کتاب پویش مختلط و برنامه ریزی توسعه در ایران نوشتهی مهسا نجارصادقی با هدف آشنایی شما با مفاهیم و اهداف توسعه شهری به رشتهی تحریر درآمده است.
در طول دهههای اخیر موضعگیریهای توسعه شهری و منطقهای، سیاستهای متفاوتی را برای توسعه نواحی مختلف مورد بررسی قرار دادهاند؛ ولی نتایج به دست آمده بیانگر عدم موفقیت این سیاستها در ایجاد تحول ساختاری در مناطق و نواحی گوناگون است.
از مهمترین دلایل عدم موفقیت این سازمانها میتوان تسلط رویکرد برنامهریزی از بالا به پایین در نظام برنامهریزی و واگذاری نقش اجرایی طرحها و برنامههای سطح ملی این سازمانها را نام برد. کشور ما برای خروج از این وضعیت احتیاج به راهکارهای نو دارد؛ راهکارهایی که علاوه بر سرعت بخشیدن به روند توسعه، کوتاهترین روش را که به وسیله آن تا حد امکان از هدررفت منابع و زمان اجتناب میشود، اتخاذ کنند. سنجش رویکردهای برنامهریزی از مهمترین این رویدادها است.
به همین خاطر کتاب پیش رو در دو قسمت، موقعیت رهیافت پویش مختلط را برای استفاده در برنامهریزی توسعه مورد بحث و بررسی قرار میدهد. بخش اول این کتاب به مرور مفاهیم کلی و اهداف اصلی توسعه میپردازد. در بخش دوم برای سنجش حقیقی امکان کاربست رهیافت پویش مختلط و کاربرد آن، نمونهای آزمایش شده و تفسیری کوتاه ارائه میشود که بیانگر مناسبت این رهیافت است.
در بخشی از کتاب پویش مختلط و برنامه ریزی توسعه در ایران میخوانیم:
توسعه سیاسی با برخی مفاهیم دیگر در ارتباط است، از جمله مشارکت سیاسی، فرهنگ سیاسی، تبلیغات سیاسی، ارتباطات سیاسی و از همه مهمتر نوسازی با این که نوسازی و توسعه گاهی مترادف به کار میروند، اما برخی از محققان، توسعه سیاسی را خیلی عالمانهتر از نوسازی سیاسی تلقی میکنند و معتقدند نوسازی سیاسی در بطن توسعه سیاسی است. نوسازی سیاسی را میتوان فرآیندی تلقی کرد که طی آن، نقشهای کار کردی استراتژیک جامعه به سازندگی و تولید مبادرت میورزند.
برخی نوسازی را به ساختارهای سیاسی متنوع و تخصصی شده و نیز توزیع اقتدار سیاسی در میان کلیه بخشها و حوزههای جامعه مرتبط میسازند، برخی نیز محافظه کارانه به این دو مفهوم مینگرند و بر ارزشهایی چون ثبات و تعادل و هماهنگی در جامعه تاکید میکنند. نظریه پردازان نوسازی، از جوامع سنتی، انتقالی و نوسازی شده، و نظریه پردازان توسعه، از جوامع توسعه نیافته، در حال توسعه و توسعه یافته سخن میگویند. اما، هر دو به فرآیند حرکت از سنت به نوسازی یا از توسعه نیافتگی به توسعه یافتگی اشاره دارند.
بله














