کتاب صدایی برای هیچ کس

کتاب صدایی برای هیچ کس نوشته‌ی محمدعلی میری شما را با خود در دل تاریخ کشانده و روایتی عاشقانه از سرگذشت دختری را به تصویر می‌کشد که زیبایی‌اش زبانزد خاص و عام است.

در روزگارانی که هنوز خان و خان‌‌بازی در ایران رواج داشت و هنوز جای درختان سر به‌ فلک کشیده را ویلاها نگرفته بودند، در جایی که آسمانمان هنوز آبی و خورشید‌ش به درخشندگی یک مروارید زیبا بود، در یکی از روستا‌های کشورمان، عشقی به پاکی چشمه‌ساران و به استواری کوه‌های سر به‌ فلک کشیده‌اش به وجود آمد.

در راه رسیدن به این عشق، از خود گذشتن، از خود بریدن و به مقصود رسیدن را خواهید دید. محمدعلی میری در این رمان سعی دارد تا به آنان که به هنر دیرین ما نگاهی گذرا دارند، نشان دهد که ما همان ایرانی سربلندی هستیم که قدر و قلم‌مان در همه‌ی دنیا شهرت دارد.

در بخشی از کتاب صدایی برای هیچ کس می‌خوانیم:

سال 1354 در شمال کشور نزدیک دریای خزر روستای بسیار زیبایی قرار داشت که دور تا دورش را درختان و گیاهان سرسبز احاطه کرده بود. جنگل انبوهی همراه جوی‌های روان با امواج ملایم در کنارش پونه‌ها و ریحان خوشبو و خندانی که هر آدمی را مبهوت و شگفت‌زده می‌کرد. آن همه زیبایی لذت‌ بخش ارمغان الهیت که به رابطه طبیعت این کره خاکی و ساکنان خویش بستگی داشت. زمانی که هنوز خان و خان‌بازی در بیشتر بخش‌ها و روستاهای کشور رایج بود در ده مورد نظر ما دختری زندگی می‌کرد به نام خورشید، دختری شاد و سرخوش با موهای خرمایی و اندامی که به سرو سهی شباهت داشت. زیبایی خیره‌کننده‌اش با چشمانی درشت و سیاه، لبانی برجسته و مملو از شور اشتیاق که وقتی سوار بر اسب می‌شد گیسوان صاف خرمنگونش در زیر نور نوازشگر آفتاب و نسیم همانند پرچم پیروزی به اهتزاز درمی‌آمد، شمش مشام جان را تازه و خرم می‌ساخت. هر کسی به این جلوۀ ملکوتی خیره و به احترام جلوه‌اش درجا میخکوب و مات و مبهوت می‌شد. خورشید در خانواده‌ای رشد کرده بود که نسل اندر نسل و پدر و پدربزرگ و اجدادش خان بودند.

شاید از طرفی به شاهزاده‌های قاجار نسبت داده می‌شدند. پدرش همچون پدرانش ملک و املاک فراوانی داشت. هر سال زمین‌هایشان توسعه می‌یافت، او که عزیز دردانه خانواده محسوب می‌شد بعد از تولدش مادر خویش را از دست داد.