به شمار می‌رود که از مراحل نخستین خروج زندگی انسان از حالت اولیه و ابتدایی و شکل‌گیری مجتمع‌های بشری و دگرگونی در ساختار زندگی انسان‌ها، وجود حکومت امری مسلم شمرده شده است. تحقیقات جامعه‌شناسانه بیانگر آن است که انسان همیشه و در همه موقعیت‌ها ایجاد حکومت را ضرورتی اجتناب‌ناپذیر و مبنی بر فطرت و عقل می‌دانسته و این به دلیل ویژگی هم‌نوع‎‌‌طلبی و مدنی بالذات بودن اوست. غیر از دو گروه یکی آنارشیست‌ها و خوارج که منکر اصلی حکومت بوده‌اند، مجموعه جامعه بشری روی اصل نیاز انسان به حکومت و نظام قانون‌گذاری و مدیریت، اعتقاد و باور داشته‌اند، هر چند در نوع و ماهیت حکومت، منشأ، مشروعیت قانون، رهبری اهداف و ساختار و سازمان حکومت اختلاف بوده است.

اندیشمندان مسلمان از دیرباز بهترین نوع حکومت را حکومتی می‌دانستند که بر مبنای دین الهی سامان پذیرد و همواره در طول تاریخ به دفاع از آن پرداخته‌اند، هر چند گروه‌هایی؛ ازجمله سکولارها به‌شدت با این نظریه مخالفت کردند؛ چرا که قائل به جدایی دین از سیاست بودند. مجموعه حاضر برآمده از یک کار پژوهش گروهی در دانشگاه عالی دفاع ملی است که به سهم خود تلاش کرده با گردآوری اسناد مرتبط با موضوع و بهره‌گیری از نظرات خبرگان این عرصه، توجه جامعه فرهیخته حوزوی و دانشگاهی را به این امر مهم جلب نموده و سرآغازی باشد برای تبیین عالمانه مبانی نظری نظام جمهوری اسلامی ایران و نقشی که علما و رهبران دینی در این حوزه باید ایفا نمایند.

کتاب نقش رهبران دینی در صیانت از برنامه جامع پروردگار برای هدایت بشر برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به مطالعه در خصوص امامت و مهدویت علاقه‌مند هستید، این کتاب به شما پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب نقش رهبران دینی در صیانت از برنامه جامع پروردگار برای هدایت بشر می‌خوانیم:

انسان؛ مانند سایر موجودات کمال‌طلب است؛ اما کمال حقیقی او از سنخ کمالات مادی و طبیعی نیست، بلکه تکامل انسانی او در حقیقت تکامل روح است که با فعالیت اختیاری خویش حاصل می‌شود. راه وصول به ‌این کمال ارتباط با کمال مطلق؛ یعنی خداوند متعال می‌باشد که در سایه ‌این ارتباط به «مقام قرب الهی» نائل می‌شود که آثار آن بهره‌وری از نعمت‌های الهی و رضوان الهی است که حد کامل آن در آخرت ظاهر می‌گردد، راه کلی رسیدن به ‌این مقام خداپرستی و تقوا است که همۀ شئون زندگی انسان را در بر می‌گیرد.

حال‌ این پرسش مطرح است که انسان چگونه به این هدف متعالی دست یابد. آیا خود به تنهایی حرکت کند یا از انسان‌های همسان خود کمک گیرد یا حکمت الهی ایجاب می‌کند، خداوند با فرستادن پیامبران سیر حرکت او را در ‌این مسیر معنوی تعیین کند؟ عقل حکم می‌کند خداوندی که آفریدگار انسان است و از نیازهای گوناگون او اطلاع دارد برنامه این حرکت را برایش تعیین کند.