کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماری‌ها به کمک روش‌های آزمایشگاهی هنری: ارزیابی فلوسیتومتریک نئوپلاسم‌های هماتوپویتیک

کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماری‌ها به کمک روش‌های آزمایشگاهی هنری: ارزیابی فلوسیتومتریک نئوپلاسم‌های هماتوپویتیک نوشته‌ی ریچارد مک فرسون و متیو آر پینکوس، موضوعاتی مانند مفاهیم اساسی ایمونوهماتولوژی، آنتی ژن‌ها و آنتی بادی‌های اریتروسیتی، آزمایش‌های مثبت آنتی گلوبولین مستقیم و کم خونی همولیتیک ناشی از داروها را مورد بررسی قرار می‌دهد.

چند مورد از نکات کلیدی که ریچارد مک فرسون (Richard A Mcpherson) و متیو آر پینکوس (Matthew R Pincus) در کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماری‌ها به کمک روش‌های آزمایشگاهی هنری: ارزیابی فلوسیتومتریک نئوپلاسم‌های هماتوپویتیک؛ ایمونوهماتولوژی (Henry's clinical diagnosis and management by laboratory methods) به آن‌ها می‌پردازند:

- فلوسیتومتری یک روش قدرتمند، سریع و مقرون به صرفه برای شناسایی و پایش نئوپلاسم‌های هماتوپویتیک است.
- استفاده موفقیت‌آمیز از فلوسیتومتری نیازمند توجه دقیق به جزئیات دستگاه و به کارگیری واکنش‌گرها است.
- سلول‌های هماتوپویتیک طبیعی از طریق به دست آوردن و از دست دادن تکرارپذیر بروز آنتی ژنی در بلوغ مشخص می‌شوند.

در بخشی از کتاب ارزیابی فلوسیتومتریک نئوپلاسم‌های هماتوپویتیک؛ ایمونوهماتولوژی می‌خوانیم:

از آنتی بادی‌های درمانی که گسترده تر از همه مورد استفاده قرار گرفته است، آنتی CD20 (ریتوکسیماب) است. CD20 به وسیله گروه بزرگی از لنفوم‌های سلول‌های B بروز می‌کند، با این وجود تعیین بروز CD20 برای تأیید مناسب بودن این درمان ضروری است. به دنبال درمان، سلول‌های B ممکن است پایدار بمانند، اما اتلاف بروز CD20 را نشان می‌دهند. در این نوع موارد، ارزیابی نمونه‌ها با بیش از یک مارکر سلول B، مثلا ترکیبی از CD19 و CD20 در تعیین حضور سلول‌های B باقیمانده فاقد CD20 سودمند است. گاه برای درمان موارد لنفوم مقاوم، آنتی CD52 (المتوزوماب) مورد استفاده قرار می‌گیرد. به خاطر سرکوب ایمنی شدید مربوط به این درمان، اثبات بروز CD52 مهم است، هرچند در واقع گروه بزرگی از لنفوم‌ها CD52 را بروز می‌دهند.