کتاب رنگ داستان

اشرف السادات سادات در کتاب رنگ داستان، مجموعه‌‌ای کوتاه از چند روش ساده را برای نوشتن داستان و آشنایی با ساختار آن برای تمامی سنین به ویژه کودکان و نوجوانان تألیف و گردآوری کرده است.

درباره‌ی کتاب رنگ داستان:

هدف از آموزش داستان‌نویسی یا قصه‌گویی برای تمامی سنین به‌خصوص کودکان چیست؟ شاید داستان‌نویسی برای کودکان زیر هفت سال زیاد به باور نزدیک نباشد، چرا که هنوز با حروف الفبا آشنا نشده‌اند! اما همه‌ی شما در تمام دوران زندگی الفبای داستان، قصه‌گویی و افسانه‌ها را از پدر و مادر، پدربزرگ و مادربزرگ و حتی مربیان مهد و زنگ انشاء یاد گرفته‌اید و این قصه‌ها تا پایان زندگیتان نیز در ضمیر ناخودآگاهتان باقی خواهد ماند... در نتیجه آموزش داستان‌نویسی، قصه‌نویسی و قصه‌گویی برای تمام سنین میسر است. قصه‌گویی و داستان‌نویسی روشی بسیار مؤثر برای به پرواز در آوردن تخیلات ذهن و تقویت قوه‌ی خیال‌پردازی است.

ساختار داستان در تمام سنین یکسان و عبارت است از مقدمه، تنه و نتیجه؛ اما آموزش آن برای کودکانی که هنوز خواندن و نوشتن را یاد نگرفته‌اند، بسیار متفاوت است. بنابراین، در میان راه‌های زیادی که برای آموزش داستان‌نویسی و قصه‌گویی وجود دارد، بهترین روش آموزش، جذب کودک به شنیدن داستان و خوب گوش کردن به ماجرای قصه است. سعی کنید وقتی داستانی را تعریف می‌کنید از آن‌ها بخواهید آخر داستان را خود تمام کنند. در این‌جاست که به کودک خود بال و پر می‌دهید تا قدرت تفکر و ایده‌پردازی‌اش را تقویت کند و با خلاقیت خود تمام‌کننده داستان باشد.

کتاب رنگ داستان به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

این اثر کمک کننده کودکان و نوجوانان برای یادگیری اصول داستان‌نویسی است و به تمام کسانی که رویای نویسندگی در سر دارند، توصیه می‌شود.

در بخشی از کتاب رنگ داستان می‌خوانیم:

راوی داستان می‌تواند ذهنی باشد و یا عینی باشد! دو شکل اصلی روایت شخص می‌تواند از من روایی ذهنی و من روایی عینی باشد، نویسنده اول باید تکلیف خود را برای استفاده از این دو راوی روشن کند... ! پس ابتدا باید محتوا، میدان عمل و دید داستان و نیز سطح حرف‌های من راوی را ارزیابی کند... !

داستان پیچیده با شخصیت‌های زیاد نیاز به میدان دید وسیع و تجزیه و تحلیل مختلف شخصیت‌ها و وضعیت‌ها را دارد... ! در این مورد استفاده از من روایی عینی مناسب‌تر است. اما اگر طرح داستان ساده و شخصیت‌های آن کم باشند و نویسنده نیاز به تأثیر بی‌واسطه راوی در عمق شخصیت و واکنش عاطفی وی دارد، بهتر است از من ذهنی استفاده کند... !

من ذهنی در تمامی روابط و درگیری‌ها و حوادث نقش عمیقی دارد اما به دلیل محدودیت‌های طبیعی جسم انسان فقط می‌تواند گوشه‌ای از اتفاقات را که شاهد بوده تعریفش کند زیرا که او هم از اتفاقات جاهای دیگر به مرور مطلع می‌شود و یا می‌تواند حدس بزند... ! من روایی ذهنی در حقیقت تجسم انسانی است که اکنون است... ! با این حال می‌تواند گذشته و توقعات و پیشبینی‌هایش را افشا و با همه خوانندگان شخصا صحبت کند و صمیمانه توضیح دهد... !