بله
فکر می‌کنید چندین دلیل روانشناختی وجود دارد که زندانیان تصمیم به خودکشی می‌گیرند؟ کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان که دانیل پرات روانشناس بالینی برجسته آن را گردآوری کرده است، ابتدا اثرات مخرب روحی - روانی بر افراد زندانی را وارسی می‌کند، سپس راهکارهایی جهت جلوگیری از این تصمیم ارائه می‌دهد.
درباره‌ی کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان:
خودکشی در زندان‌ها، بازداشتگاه‌ها و سایر مراکز کیفری از دیرباز نگرانی افرادی بوده است که مسئول مراقبت از زندانیان هستند. رفتار خودکشی در زندان‌ها ممکن است در اثر آسیب‌پذیری زندانیان یا محرومیت‌های زندانی در حین بازداشت باشد. پس برای جلوگیری از این اتفاق مخرب چه راهکاری را باید به کار گرفت؟ برای یافتن این پاسخ باید گروهی از متخصصان و مشاوران در بین این افراد قرار بگیرند تا دلایل و شیوه‌های پیشگیری را شناسایی و پیدا نمایند.
خودکشی دلیل اصلی مرگ قابل پیشگیری در زندان‌ها تلقی می‌شود. با وجود این که بیش از پیش تحقیقات گسترده‌ای در حال بررسی عوامل مختلف خطر مرتبط با احتمال خودکشی در زندان وجود دارد، اما تاکنون این امر منجر به موفقیت در برنامه‌های پیشگیری نشده، یک رویکرد جایگزین مورد نیاز است که می‌خواهد در سطح فردی بفهمد چه چیزی زندانی را به فکر پایان دادن به زندگی خود سوق می‌دهد.
کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان (The prevention of suicide in prison) از تحقیقات مناسب و مقطعی جهت توسعه در مورد درک بهتر دلیل تمایل زندانیان در رفتار خودکشی و مداخلات پیشگیرانه بهره گرفته است و بیشترین نوید را برای تحقیقات آینده دارد. نویسندگان این کتاب دلایلی قانع‌کننده در زمینه‌ی جلوگیری از خودکشی در میان زندانیان ارائه می‌دهند که با مطالعه‌ی آن‌ها آگاهی زندانبانان و مسئولین در اجرای سیاست‌ها و عوامل روانشناختی بالا می‌رود.
کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان برای چه کسانی مناسب است؟
دانیل پرات (Daniel Pratt) این کتاب را برای روانشناسان بالینی و پزشکی قانونی، روان درمانگران، روانپزشکان و سایر کارکنان بهداشت روان که در چارچوب زندان کار می‌کنند و هم‌چنین فارغ‌التحصیلان تحصیلات تکمیلی و محققانی که در زمینه پزشکی قانونی اقدام به تحقیق درباره خودکشی می‌کنند، به نگارش درآورده است.
با دانیل پرات بیشتر آشنا شویم:
وی مدرس روانشناسی بالینی در دانشگاه منچستر انگلستان و روانشناس بالینی در موسسه بهداشت روان و مراقبت اجتماعی تراست منچستر (MMHSCT1)، انگلستان است.
در بخشی از کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان می‌خوانیم:
خودکشی در زندان‌ها، بازداشتگاه‌ها و سایر مراکز کیفری از دیرباز نگرانی افرادی بوده است که مسئول مراقبت از زندانیان هستند. دکتر R. M. Gover، که در آوریل 1878 توسط هیئت ماموران عالی رتبه زندان‌های انگلیس و ولز به عنوان اولین بازرس پزشکی زندان‌ها منصوب شد، بررسی «تعداد موارد خودکشی» در زندان‌ها در آن زمان را «یک امر اورژانسی» تلقی کرد (تاپ، 1979).
همان‌طور که در فصل بعدی به تفصیل توضیح داده خواهد شد، تعدادی تحقیق در مورد توصیف خصوصیات مجرمان که در زندان‌ها و بازداشتگاه‌ها و سایر مراکز کیفری خودکشی می‌کنند، بیشتر از انگلیس در (بوگو و پاور، 1995؛ دولی، 1990؛ هامبر، وب، پایپر، اپلبی و شاو، 2013؛ شاو، بیکر، هانت، مولونی و اپلبی، 2004) آمریکای شمالی (هیز، 1983؛ هیز و روون، 1988؛ وینتر، 2003) و استرالیا (دالتون، 1999) انجام شده است. با این حال، مقایسه یافته‌های این مطالعات با تعاریف مختلفی از خودکشی و روش‌های استفاده شده در جمع آوری داده‌ها، و هم چنین تفاوت در ساختار سیستم‌های زندان کشورها دشوار شده است.
در انگلیس، خدمات زندان با مسئولیت دولت‌های مرکزی با اکثر مراکزی که زندانیان متهم و تحمل‌کیفری را در خود جای داده‌اند، است. این امر در مورد سیستم‌های زندان‌های استرالیا و نیوزیلند نیز صادق است. در ایالات متحده، یک سیستم اصلاحی طبقه‌بندی شده به کار گرفته می‌شود، به موجب آن مقامات محلی، شهرستانی یا شهرستان «بازداشتگاه» هایی را اداره می‌کنند که مجرمین را در بازداشت موقت نگه می‌دارند یا مجازات‌های کوتاه‌تری دارند و معمولا طول محکومیت آن‌ها کم‌تر از یک سال است. «زندان» های فدرال یا ایالتی مجرمانی را در خود جای داده‌اند که مجازات‌های طولانی‌تری را دریافت کرده‌اند. سیستم زندان کانادا نیز طبقه‌بندی شده و مشابه زندان‌های ایالات متحده است. بازداشتگاه‌های ایالتی دارای مجرمینی است که جرم آن‌ها اثبات نشده است یا محکومیت‌های کوتاه‌تر دارند و ندامتگاه‌های فدرال شامل مجرمانی هستند که طول مجازات آن‌ها طولانی‌تر و معمولاً بیش از دو سال است.
