کتاب صوتی عروسی در باران

کتاب صوتی عروسی در باران نوشته رحمت حقی‌پور، حاوی چندین داستان کوتاه با مضامین گوناگون مذهبی، عاطفی، عرفانی و اجتماعی است.

در داستان‌های این مجموعه با شخصیت‌هایی ساده، شگفت، بی‌ریا و مهربان مواجه می‌شوید. شخصیت‌هایی که در عین ساده بودن، عمق دارند، انسان‌هایی که شاید اهل کتاب نباشند اما معرفت درونی آن‌ها، شما را شگفت‌زده می‌کنند.

در بخشی از کتاب صوتی عروسی در باران می‌شنویم:

آن شب، جا پهن کرده بودم توی ایوان که دیدمشان. هوا گرم بود. توی اتاق نمی‌شد خوابید. تشک را کنار نرده‌های ایوان انداختم و به پشت دراز کشیدم. کف دست‌هایم را مثل بالش گذاشتم زیر سرم و چشمم ناگهان افتاد بهشان. اولش باورم نشد. فکر کردم شاید وهم باشد؛ رؤیایی که بعضی وقت‌‌ها ممکن است آدمِ تنهایی مثل من، در بیداری ببیند. آدمی‌ مثل من که با پنجاه و اندی سال سن، هنوز در خانه پدری توی یک اتاق و ایوان قدیمی‌ نشسته و گاهی به اقتضای زندگی خود، فکر می‌کند به کلّه‌اش زده است اما وقتی که چند بار با تعجب چشمانم را باز و بسته کردم و دقیق‌تر شدم، دانستم که بیدارم و آن‌‌ها آنجا هستند و اصلاً خواب و خیال و رؤیایی در کار نیست.

زن باریک‌اندام بود و مو هایش را دُم اسبی بسته بود و پیراهن سفید پُف کرده‌ای تنش بود که وقتی به کمرش می‌رسید، تنگ می‌شد و قُطر کمرش را باریک‌تر نشان می‌داد. عین تصویری بود از یک زن اشرافی با لباسی مثلاً برای میهمانیِ شام. پشتش به من بود و صورتش را نمی‌دیدم. به هر طرف که خم شدم و هر‌چه کردم، نتوانستم حتی گو شه‌ای از نیم‌رُخش را ببینم. روبه‌روی مرد ایستاده بود. معلومم شد که احساس بهتی توأم با اندوه، چهره‌اش را تسخیر کرده. صورت مرد را تمام‌رخ می‌دید. قدش بلند بود و از بالای شانه زن، تا کتف‌هایش پیدا بود، اما مشخصات چهره و رنگ چشمانش را کاملاً نمی‌دیدم. موهایش مثل موهای من سفید و کوتاه بود. کُتِ مشکی تنش بود و پیراهنی سفید و دکمه‌دار. شاخه گلی هم، که حتماً می‌بایست سرخ می‌بود، توی جیب کوچک روی سینه‌اش زده بود، که من نمی‌دیدم. مردِ آرام و دردکشیده‌ای نشان می‌داد. با نگاهی مصمّم و خیره، که انگار بعد از یک خطابه پُرشور و طولانی، مترصد مانده بود تا تأثیر کلامش را در واکنش چهره مخاطبانش، بسنجد. گاهی نسیمی‌ می‌آمد و عطر کُپه‌های گل یاس را که روی سر‌در خانه همسایه افتاده بود، به مشام من می‌زد و حال خوشی بهم می‌داد که احساس طراوت دوران جوانی را در خاطرم بیدار می‌کرد. اما پیرمردی مثل من که یک بار سکته مغزی کرده، چقدر می‌تواند شب‌‌ها بیدار بماند؟