کتاب تکه‌هایی که من شدند

کتاب تکه‌هایی که من شدند اثر رنه واتسون، داستان زندگی دختری به نام جید است که تمام تلاش خود را می‌کند تا با وجود فقر، نژادپرستی و دختر بودن در این دنیای بی‌رحم از پا نیفتد. این کتاب خواندنی توانسته جوایز گوناگونی از جمله جایزه‌ی ژوزت فرانک را از آن خود کند.

درباره کتاب تکه‌هایی که من شدند:

اغلب جوامع به ما قدرت ابراز تمام و کمال‌مان را نمی‌دهند و جهان درونی ما را چند پاره می‌کنند. هر روزه بسیاری از ما به دلیل علایق، تمایلات، نژاد، زبان و نوع گویشمان مورد قضاوت و تمسخر قرار می‌گیریم و این موضوع باعث می‌شود بعضی بخش‌های خود را از دیگران پنهان کنیم. به این دلیل است که قصه‌های ما نگفته باقی می‌مانند و هرکداممان پاره‌های گمشده یا دیده نشده‌ی بسیاری دارد. به همان میزان که بخش‌هایی از ما شنیده نشده باقی بماند و مورد توجه قرار نگیرد، تنها می‌مانیم. از متفاوت بودن رنگ پوستمان گرفته تا جنسیت یا لهجه‌ای که با آن صحبت می‌کنیم. تنهایی ناشی از قرار گرفتن در اقلیت، روحمان را مچاله، خسته و رنجور می‌کند.

شخصیت اصلی کتاب، جید، یک نوجوان سیاه پوست است که تصمیم دارد با وجود همه‌ی سختی‌ها زندگی خود را بسازد. او در یک محله‌ی فقیرنشین ساکن است و احساس می‌کند برای موفق شدن باید از آن محله خلاص شود؛ در یک مدرسه‌ی خصوصی درس می‌خواند که در آن‌جا احساس غربت دارد؛ معلمی دارد سیاه‌پوست که صرف هم‌رنگ بودن پوستشان باعث نمی‌شود از تنهایی او کاسته شود و در نهایت اینکه انگار تمام جهان دست به دست هم داده‌اند تا مقابل او بایستند و او یک تنه باید در برابر همه‌ی آن‌ها قد علم کند. نکته‌ی ماجرا این است که هیچ‌کدام این‌ها باعث نمی‌شود جید از پا بیفتد. نویسنده یک دختر قدرتمند را به تصویر کشیده و جید بااراده‌تر از همیشه به پیش می‌رود.

تکه‌هایی که از من جدا شدند (Piecing Me Together) طیف گسترده‌ای از موضوعات را شامل می‌شود؛ از نژادپرستی و رجحان برخی بر دیگری گرفته تا دوستی. رنه واتسون (Renee Watson) به طور خاص بر مساله‌ی نژادپرستی تمرکز کرده و از تاثیر نژاد و طبقه بر اینکه چه کسی چه چیزی را به دست می‌آورد سخن می‌گوید. هویت، تبعیض، قدرت زبان و قضاوت از دیگر مسائلی است که در این رمان به آن پرداخته می‌شود.

جوایز و افتخارات کتاب تکه‌هایی که من شدند:

- برنده جایزه کتاب کودک جین آدامز سال 2018
- برنده‌ی جایزه‌ی ژوزت فرانک
- بهترین کتاب نوجوان کتابخانه‌ی عمومی نیویورک در سال 2017
- بهترین کتاب سال2017 توسط Kirkus Review
- نامزد جایزه کتاب نوجوان همیشه سبز سال 2020
- نامزد مدال نیوبری سال 2018
- نامزد جایزه کتاب لس آنجلس تایمز سال 2017

نکوداشت‌های کتاب تکه‌هایی که من شدند:

- یک رمان مهم و عمیقاً تکان‌دهنده. (جان گرین، نویسنده‌ی خطای ستارگان بخت ما)

- کتابی با پرسش از نژاد و پذیرش خود. این اثر به زنان جوان فرصتی می‌دهد تا دریابند که با صرف این که خودشان باشند، به قدر کافی ارزشمند هستند. همه‌ی دانش‌آموزان از خواندن این کتاب سود خواهند برد. (School Library Connection)

- داستان واتسون به شرح تعداد زیادی از ایده‌های مهم می‌پردازد؛ از جمله چالش‌ها و مزایای دوستی‌های بین نژادی، واقعیت‌ تصورهای قالب نژادی و بیان ایده‌ها و احساسات از طریق هنر. جید یک صدای مهم است. (VOYA).

