بله
کتاب پیشگیری از جرایم سایبری علیه امنیت ملی در ایران نوشته‌ی محمد شکری، به بررسی روش‌های پیشگیرانه علیه جرایم اینترنتی در جمهوری اسلامی ایران می‌پردازد.
امنیت ملی حالتی است که یک کشور با تهدید داخلی و خارجی روبه‌رو نباشد. در گذشته امنیت ملی ناظر به نبود تهدید علیه مرزهای کشور و تمامیت سرزمینی تلقی می‌شد، ولی امروزه با وجود اینترنت و فضای سایبر امنیت ملی مفهومی گسترده‌تر پیدا کرده است. میزان زیادی از اطلاعات مورد نیاز جامعه امروزی از طریق رایانه‌ها و شبکه‌های مرتبط به آن تولید، ذخیره، ارسال و گسترش می‌یابد.
فضای سایبر و اینترنت جدا از مرزهای جغرافیایی عمل می‌کند و محدود نمی‌شود به اصول خطوطی که دولتمردان در طراحی نقشه‌های سیاسی رسم می‌کنند. در کسری از ثانیه حملاتی در کل جهان شکل می‌گیرد. این فضای بی‌پاسبان و رها که هر لحظه بر گسترۀ آن افزوده می‌شود، فرصت بسیار مناسبی را برای ارتکاب و اختفای جرایم سایبری به مرتکب اعطا می‌کند و در این فضا هیچ‌گونه چهارچوب اخلاقی، ارزشی یا هنجار مشخصی برای مبارزه و درگیری وجود ندارد.
در اواخر سده 20 و در عصر فرا صنعتی، جهان شاهد ظهور پدیده‌ای شگرف در اثر پیشرفت‌های علمی و فن‌آوری‌های جدید بود. ابداعی که دنیای اقتصاد، سیاست و فرهنگ را مجذوب خود ساخت. این دنیای جدید فضای مجازی یا سایبر نامیده شد. انسان‌ها بعد از ظهور این پدیده بسیاری از روابط خود را به این فضا وارد کردند.
بخشی از فعالیت‌های روزمره انسان‌ها مانند تبلیغات وسیع، فعالیت‌های اقتصادی، تجارت و داد و ستد، بانکداری، الکترونیک، اشاعه فرهنگ، آموزش و اطلاعرسانی همگانی به این دنیای جدید کشانده شده‌اند. ظهور وقایعی در دنیای مجازی به خصوص ارتکاب جرایم سایبری و آثار منفی و مخرب فرهنگی آن، دخالت علم حقوق را ضرورت بخشیده است.
هیچ معلولی شناخته و درمان نمی‌گردد مگر اینکه علل ایجاد کننده‌ی آن شناسایی و خنثی شود، بنابراین باید علل ارتکاب این طیف از جرایم کشف شود؛ این کتاب به کشف آن‌ها پرداخته است.
در بخشی از کتاب پیشگیری از جرایم سایبری علیه امنیت ملی در ایران می‌خوانیم:
عوامل بی‌شماری از جمله: وسوسه، دسترسی آسان و عدم لزوم مهارت‌های تکنیکی خاص برای موفقیت در این جرم، از دلایل ارتکاب به این جرم می‌باشد. کلاهبرداری کارت‌های اعتباری به این علت وسوسه‌انگیز است که خدشه زنندگان در زمان کوتاهی تنها با یک تلفن، کامپیوتر و مودم وصل شدن به شبکه بدون نیاز به مهارت خاصی از کارت‌های اعتباری سوء استفاده می‌کنند. این خدمات پرداخت اینترنتی شباهت زیادی به سیستم مبادله پول موسوم به حواله دارند که توسط تروریست‌های خاورمیانه مورد استفاده قرار گرفته‌اند. مشتری پول را به خدمات حواله‌ای مستقل در یک منطقه می‌دهد.
این مرکز خدماتی به مرکز مشابه مستقر در کشور یا شهر دیگر تلفن می‌زند و پول به دست گیرنده موردنظر می‌رسد. برخی کارشناسان تروریسم معتقدند که گروه‌های تروریستی به طور فزاینده‌ای از این خدمات پرداخت اینترنتی برای مبادله کمک‌های مالی بدون شناسایی دولت استفاده خواهند کرد. سایر روش‌های پولشویی عبارت‌اند از: استفاده از کیف «پول‌های الکترونیک» مانند «کارت‌های هوشمند» که پول را در تراشه‌های حافظه ذخیره و انتقال می‌دهند. افراد خودی مانند متخصصین مالی کشور، حسابداران یا کارمندان بانک در مناطق دوردست یا مراکز مالی عمده نیز ممکن است به تبهکاران سایبری و در گریز از بررسی‌های کارشناسان بانکی و محققان بین‌المللی به شکل عمدی یا گاهی اوقات ناخواسته کمک کنند.
