کتاب روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی

کتاب روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی نوشته‌ی محسن شکوهی یکتا و اکرم پرند، نخست شما را با تاریخچه‌ی آموزش ویژه در کشورهای گوناگون آشنا می‌کند، سپس به بررسی ویژگی‌های مختلف افراد ناتوان، تیزهوش و در معرض خطر می‌پردازد.

با توجه به افزایش روز افزون حجم دانش و پژوهش در زمینه‌ی تعریف، طبقه‌بندی، ارزیابی، تشخیص و از همه مهم‌تر آموزش کودکان استثنائی، نیاز به تألیف آثار به‌روز کاملا احساس می‌شود. با این وجود، کتاب‌های کاربردی در حیطه‌های مختلف کودکان استثنائی کماکان معدود هستند که یکی از دلایل این موضوع وجود ویژگی‌ها و نیازهای کاملا متفاوت در این کودکان است. به همین خاطر محسن شکوهی یکتا و اکرم پرند برای نگارش کتاب حاضر با چالش‌های متفاوتی دست و پنجه نرم کرده‌اند، چرا که باید از میان مجموعه گسترده‌ای از نظریه‌ها و یافته‌های علمی - پژوهشی که گاه نیز متناقض بوده‌اند، مطالبی را گزینش می‌کردند که کاربرد بیشتری دارند تا بدین طریق شما را در زمینه شناسایی و آموزش مؤثر به کودکان با نیازهای ویژه یاری دهند.

در کتاب روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی تلاش شده تا با بررسی مسائل موجود در زمینه‌ی کودکان با نیاز ویژه در ایران، بر اساس یافته‌های داخلی و مقایسه آن‌ها با یافته‌های سایر کشورها، دید جامع‌تری به شما داده شود. همچنین یکی از ویژگی‌های کتاب حاضر این است که در تألیف آن مطالب تا حد زیادی ساده نوشته‌ شده‌اند. علاوه بر این، نویسندگان سعی بر این دارند تا شما علاوه بر کسب شناخت درست نسبت به افراد با نیازهای ویژه، با روش‌های آموزشی و مداخله‌ای مناسب برای هر گروه آشنا شوید.

لازم است بدانید، در این کتاب، منبع نویسی به روش ‌آی‌پی‌آی (APA) صورت گرفته و برای سهولت در خواندن متن از ذکر مکرر عبارت «به نقل از» برای منابع ثانویه خودداری می‌شود.

در بخشی از کتاب روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی می‌خوانیم:

با مرور تاریخچه کودکان استثنائی می‌توان دریافت که در قرون گذشته در اکثر نقاط جهان این افراد مورد غفلت واقع می‌شدند، گاه از آنان سوء استفاده می‌شد و گاه حتی وجود آنان نادیده گرفته می‌شده است. واژه‌هایی که به این گروه نسبت داده می‌شد بار منفی زیادی داشت.

اغلب مردم آنان را کانا، سبک مغز، دیوانه یا روح شرور تلقی می‌کردند؛ به همین دلیل این گروه از نظر اجتماعی بسیار منزوی بودند (گیرهرت، مولن و گیرهرت 1993). این دیدگاه به ویژه دربارۀ افراد با عقب ماندگی ذهنی شدت بیشتری داشت چرا که مفهوم عقب ماندگی ذهنی، بسیار مبهم بود و در حیطۀ علم جایی نداشت. در نتیجه، مردم سراسر جهان نسبت به عقب ماندگی ذهنی نگرش و درک متفاوتی داشتند. هم چنین در زمینۀ چرایی، چگونگی و درمان عقب ماندگی ذهنی نظرات منسجمی مطرح نبود و جوامع مختلف به سوال‌های مطرح شده در حوزه‌ی عقب‌ماندگی ذهنی پاسخ‌های متفاوتی ارائه می‌دادند.