- در میان روایت بینش‌بخش و تازه‌ی جید، واتسون داستانی قدرتمند را ارائه می‌دهد که تصورهای قالب درباره‌ی دخترانی با پوست ذغالی رنگ را به چالش می‌کشد. یک داستان به موقع، ظریف و فراموش‌نشدنی در مورد قدرت هنر، اجتماع و دوستی. (Kirkus Reviews)

کتاب تکه‌هایی که من شدند مناسب چه کسانی است؟

رنه واتسون این کتاب زیبا و آموزنده‌ را برای نوجوانان به تحریر درآورده است.

با رنه واتسون بیشتر آشنا شویم:

او از همان سال‌های کودکی به نویسندگی علاقه داشت. بعدها در منهتن نیویورک تحصیل کرد و در آن‌جا نویسندگی خلاق و نمایشنامه‌درمانی را آموخت. کتاب شعری که شنیده نشد از دیگر آثار پرفروش اوست که به فارسی ترجمه شده. رنه واتسون موسسه‌ای غیر انتفاعی به نام I، Too، Arts Collective را برای ارائه‌ی برنامه‌های هنری خلاق تاسیس کرد. او یکی از پرافتخارترین نویسنده‌هایی است که می‌شناسیم؛ جایزه نویسنده‌ی اسکات کینگ و جایزه‌ی John Newbery Honor از جمله جوایزی‌ست که به واتسون اهدا شده است.

در بخشی از کتاب تکه‌هایی که من شدند می‌خوانیم:

سابرینا دورهمی آن شب را با حرف‌هایی درباره‌ی تلاش برای رسیدن به رؤیاها و باور به خودمان تمام می‌کند: «باید باور داشته باشین که لیاقت عشق و لیاقت خوشحالی رو دارین. باور کنین که لیاقت دارین بزرگ‌ترین آرزوهاتون برآورده بشن.»
با این حرف فکرهای زیادی به سرم هجوم می‌آورد. به مامان فکر می‌کنم که چقدر آرزو دارد یا ای‌. جی که اعتمادبه‌نفسش خیلی زیاد است یا لی‌لی که از وقتی راهنمایی بودیم همه می‌دانستند می‌خواهد شاعر باشد، برای همین فقط باور داشتن و رؤیابافی مهم نیست. محله‌ی من پر از آدم‌هایی است که آرزوهای بزرگی دارند. ولی می‌دانم که آرزوهایشان لزوماً برآورده نمی‌شوند.
می‌دانم از وقتی مادر و پدر و معلم و مشاور ما را روانه‌ی دنیای بیرون می‌کنند و می‌گویند، «دنیا مال توست» و «تو زیبایی» و «تو می‌تونی هرچی که می‌خوای، باشی»، تا وقتی که برمی‌گردیم پیششان، اتفاق‌های زیادی می‌افتد.
وقتی مردم می‌گویند چهره‌ی زیبایی دارم و از گردن به پایینم را نادیده می‌گیرند، اتفاق بزرگی می‌افتد. وقتی توی اخبار، مردها و زن‌های غیرمسلح سیاه‌پوست را می‌بینم که هر روز تیر می‌خورند و می‌میرند، سخت است باور کنم این دنیا مال من است.
بعضی‌وقت‌ها وقتی از خانه می‌زنم بیرون، احساس می‌کنم آدم کاملی هستم که با بوسه‌های مادرم که برای آینده‌ام هزار امید و آرزو دارد، راهی دنیا می‌شوم. اما وقتی به خانه برمی‌گردم احساس می‌کنم روحم هزاران تکه شده است.