کتاب در من کسی نیست

کتاب در من کسی نیست درباره شیدا دختر نوجوانی است که در آستانه ورود به بزرگسالی و پشت سر گذاشتن کودکی، باید آماده پذیرش نقش‌های جدیدی در اجتماع باشد. نسرین تقی زاده دزفولی نویسنده این کتاب، تحولات این دختر جوان را در قالب داستان‌هایی که هر یک از شما ممکن است در طول زندگی روزمره خود با آن سروکار داشته باشید، روایت می‌کند.

درباره کتاب در من کسی نیست:

نسرین تقی زاده دزفولی درباره شخصیت شیدا می‌گوید: "«شیدا» از من زاییده شد و هر روز با او زندگی کردم تا شکل گرفت. من از شیدا می‌توانستم بنویسم؛ چون می‌شناختمش و درکش می‌کردم. دنیایی که شیدا در آن نفس می‌کشد، دنیایی‌ست که هر روز ما در آن چشم باز می‌کنیم و شاید همه ما روزی دغدغه‌ها و آشفتگی‌های شیدا را تجربه کرده باشیم."

داستان‌ها و قصه‌های کتاب در من کسی نیست به شیوه‌ای ملموس و قابل درک نگاشته شده‌اند. شخصیت اصلی این کتاب شیدا نام دارد. او دختری است در آستانه‌ی تغییر و تحولات شخصیتی‌اش و قدم گذاشتن به دوره‌ای که بزرگسالی نام دارد و مسئولیت‌ها و وظایف سنگین‌تری در زندگی خواهد داشت. انتظاراتی که جامعه و خانواده از او دارند، اضطراب زیادی به او تحمیل کرده است. خانواده‌اش نیز در شرایطی عادی و طبیعی به سر نمی‌برند و همین مسائل باعث شده است تا او به شدت احساس تنهایی کند.

نگاه شیدا به زندگی به مرور زمان در حال شکل‌گیری است. او به بینش و درکی از زندگی می‌رسد که تا پیش از این تجربه‌ای از آن نداشته است. داستان‌ها و نوشته‌های کتاب در من کسی نیست، بخشی از روزمرگی‌های شیدا را به تصویر می‌کشد. او احساس تنهایی شدیدی دارد اما انگار به جز خودش و دفترچه خاطراتش همراه دیگری در زندگی‌اش نمی‌بیند. تفکرات شیدا با روحیات و احساسات او تناسب کامل دارند هر چند که ممکن است گاهی درست باشند و گاهی غلط.

نکته‌ی جالب در ارتباط با نوع نگارش کتاب این است که انگار شما در حال مطالعه دفترچه خاطرات شیدا هستید. ویژگی خاص این دفترچه آن است که نگارنده که در داستان، شیدا نام دارد، با فاصله‌های زمانی نامرتب و در حالات روحی مختلف به سراغ دفترچه‌اش رفته و احوالات و روزمرگی‌هایش را ثبت کرده و به همین دلیل ممکن است که این نوشته‌ها پراکنده و غیرمنسجم به نظر برسند.

کتاب در من کسی نیست مناسب چه کسانی است؟

مطالعه این کتاب به کسانی که به داستان‌های کوتاه با موضوعات برگرفته از زندگی روزمره علاقه دارند پیشنهاد می‌شود.

در بخشی از کتاب در من کسی نیست می‌خوانیم:

در یک اقدام بی‌سابقه، امروز پرهام بهم زنگ زد. من و پرهام قبلاً خیلی با هم دوست بودیم‌. وقتی خونه مامان‌جون زندگی می‌کردیم، هر روز میومد اونجا و کلی باهم بازی می‌کردیم، ولی از وقتی اومدیم اینجا اونم رفت دبیرستان.

ارتباطمون خیلی کم شد، فقط توی مهمونی‌ها همدیگه رو می‌دیدیم؛ یا گاهی تو اینستاگرام چیزی برای هم می‌فرستادیم، ولی امروز صبح زنگ زد و گفت که جمعه یعنی فردا می‌خواد با دوستاش بره کوه و اگه بتونم باهاشون برم، کلی بهم خوش می‌گذره.

البته دیشب تو یه حرکت بی‌سابقه‌تر، مامان به پرهام گفت که گاهی دست این دختر عمه‌ت رو بگیر با خودت ببر این‌ور و اون‌ور و براش برادری کن.

البته من به چشم خویشتن دیدم که زن‌دایی جانش می‌رود و نگران به خطر افتادن معصومیت پسرش هست!

زن‌دایی مریم با اینکه برای عقب نموندن از زمانه مانتو می‌پوشه (البته تا همین چند سال پیش چادری بود) و سعی داره که به‌روز باشه، ولی همچنان در تفکر، آدم به شدّت مذهبی و پایبند به اعتقادات است.

القصه، من توی پیج پرهام دیده بودم که با یه اکیپ کوهنوردی متشکل از دختران و پسران جوان به طبیعت‌گردی میره و به نظرم‌کار جالب و باحالیه، پس باکمال میل پذیرفتم. فکر می‌کنم قراره یه تجربه هیجان‌انگیز داشته باشم.

آشنایی با آدم‌های جدید به‌ویژه جوان و ورزشکار، خارج از چارچوب مدرسه و جنسیت، باید حرکت متمدنانه و باکلاسی باشه!