کتاب فارسی خوانداری عمومی برای فارسی آموزان غیر فارسی زبان

کتاب فارسی خوانداری عمومی برای فارسی آموزان غیر فارسی زبان نوشته‌ی فرحناز نعیمی، به تقویت مهارت خواندن و درک مطلب با استفاده از داستان، تصاویر، ضرب‌المثل و ... برای فارسی آموزان خارجی زبان می‌پردازد.

درباره‌ی کتاب فارسی خوانداری عمومی برای فارسی آموزان غیر فارسی زبان (General Farsi language):

یکی از نیازهای اصلی و مهم برای فارسی‌آموزان خارجی، تقویت مهارت خواندن و درک مطلب است. خواندن، مهارت‌ مهم دریافتی یا ادراکی زبانی محسوب می‌شود. پژوهش‌ها ثابت کرده کسانی که بیشتر می‌خوانند، بهتر می‌نویسند و صحبت می‌کنند.

مطالب این کتاب با دوازده درس با داستان‌های متفاوت تالیف شده که قبل از شروع درس، واژه‌های کلیدی درس با تصاویر، نشان داده شده تا فارسی‌آموز تا حدودی به موضوع درس پی ببرد. در ادامه، اهداف درس گفته شده و مهارتی که باید در این درس به دست آورند و بعد سوالات پیش از خواندن پرسیده می‌شود تا مدرس بتواند تا حدودی ذهن فارسی‌آموز را متمرکز موضوع درس کند. در ادامه خود متن درس آمده که زبان‌آموز با چندین بار خواندن، آماده پاسخگویی به سؤالات بعد از خواندن می‌شود که شامل سوالات «درک مطلب و واژگان و به دوستانت بگو» است.

در انتهای کتاب، قسمت «بیشتر بخوانیم» است که با آوردن داستان‌هایی، ضرب‌المثل‌های ایرانی و نکات نگارشی آموزش داده می‌شود. تفاوت این کتاب با کتب دیگر آموزش زبان فارسی، در داستانی بودن آن است. تا بدین وسیله فارسی‌آموزان علاوه بریادگیری متون رسمی، با متون محاوره‌ای نیز آشنا شوند.

کتاب فارسی خوانداری عمومی برای فارسی آموزان غیر فارسی زبان مناسب چه کسانی است؟

مخاطبین این کتاب، زبان‌آموزانی هستند که یک دوره مقدماتی زبان‌آموزی را طی کرده و قادرند کلمات و جملات ساده را به خوبی تلفظ و مفهوم آن را از متن استخراج کنند.

در بخشی از کتاب فارسی خوانداری عمومی برای فارسی آموزان غیر فارسی زبان می‌خوانیم:

در یکی از روستاهای کشور عزیزمان مردی خداپرست و دین‌دار زندگی می‌کرد. اما در این میان مردی بود که نه نماز می‌خواند و نه روزه می‌گرفت و نه خمس و زکات پرداخت ‌می‌کرد. اهالی مسجد همگی از این ماجرا ناراحت بودند و هر یک به فکر چاره‌ای بودند. هر یک به‌نوبه‌ی خود به‌پیش مرد می‌رفت و او را نصیحت می‌کرد تا شاید به راه درست هدایت شود؛ اما مرد هر بار حرف‌های مردم را پشت گوش می‌انداخت و به آن‌ها بی‌توجه بود. مردم که دیگر خسته شده بودند به فکر چاره‌ای برای این ماجرا افتادند؛ زیرا از عاقبت مرد می‌ترسیدند و نگران او بودند.

یک روز که دوباره دور هم جمع شده بودند تا دوباره دنبال راه چاره‌ای باشند، امام جمعه مسجد گفت: « «خفته را خفته کی کند بیدار؟» ما همه‌ی سعی و تلاش خود را انجام داده‌ایم و وظیفه‌ی خود را به‌عنوان مسلمان ایفا کرده‌ایم؛ ولی او نمی‌خواهد که آگاه شود و خود را به خواب و غفلت زده است. از ما دیگر هیچ کاری برنمی‌آید. خودش باید بخواهد تا ما نیز بتوانیم به او کمک کنیم».