کتاب مرز بی‌نهایت

کتاب مرز بی‌نهایت نوشته میلاد رضوان‌فرد، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که مضامینی اجتماعی و عاشقانه دارند و لحن صمیمی، روان و دلنشین آن‌ها شما را به سرعت جذب می‌کند.

کتاب مرز بی‌نهایت برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌های کوتاه ایرانی علاقه‌مند هستید، این کتاب برای شماست.

در بخشی از کتاب مرز بی‌نهایت می‌خوانیم:

پشت خاکریز نشسته بودم، مسلسل را به دست دیگرم دادم، پاهایم را دراز کردم. چشم‌هایم آن طرف خاکریز را می‌پایید، جز تاریکی و سکوت بر پهنه‌ی دشت هیچ‌چیز نبود. فرمانده‌ام گفت که به سنگرهای دشمن خیلی نزدیکیم باید احتیاط کنیم و آماده باشیم. خواب چشمانم را سنگین می‌کرد، مشتی آب از قمقمه‌ام برداشتم و به صورتم پاشیدم. باز توی تاریکی زل زدم ناگهان نور بسیار ضعیفی در یک لحظه از فاصله‌ای نزدیک به چشم خورد و خاموش شد! خودم را از خاکریز کمی بالا کشیدم. بوی سیگار به مشامم رسید پس نور از آن فندکی بود که روشن شد. در این تاریکی و سکوت این نور ضعیف جانی دوباره به کالبدم دمید دانستم که انسانی در همین نزدیکی‌ها پشت خاکریز نفس می‌کشد. گوش‌هایم را تیز کردم صدای زمزمه‌ی مبهمی به گوشم رسید، یک آواز جانسوز به لهجه‌ی عربی بود. شاید تا فردا او قاتل من باشد یا من قاتل او اما صدایش آرامشی داشت که ترس را از وجودم دور کرد. بوی سیگار میل به سیگار را در من بیدار کرده بود. از خاکریز خودم را بالا کشیدم تنهایی، بیابان و سکوت حس کنجکاوی وادارم کرد که خودم را به آن سنگر نزدیک کنم.

می‌دانستم که کار خطرناکی می‌کنم. مثل مار روی زمین آرام می‌خزیدم، یک میل ناشناخته وادارم می‌کرد که پیش بروم. حس تنهایی گاه انسان را وامی‌دارد که حتی به دشمنش هم پناه ببرد. توی نور مهتاب دیدمش که توی سنگر دراز کشیده و سیگار می‌کشید. زمزمه‌ی آوازش قطع شد، گویی صدایی شنیده بود. سیگارش را خاموش کرد و از سنگر سرش را بالا آورد. نفسم را در سینه حبس کردم در این لحظه شبح مردی را دیدم که به سنگرش نزدیک می‌شد. در دو قدمی سنگر ایستاد و به زبان فارسی به آرامی گفت: انگشترم را گم کردم. از توی سنگر چیزی گفت که نشنیدم بعد آن مرد خم شد و داخل سنگر رفت.