کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماری‌ها به کمک روش‌های آزمایشگاهی هنری: خونسازی

کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماری‌ها به کمک روش‌های آزمایشگاهی هنری: خونسازی نوشته‌ی ریچارد مک فرسون و متیو آر پینکوس، موضوعاتی مانند سلول‌های بنیادی، تولید اریتروسیت، ائوزینوفیل‌ها، انهدام اریتروسیت، لنفوسیت‌ها، بافت‌های خون‌ساز و... را مورد بررسی قرار می‌دهد.

چند مورد از نکات کلیدی که ریچارد مک فرسون (Richard A Mcpherson) و متیو آر پینکوس (Matthew R Pincus) در کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماری‌ها به کمک روش‌های آزمایشگاهی هنری: خون‌سازی (Henry's clinical diagnosis and management by laboratory methods) به آن‌ها می‌پردازند:

- منشأ بافت خون‌ساز در مغز استخوان از سلول‌های بنیادی است که به گرانولوسیت‌ها، مونوسیت‌ها، لنفوسیت‌ها، مگاکاریوسیت‌ها و سلول‌های اریتروئید متمایز می‌شوند.

- مگاکاریوسیت‌ها که به وسیله ترومبوپوئتین تحریک می‌شوند، پلاکت‌ها را می‌سازند و از این رو بر هموستاز (رکود خون) اولیه اثر می‌گذارد.

در بخشی از کتاب تشخیص و پیگیری بالینی بیماری‌ها به کمک روش‌های آزمایشگاهی هنری: خونسازی می‌خوانیم:

در اولین ماه از زندگی پیش از تولد، خون سازی اولیه در خارج از جنین او در مزانشیم کیسه زرده، در جایی به نام جزایر خونی آغاز می‌شود. این سلول‌ها به طور غالب از نوع اریتروبلاست‌های بدوی هستند که بزرگ و مگالوبلاستی بوده، درون عروق تشکیل می‌شوند و هسته خود را حفظ می‌کنند. خون‌سازی نهایی در پستانداران، در ناحیه مزونفوز آئورت – گناد (AGM) جنین، برقرار می‌شود که از آنجا، سلول‌های خون‌ساز به کبد و طحال مهاجرت می‌کنند. در هفته ششم، خون‌سازی در کبد آغاز می‌شود و پس از آن کبد به عضو خون‌ساز اصلی در اوایل و اواسط زندگی جنینی تبدیل می‌شود. اریتروبلاست‌های نهایی که به گویچه‌های قرمز بدون هسته تبدیل خواهند شد، در خارج از عروق و درون کبد تشکیل می‌شوند و گرانولوپوئز و مگاکاریوسیت‌ها به میزان کمتری وجود دارند. در اواسط دوران جنینی، طحال و به میزان کمتری گره‌های لنفاوی نقش کوچکی در خون‌سازی دارند، اما نقش کبد همچنان غالب است. در نیمه دوم زندگی جنینی، به طور فزاینده‌ای نقش مغز استخوان به عنوان محل تولید سلول خونی، اهمیت بیشتر پیدا می‌کند. همزمان با وقوع این امر، نقش کبد کم می‌شود.