کتاب صوتی در پی استاد

کتاب صوتی در پی استاد نوشتهٔ پیمان پورشکیبایی، شامل سیزده داستان کوتاه طنز می‌شود که موضوع هریک از آن‌ها آداب‌ورسوم و مسائل فرهنگی ایرانیان است. در هرکدام از این داستان‌ها نکات اخلاقی و آموزنده‌ای گنجانده شده‌اند که در عین جذابیت و سرگرم‌کنندگی مخاطب را به اندیشیدن وامی‌دارند.

درباره کتاب صوتی در پی استاد:

بسیاری از آداب و رسومی که در بین ایرانیان جاگرفته است، ریشه در فرهنگ قدیمی و داستان‌هایی دارند که در زمان‌های قدیم ایجاد شده‌اند. خیلی از آن‌ها با فرهنگ مدرن امروزی مطابقت نداشته و نسل‌های جدید را سردرگم می‌کنند. اکثر آن‌ها نیز ریشه در خرافات دارند و فقط طبق عادت و رسوم توسط افراد سنتی دنبال می‌شوند.

پیمان پورشکیبایی در کتاب در پی استاد به‌خوبی توانسته برخی از این آداب‌ورسوم را با زبانی طنزآمیز بیان کند و از این طریق خنده را بر لب مخاطب خود بیاورد. علاوه بر این با شنیدن هرکدام از این داستان‌ها می‌توانید نکات اخلاقی و حکیمانه نهفته در آن‌ها را دریابید و چیزی از آن‌ها بیاموزید.

کتاب صوتی در پی استاد مناسب چه کسانی است؟

اگر به داستان‌های کوتاه فارسی و ادبیات طنز علاقه دارید، از شنیدن این کتاب لذت خواهید برد.

پیمان پورشکیبایی را بیشتر بشناسیم:

این شاعر و نویسنده توانا در سال 1350 در تهران به دنیا آمد و در شیراز بزرگ شد. او در رشتهٔ حسابداری و مدیریت مالی ادامه تحصیل داد و دانشنامهٔ خود را در این حوزه دریافت کرد. پیمان پور شکیبایی گروه هنری «نارنج و ترنج» را تأسیس کرد و در آن به داستان‌سرایی و ساختن نمایشنامه‌های صوتی با آلات موسیقی تار و سه‌تار برای کودکان سرزمینش مشغول شد. وی در حال حاضر جزو اعضای شورای کتاب کودک و خانهٔ موسیقی است.

پورشکیبایی تا به امروز فعالیت‌های هنری زیادی انجام داده که از آن‌ها می‌توان به برگزاری کنسرت در کاخ سعدآباد و مجالس شعر و ادب، سخنرانی و برگزاری کلاس در دانشگاه میراث‌فرهنگی درباره شناخت و نگهداری ساز در موزه‌ها و برگزاری نمایشگاه‌هایی برای آشنایی کودکان با تصویرگری کتاب کودک اشاره کرد.

کتاب‌های «سی داستان برای تصویرگران کتاب کودک»، «چشم زاگرس گریان در قالب شعر نو»، «داستان‌های دارابگرد»، «ده نمایشنامه برای کودکان» «پاندای دانشمند»، «برکه و اسب آبی» و «فیفیلی و مار زرد» جزو آثار او هستند.

در بخشی از کتاب صوتی در پی استاد می‌شنویم:

کوکب خانم و آقا کمال پنج سالی می‌شد که با هم ازدواج کرده بودند. به هر دری زده بودند تا بچه‌دار شوند. اما نمی‌شد که نمی‌شد. کوکب خانم هرسال به خراسان پابوس امام رضا می‌رفت و نذر و نیاز می‌کرد و آقا کمال هم که رانندهٔ اتوبوس بود، به همهٔ امامزاده‌ها رفته، یک روز برای تنگدستان سفره پهن می‌کرد. همسایه‌ها هم که همه کاسهٔ داغ‌تر از آش بودند، یا ور ور و پشت کوکب خانم خاله‌زنک‌بازی در می‌آوردند، یا پیشنهاد جادو و جنبل می‌دادند.

- «شنیدی کوکب خانم رفته پیش فالگیر؟ فهمیده اگه بچه‌دار بشه بچش لوچه.»

- «نه بابا. فالگیر گفته بچش به دنیا میاد. ولی سرخور میشه. باید ببریمش پیش یه کف بین دیگه، شاید کارش درست بشه بنده‌ی خدا.»

- «اوا. اینا دیگه از مد افتاده. باید ببریمش پیش فال قهوه تا بدونیم آیندش چیه.»

بیچاره کمال آقا و کوکب خانوم جز خدا و چهارده معصوم به هیچ کس دیگه‌ای روی نینداخته بودند. انگار همان که قدیمی‌ها گفته بودند درسته. در دروازه رو میشه بست، ولی دهان مردمو نمیشه بست.