بله
کتاب عقاب‌های سرزمین ایران: نبردهای هوایی دفاع مقدس به روایتی دیگر - جلد سوم نوشته علی غفوری، به نبردهای هوایی و عملیات‌های جنگ ایران و عراق در سال‌های 1364 تا 1367 می‌پردازد.
این کتاب تاریخ حضور نیروی هوایی و نقش و میزان تأثیرگذاری آن در زمان جنگ ایران و عراق را بررسی می‌کند. به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، از اواخر دهه 30 میلادی قرن بیستم نقش نیروهای هوایی در نبردها، از شکلی ساده و کم‌اهمیت مبدل به نقشی راهبردی با ابعاد وسیع شد. در جنگ تحمیلی از سوی عراق علیه ایران، این نیروی هوایی ایران بود که در سال‌های ابتدایی جنگ مانع فروپاشی خطوط مقدم ایران شد و حتی صنایع انرژی عراق را به گونه‌ای تحلیل برد که قادر به پشتیبانی از نیروهای مسلح خود نباشد.
از میانه جنگ اوضاع تغییر کرد و این عراق بود که به تقویت سریع نیروی هوایی خود اقدام کرد. تحریم‌ها، کمبود بودجه و در برخی موارد غفلت مسئولان باعث شد تا ایران هم‌پای رقیب، بر روی توان هوایی سرمایه‌گذاری نکند.
در بخشی از کتاب عقاب‌های سرزمین ایران می‌خوانیم:
اگرچه حملات ایران به کشتی‌های متحدین عراق چیز تازه‌ای نبرود و قدمت حداقل سه ساله داشت اما از مدتی قبل ایران به دنبال اقداماتی جدی‌تر بود و حتی سخن از بستن تنگه هرمز میشد. البته گفته مقامات سیاسی بستن مشروط تنگه بود.
اگرچه این اظهارنظرها بیشتر جنبه هشدار به دشمن و متحدین منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای عراق را داشت اما می‌توانست بدون عواقب هم نباشد. این کار از نقطه نظر نظامی و اقتصادی دارای ملاحظاتی بود. نبرد با کشتی‌های حامل نفت اعراب یک چیز بود و ممانعت از ورود و خروج کشتی‌های بین‌المللی و نظامی قدرت‌هایی نظیر آمریکا، شوروی و اروپا چیزی دیگر.
محمد سوری مدیرعامل اسبق کشتیرانی ملی نفتکش در این باره می‌گوید: از زمانی که فکر بستن تنگه هرمز در دستور کار مقامات قرار گرفت، طی گزارش‌هایی به مقامات اعلام کردم، به لحاظ اینکه وابستگی کشور به واردات و صادرات نفت و کالای خشرک غیرقابل انکار است، به هر دلیلی که تنگه هرمز بسته شود بیشترین ضرر متوجه ما خواهد شد مگر آنکه قبل از آن، تعدادی اسکله در چابهار احداث شود. این پیشنهاد مورد موافقت قرار گرفت و یک هیئت مأمور طرح توسعه چابهار شد.
